Ёри дерину меҳри пурвирд бе кинами оқои Муҳаммадризо ; номаи номӣ ки пухтаи сахтаи санҷон бо шеваи шевои гуфтораши ҳанҷор хомӣ дошт , ҷони андӯҳгинро ромишии кушодаи домону оромишии фарохи остини бхшўд , сози шодкомии оҳанги ростии сохту ранҷи коҳиши сар дар костӣ оварад . Дурустиҳои кору обу ранги бозори худро аз пешкори нароқи сифориши номаи хостау нигоришии дарози ришта дар анҷоми ин фармоиши ороста . Чун ҳеҷам аз ҳеҷ раҳгузар бо он қаҷари оқои ошноӣӣ ва омезиш набӯд ба шигифтии сахт фурӯ мондам ки ному нишонаш аз ки ҷӯям ва пас аз ҷустан бо мардии ношинохт ба кадоми роҳу равиш сухан гӯям аз онҷо ки неки бахтиҳо ва ба афтод кор саркораст , дар кӯии фурӯғи дидау чароғи дӯдаи мирзои ҳасани дидори донои рози огоҳии ҳакими илоҳӣ даст дод ,у достонӣ аз бандагиҳои туу худовандиҳои эшон дар миёни омада , андаки андаки афсонаи сифориши нома бар забон рафт , аз онҷо ки мардонагӣ ҳои ӯст озросо барафрӯхт ва дар ман гирифт ки обати оташу хокат бар бод чаро токунӯн ин роз дар парда наҳуфтӣ ва бо ман ки чораи андеши ошкору ниҳонам боз нагуфтӣ . Қаҷари оқоро ошноӣ деринааму деринаи Меҳрӣ бекӣна , кош аз он пеш ки ҳангомаи чшмдошт дароз уфтаду ҷони мустаманди гиромии дӯст ба ранҷу длнгронӣ анбоз ояд . намегуфтӣ ва май шнФтму сифориши номаи чунонкии поӣӣ аз гул кашаду хорӣ аз дил мегирифтам .

یار دیرین و مهر پرورد بی کینم آقا محمدرضا؛ نامه نامی که پخته سخته سنجان با شیوه شیوا گفتارش هنجار خامی داشت، جان اندوهگین را رامشی گشاده دامان و آرامشی فراخ آستین بخشود، ساز شادکامی آهنگ راستی ساخت و رنج کاهش سر در کاستی آورد. درستی های کار و آب و رنگ بازار خود را از پیشکار نراق سفارش نامه خواسته و نگارشی دراز رشته در انجام این فرمایش آراسته. چون هیچم از هیچ رهگذر با آن قجر آقا آشنائی و آمیزش نبود به شگفتی سخت فرو ماندم که نام و نشانش از که جویم و پس از جستن با مردی ناشناخت به کدام راه و روش سخن گویم از آنجا که نیک بختی ها و به افتاد کار سرکار است، در کوی فروغ دیده و چراغ دوده میرزا حسن دیدار دانای راز آگاهی حکیم الهی دست داد، و داستانی از بندگی های تو و خداوندی های ایشان در میان آمده، اندک اندک افسانه سفارش نامه بر زبان رفت، از آنجا که مردانگی های اوست آذرآسا برافروخت و در من گرفت که آبت آتش و خاکت بر باد چرا تاکنون این راز در پرده نهفتی و با من که چاره اندیش آشکار و نهانم باز نگفتی. قجر آقا را آشنای دیرینه ام و دیرینه مهری بی کینه، کاش از آن پیش که هنگامه چشمداشت دراز افتد و جان مستمند گرامی دوست به رنج و دلنگرانی انباز آید. می گفتی و می شنفتم و سفارش نامه چنانکه پائی از گل کشد و خاری از دل می گرفتم.

Бории пас аз гуфту шунӯдии шигарфи паймон бар он рафт ки ин чанд рӯза ӯро бибинаду нигоришии дурусти сифориш ки кишти умеди туро бориш бошад ,у хастаи равони моро гувориш бигирад худ ӣстодагиҳоу кӯшиши эшонро дар кори тавонгарону даравишону бегонагону хуишони дидау доне . Ба хости бори худои дуюми роҳ ҳар ки пай сипор ояд фиристодаи баргу сози осӯдагӣ бар коми ёрон омода хоҳад шуд . Ҳама донанд ту низ бидон ки агар пои вай дар миён набӯду басту кушоди ин достон ӯро бар забон , марои ҷовдони киштӣ бар хок мерафту бахтӣ дар об мезист . Аз пои гусастаи пай кадом кунад ояду дасти шикастаи бозуи кадоми банди кушояд .

باری پس از گفت و شنودی شگرف پیمان بر آن رفت که این چند روزه او را ببیند و نگارشی درست سفارش که کشت امید ترا بارش باشد، و خسته روان ما را گوارش بگیرد خود ایستادگی ها و کوشش ایشان را در کار توانگران و درویشان و بیگانگان و خویشان دیده و دانی. به خواست بار خدای دویم راه هر که پی سپار آید فرستاده برگ و ساز آسودگی بر کام یاران آماده خواهد شد. همه دانند تو نیز بدان که اگر پای وی در میان نبود و بست و گشاد این داستان او را بر زبان، مرا جاودان کشتی بر خاک می رفت و بختی در آب می زیست. از پای گسسته پی کدام کند آید و دست شکسته بازو کدام بند گشاید.

Тамсил : солии марзбони ҷндқи бркдхдои диҳӣ меҳмон шуд , хона ва хону намаку нони бечора дар чашму коми душвори писандаши хор ва хом афтод ,у даст судан бидон хӯришҳои дарвешона ба коми андараши заҳр гўор омад . Турши бозншст ,у талхи гуфтан дар ниҳод , ва дар бемазагӣ шӯрҳо ангехт ва хашм олуд бар шикасту чикмау асби хост , пери рӯсторо пайдост бо ранҷиши марзбон рӯз чисту рӯзгори кадом ? байт :

تمثیل: سالی مرزبان جندق برکدخدای دهی مهمان شد، خانه و خوان و نمک و نان بیچاره در چشم و کام دشوار پسندش خوار و خام افتاد، و دست سودن بدان خورش های درویشانه به کام اندرش زهر گوار آمد. ترش بازنشست، و تلخ گفتن در نهاد، و در بی مزگی شورها انگیخت و خشم آلود بر شکست و چکمه و اسب خواست، پیر روستا را پیداست با رنجش مرزبان روز چیست و روزگار کدام؟ بیت:

Хешу пайванди зану фарзанди бечораи осемаи сар аз хонаи беруни рехт , ва ҳар як мӯяи кунону мӯии кунон дар домон яке овехт . Аз онҷо ки шӯрбахтиҳои ахтари ворун тахтаст , золии соли хӯрдау перии ним мурдаи сифеди мӯи сиёҳи рӯ , ҳазор сола бо сад ҳазор нола , чанг дар ман заду санг бар сар ки ту низ чун дигари ёрони анҷумани гомии ду ба пой дар хосту дасти пӯзиши фарои пеши пўӣ ва аз дар оштии лоба дар на , шояд аз дуруштӣ боз ояд ва бо нармӣ анбоз гардад . Бо гардании хаму чашмии шарми огӣну забонии пӯзиш созиш гуфтам : модрҷон дар хӯрд тўоноӣӣу неру аз ман кӯшндагии хоҳӣ ё беш аз андозаи пешрафту мояи тоби ҷавшандагӣ ? гуфт не дар гуфтани вкрдни брончаҳи доне ва туоне сипос дораму ситоиш гузор гуфтам бо хуии ин хираи кашу хашми ин тираи ҳаш аз ман он ояд ва ин кушояд ки модаронаи паҳлавии ту фароз оем ва дар гиряу зорӣ анбоз зем . Агар бад-ӣни мояи ёрӣу дастёрии хурсандӣ ба ҷон бандаам ва аз дили парастанда , на чунон бекораам ва дар корҳо бечора ки гулӣ дар пои дӯсти тавонам рехт ё хорӣ дар роҳ душман кард , байт :

خویش و پیوند زن و فرزند بیچاره آسیمه سر از خانه بیرون ریخت، و هر یک مویه کنان و موی کنان در دامان یکی آویخت. از آنجا که شوربختی های اختر وارون تخت است، زالی سال خورده و پیری نیم مرده سفید مو سیاه رو، هزار ساله با صد هزار ناله، چنگ در من زد و سنگ بر سر که تو نیز چون دیگر یاران انجمن گامی دو به پای در خواست و دست پوزش فرا پیش پوی و از در آشتی لابه در نه، شاید از درشتی باز آید و با نرمی انباز گردد. با گردنی خم و چشمی شرم آگین و زبانی پوزش سازش گفتم: مادرجان در خورد توانائی و نیرو از من کوشندگی خواهی یا بیش از اندازه پیشرفت و مایه تاب جوشندگی؟ گفت نی در گفتن وکردن برآنچه دانی و توانی سپاس دارم و ستایش گزار گفتم با خوی این خیره کش و خشم این تیره هش از من آن آید و این گشاید که مادرانه پهلوی تو فراز آیم و در گریه و زاری انباز زیم. اگر بدین مایه یاری و دستیاری خرسندی به جان بنده ام و از دل پرستنده، نه چنان بیکاره ام و در کارها بیچاره که گلی در پای دوست توانم ریخت یا خاری در راه دشمن کرد، بیت:

Бо чунин нотавонӣ ва ҳеҷ ндонӣ кӣ ба коргузории борӣ аз дили ёрон тавон пардохту бандӣ аз пои дӯсторон ва ноӣ гирифторон гушӯд , дарҳамаи ҷои рӯи сиёҳам ва аз ҳамаи каси лобаи хоҳ , бори худои сояи ҳакимро аз сари наздикон давр нахоҳад ки ҳамагонро ёр диласт на чун ман бори дил .

با چنین ناتوانی و هیچ ندانی کی به کارگزاری باری از دل یاران توان پرداخت و بندی از پای دوستاران و نای گرفتاران گشود، درهمه جا رو سیاهم و از همه کس لابه خواه، بار خدا سایه حکیم را از سر نزدیکان دور نخواهد که همگان را یار دل است نه چون من بار دل.

Дурудии шевои сурӯд ба ҳамшираи мулло ки марои хоҳарӣ вологуҳараст ва дар меҳрбонӣ бо ду ҷаҳони бародари дилсӯзи баробар бар сарой ва бигӯ сад ҳазорон чоҳ агар дар гузараст ва бандҳои рўӣин бар пойу сар ба длҷўӣӣу тлўоси шумо дайр ё зуди роҳ Ироқ хоҳам супурду рахти диранг ба нароқ хоҳам кашид . Кома беш як моҳи чиҳил рӯзи тану ҷонро бидон хону хӯриш ки гуворишӣаст ҳуши Фзо парвариш хоҳам доду бародари меҳрбони оқои Муҳаммадризо низ бо саркори шумо бар ҳамон роҳ ва равиш хоҳад зист .

درودی شیوا سرود به همشیره ملا که مرا خواهری والاگهر است و در مهربانی با دو جهان برادر دلسوز برابر بر سرای و بگو صد هزاران چاه اگر در گذر است و بندهای روئین بر پای و سر به دلجوئی و تلواس شما دیر یا زود راه عراق خواهم سپرد و رخت درنگ به نراق خواهم کشید. کما بیش یک ماه چهل روز تن و جان را بدان خوان و خورش که گوارشی است هوش فزا پرورش خواهم داد و برادر مهربان آقا محمدرضا نیز با سرکار شما بر همان راه و روش خواهد زیست.