Даврии фархундаи дидорат ки бо дарозии растохез аз як пистони ширхўрдаҳи ранҷ равон раст ,у шиканҷ ҷон ангехт . Агар бо ёрони Исфаҳон ки ман бандаро дерина худованданду саркорро аз дар ростӣу дурустии хостору дарбанд , ба ромиши рўзгзорӣ ва ба оромиши шаби шумор , суханӣ надораму гила низ наменигорам , мисра : гуворои бодати ин шодӣ ки дории рӯзгории хуш .

دوری فرخنده دیدارت که با درازی رستاخیز از یک پستان شیرخورده رنج روان رست، و شکنج جان انگیخت. اگر با یاران اصفهان که من بنده را دیرینه خداوندند و سرکار را از در راستی و درستی خواستار و دربند، به رامش روزگزاری و به آرامش شب شمار، سخنی ندارم و گله نیز نمی نگارم، مصرع: گوارا بادت این شادی که داری روزگاری خوش.

Ҳамагонро аз мо дурудии ситоиши сурӯд бар сарой , ва аз як як пӯзиши андеши ҷудогонаи номаи зӣ . Коши раҳеро низ дар он хуррами харгоҳи раҳе буд то ба неруии бастагиҳо руста аз ҳамаи рустагони гадои шоҳаншаҳии гаштӣ , ва агар ҳамчунон дар банди саркори Комрони шоҳӣу канкоши андеши норҷилу кулоҳ , пайдост як лоҷомаҳ чун ту бозӣоне чунон сахт , ки пероҳани тоби тавонгарон дард ва аз андоми шикеби даравишони ҳазор меха ҳастӣ бар кашад , кафш аз кулоҳ ндонӣу сипед аз сиёҳ , на ман танҳо ки ҷои ҳеҷ кас нест ,у роҳи парвози шоҳин то магас . Кунун ки ночор дар афтодӣ ва бар пои сахти рӯе истодӣ бакӯш то бигирӣ ё худои нохостаи бимирии чунончӣ на онҷои бастаи гуфтугӯе ва на ӣнҷои хастаи ҷустуҷӯ . Пас кҷоӣӣу анбозу дмсози кадоми ошнои моро ҳам ки аз ҷаҳон рустаем ва аз ҷони дил ба меҳрати баста дар ин марзи вайрон ки хокаши хрзҳраҳи раведу бодаши таб ларза зояд ба худ роҳии даҳ ва дар сояи он дӯстон ки ба дидори ҳам дар бӯстонед бор нишасту нигоҳии бахш , ва агар ба яке аз ӣнон ки сурӯдам ва намудем гузорат нест пас чист ки ҳамчунон даври даври нишинӣу наздиконро ҳамеи дайри дирбинӣ , гоҳ ва бегоҳӣ нагузарӣу сол ва моҳӣ нанигарӣ .

همگان را از ما درودی ستایش سرود بر سرای، و از یک یک پوزش اندیش جداگانه نامه زی. کاش رهی را نیز در آن خرم خرگاه رهی بود تا به نیروی بستگی ها رسته از همه رستگان گدای شاهنشهی گشتی، و اگر همچنان در بند سرکار کامران شاهی و کنکاش اندیش نارجیل و کلاه، پیداست یک لاجامه چون تو بازیانی چونان سخت، که پیراهن تاب توانگران درد و از اندام شکیب درویشان هزار میخه هستی بر کشد، کفش از کلاه ندانی و سپید از سیاه، نه من تنها که جای هیچ کس نیست، و راه پرواز شاهین تا مگس. کنون که ناچار در افتادی و بر پای سخت رویی ایستادی بکوش تا بگیری یا خدای ناخواسته بمیری چنانچه نه آنجا بسته گفتگویی و نه اینجا خسته جستجو. پس کجائی و انباز و دمساز کدام آشنا ما را هم که از جهان رسته ایم و از جان دل به مهرت بسته در این مرز ویران که خاکش خرزهره روید و بادش تب لرزه زاید به خود راهی ده و در سایه آن دوستان که به دیدار هم در بوستانید بار نشست و نگاهی بخش، و اگر به یکی از اینان که سرودم و نمودم گذارت نیست پس چیست که همچنان دور دور نشینی و نزدیکان را همی دیر دیربینی، گاه و بیگاهی نگذری و سال و ماهی ننگری.

Сухан бисёрасту шеван бешумор , вале ба пос дарвешӣ нигарем ва ба кеши дил ришон нимувем . Гиласозӣ корилаҳи гардони даҳ дилаасту гилаи тозии шеваи гиреҳгон бетала , меҳру пайванду паймону савганди худро бар ин чори риштаи гавҳар ки шарми риштаи парвин ва ахтарасту рашки бастаи насрин , кӯтоҳ кардам ва аз дарди дилу ҷони мустамандати огоҳ , байт :

سخن بسیار است و شیون بی شمار، ولی به پاس درویشی نگریم و به کیش دل ریشان نمویم. گله سازی کاریله گردان ده دله است و گله تازی شیوه گرگان بی تله، مهر و پیوند و پیمان و سوگند خود را بر این چار رشته گوهر که شرم رشته پروین و اختر است و رشک بسته نسرین، کوتاه کردم و از درد دل و جان مستمندت آگاه، بیت: