Он ҷавони арзандаи гавҳари фархундаи ахтар , ки дишаби шуморо ба дидори ин баргаштаи рӯзи роҳнамои хост , шумори кор аз чаҳ бар кӯтоҳии афкандӣу дареғу афсӯс раво доштӣ . Мардии чунон гарми меҳру ройгони овез ки бар пайванду дидор ва гуфту гузор чун ман ҳеҷ ндонӣ нописандида ху хурсанд бошад , чаҳ ҷои бўку магар буду имрӯзу фардо :

آن جوان ارزنده گوهر فرخنده اختر، که دیشب شما را به دیدار این برگشته روز راهنما خواست، شمار کار از چه بر کوتاهی افکندی و دریغ و افسوس روا داشتی. مردی چنان گرم مهر و رایگان آویز که بر پیوند و دیدار و گفت و گزار چون من هیچ ندانی ناپسندیده خو خرسند باشد، چه جای بوک و مگر بود و امروز و فردا:

Агараш боз дидӣ ва ҳангом гуфт ва шунидӣ хост , аз хоксораши дурудӣ меҳр осуд бар гӯй ва бар сарой , мисра : дар сарои Муғон рафтааст ва об зада . Дарбону дўрбош на ,у баҳри пойу пай гом наҳйу ком диҳӣ гирифт ва пархошӣ нест . Беш аз он нест ҷузи рози хоксории чизеи пурсад ва надонаму ҷузи кеш ҷон сипорам фармоишӣ фармоед ва натавонам . Кулба бе дрўбоми даравишон ҳамвора бар рӯй бегонагону хуишон бозаст , ва ҳар ки аз дар ёрии пой наад ва ҷой ҷӯяд чеҳри хоксории густардау чашми мҳмондории фароз . Ҳар ки хоҳад гӯи биё ва ҳар чаҳ хоҳад гӯ бигӯӣ , вижаи ӣнон ки худованд хонаанду хонаи худои кошона . Агар ин бориш дидорӣ кардӣ ва агар худ ба зорӣу зар ё зӯраст ҳамроҳ наёвардӣ дили накӯҳиши зойу ҷони гила манд хоҳад хост ва аз чун ту ёрӣ ки бории ранҷи надидаи ҷовидони дилхур ва нохурсанд хоҳад буд .

اگرش باز دیدی و هنگام گفت و شنیدی خاست، از خاکسارش درودی مهر آسود بر گوی و بر سرای، مصرع: در سرای مغان رفته است و آب زده. دربان و دورباش نه، و بهر پای و پی گام نهی و کام دهی گرفت و پرخاشی نیست. بیش از آن نیست جز راز خاکساری چیزی پرسد و ندانم و جز کیش جان سپارم فرمایشی فرماید و نتوانم. کلبه بی دروبام درویشان همواره بر روی بیگانگان و خویشان باز است، و هر که از در یاری پای نهد و جای جوید چهر خاکساری گسترده و چشم مهمانداری فراز. هر که خواهد گو بیا و هر چه خواهد گو بگوی، ویژه اینان که خداوند خانه اند و خانه خدای کاشانه. اگر این بارش دیداری کردی و اگر خود به زاری و زر یا زور است همراه نیاوردی دل نکوهش زای و جان گله مند خواهد خاست و از چون تو یاری که باری رنج ندیده جاویدان دلخور و ناخرسند خواهد بود.