Номаи порсинигор ки рӯзи гузашта дар дасти доштам инак нигошта бар дасти фарзандии мирзои ҷаъфари равонаи доштам , нмидонми ин ду рӯза аз рӯй номаи бузурги устоди меҳрбони мирзои ҳасани озмӯнро хома дар ангушту нома дар мушт овардае ё на ? агар чизеи нигориши рафта ва аз он ду порча дар маниши ҷустатар ва бо равиши баҳами пайваста тар бошад , боман фирист мехоҳам ба нигорандае ки дар кеши нигориши дигари нависандагонро аз ту бешу турои камтар аз хеш донанд бози намоям , то бидонанд дар ин гирди саворӣ ва дар ин боғ баҳорӣ ҳаст . Худ андеша дарёфт хуҷастаи дидори доштам вале аз боби рафторӣ ки парерӯз на бар ҳанҷори пешину ойини гузашта аз саркор дида шуд , гумони ранҷишу дил гирифтагӣ кардам . Ногзри дастии фарои пеши дили гирифтаи пой дар домону сар дар гиребон кашидам то фархундаи равонат фарсӯда нагардаду фаррухи дилу ҷонати осӯдаи зайд .

نامه پارسی نگار که روز گذشته در دست داشتم اینک نگاشته بر دست فرزندی میرزا جعفر روانه داشتم، نمیدانم این دو روزه از روی نامه بزرگ استاد مهربان میرزا حسن آزمون را خامه در انگشت و نامه در مشت آورده ای یا نه؟ اگر چیزی نگارش رفته و از آن دو پارچه در منش جسته تر و با روش بهم پیوسته تر باشد، بامن فرست می خواهم به نگارنده ای که در کیش نگارش دیگر نویسندگان را از تو بیش و ترا کمتر از خویش دانند باز نمایم، تا بدانند در این گرد سواری و در این باغ بهاری هست. خود اندیشه دریافت خجسته دیدار داشتم ولی از باب رفتاری که پریروز نه بر هنجار پیشین و آئین گذشته از سرکار دیده شد، گمان رنجش و دل گرفتگی کردم. ناگزر دستی فرا پیش دل گرفته پای در دامان و سر در گریبان کشیدم تا فرخنده روانت فرسوده نگردد و فرخ دل و جانت آسوده زید.

Аз ин омад ва рафт бихўдонаҳи дилро пандӣу пойро бандӣхоҳам сохт , ту хуши зӣу хуррами пой , марои дасти нокомии сутуни занаху рӯзномаи ромиш бар ях бошад . Заминро ҷунбиш нахоҳад хост ,у чарх аз гардиш нахоҳад монад , байт :

از این آمد و رفت بیخودانه دل را پندی و پای را بندی خواهم ساخت، تو خوش زی و خرم پای، مرا دست ناکامی ستون زنخ و روزنامه رامش بر یخ باشد. زمین را جنبش نخواهد خاست، و چرخ از گردش نخواهد ماند، بیت: