Чанд рӯзаст дар роҳ дарёфт хуҷастаи дидори саркору умед гоҳе мирзо ки хазон аз чеҳри баҳорин базмаши рашки ардӣ биҳиштасту дӯзах бо Фрнгорини кохаши шарми афзои биҳишт , пӯёнам , ва аз давру наздику тарку тоҷики номи венашони ҳамаро ҷӯён , ҳар кас ба ҷоӣӣ гуфт ва ба дигари боғу тмошоӣии сурӯд , давиданҳо хастагии зод ва надиданҳо гусастагӣ оварад , бо ҳама ноҷустани бозами тани пўиаҳгар пай сипорасту дил чун момӣ гум карда фарзанди бом то шоми кӯчаи гузару хонаи шумор . Шаҳр ба шаҳр май дувуми кӯча ба кӯчаи кӯ ба кӯ . Имрӯзи ҳам ба дастури рӯзҳои гузашта ба бунгоҳи минӯи фаргоҳи гузаштам ҳамчунон икрони такопуӣ ланг афтоду минои кому орзӯ ба санг омад . Дар базми саркори Аҳмади рахт диранг густардам , борномаҳ эй бар фарҳанги дарӣ аз ончии дӯшини шаби саркори доӣии бози сурӯд нигориш рафт ва гуфтаҳои гуҳари сифти вай бекост ва фузуд гузориш . Фурӯғи дидау чароғи дӯдаи саркори ошӯби онкии сар то пои ду зиндааму пой то сар ба иктоӣии парастанда , навиштаро дид ва гирифт ва хонду хост ва фармуд бандагони мирзо аз ин номаҳои жожондўд ёва полуд бениёзаст ,у хомаи порсии пардозиш дар соз офаридану рози прўридни худ афсунгару ҷодӯи боз . Аз дӯсти надида ва биҳишт шунида худ бад-ӣни чизҳо ки сиёҳии ҳеҷ арзишасту гуноҳӣ беомурзиш боз нахоҳад монад , дӯст ба дунё ва охират натавон дод .

چند روز است در راه دریافت خجسته دیدار سرکار و امید گاهی میرزا که خزان از چهر بهارین بزمش رشک اردی بهشت است و دوزخ با فرنگارین کاخش شرم افزای بهشت، پویانم، و از دور و نزدیک و ترک و تاجیک نام ونشان همه را جویان، هر کس به جائی گفت و به دیگر باغ و تماشائی سرود، دویدن ها خستگی زاد و ندیدن ها گسستگی آورد، با همه ناجستن بازم تن پویه گر پی سپار است و دل چون مامی گم کرده فرزند بام تا شام کوچه گذر و خانه شمار. شهر به شهر می دوم کوچه به کوچه کو به کو. امروز هم به دستور روزهای گذشته به بنگاه مینو فرگاه گذشتم همچنان یکران تکاپوی لنگ افتاد و مینای کام و آرزو به سنگ آمد. در بزم سرکار احمد رخت درنگ گستردم، بارنامه ای بر فرهنگ دری از آنچه دوشین شب سرکار دائی باز سرود نگارش رفت و گفته های گهر سفت وی بی کاست و فزود گزارش. فروغ دیده و چراغ دوده سرکار آشوب آنکه سر تا پای دو زنده ام و پای تا سر به یکتائی پرستنده، نوشته را دید و گرفت و خواند و خواست و فرمود بندگان میرزا از این نامه های ژاژاندود یاوه پالود بی نیاز است، و خامه پارسی پردازش در ساز آفریدن و راز پروریدن خود افسون گر و جادو باز. از دوست ندیده و بهشت شنیده خود بدین چیزها که سیاهی هیچ ارزش است و گناهی بی آمرزش باز نخواهد ماند، دوست به دنیا و آخرت نتوان داد.

Суханаши рост ва дуруст дидам ва дар панду пӯзиши чолоку чуст , нигориши бадви бозмондми вондкпазир рӯонашро сипосии бандаи вор низ оварадам . Инак фарзандии мирзои ҷаъфари нигошт , ва бо ин нёзномаҳ ки гузоришгар рӯйдодаст равонаи базм худовандӣ дошт , агар посухро шитоби оранд , саркори доӣиро пас азшому пеш аз хоб огоҳхоҳам сохт , ҳар чаҳ хоҳӣ ва кунӣу Фрмоӣӣ србндгӣ хоҳам ниҳод ва ба пой парастандагӣ хоҳам рафт .

سخنش راست و درست دیدم و در پند و پوزش چالاک و چست، نگارش بدو بازماندم واندک پذیر روانش را سپاسی بنده وار نیز آوردم. اینک فرزندی میرزا جعفر نگاشت، و با این نیازنامه که گزارشگر رویداد است روانه بزم خداوندی داشت، اگر پاسخ را شتاب آرند، سرکار دائی را پس ازشام و پیش از خواب آگاه خواهم ساخت، هر چه خواهی و کنی و فرمائی سربندگی خواهم نهاد و به پای پرستندگی خواهم رفت.