Фарзандии мирзои ҷаъфари як тӯмони вдўи ҳазор чизакии зер ё боло ба девон доданӣаст . Фурӯғи дидаи Мустафоро нигоштам бигузаранду касу кори эшонро аз омад ва рафт пои кору чӯбакӣ осӯда монад . Гӯш ба зангу ҳуш бар оҳанг бош агар пардохту машҳадиро осӯдаи сохт зуди огаҳии даҳ ки мирзо ва ман ҳар ду ранҷи длнгронӣу чшмдошт аз сомони синаи дркоҳим , чунончӣ наёраст ё нахост , худ бе каму кост аз кӣса корсозӣ кун ва навишта расед аз эшон дрхўоаҳ ,у марои огоҳи соз то роҳи чора кушода дораму барги подоши омода . Аз машҳадӣу ёрони ардибу кори онҳо пайвастаи ҷӯёи зӣ ва дар роҳи чораи чори асба пӯё бош , то кадхудои сипоси нклошду пои кор ҳарос натарошад . Шутурӣ бо бача дар шутурҳои мо дорад , нодълиро пайдоу пинҳон дар нигаҳдошт сифориш кун ,у поси андеши ҷлу ҷҳозу барфу бориши хоҳ , то бо ин чаҳор лошаи мо ҳам банди пунбаи дона ва коҳасту анбори обишхураду чарогоҳ , агар пашмӣ аз пушташ кам ва ё мўӣӣ аз дамаш хам гардад , аз ту товони як бахтии кӯҳ кӯҳон хоҳам хост ва аз нодълии сахт сахт хоҳам ранҷид . Ду моҳаст ба ранҷи марги шиканҷи пои дарди гирифтораму рӯз дар тобу шаб дар тимор , мирзои ҷаъфар парастораст ва як тана бо ҳазор фармоиши гирифтор . Шубони як чшмзд нағунуду рӯзони гомӣ аз давандагӣ ва парастандагӣ наёсоед , агар ту подоши андӯҳи ёрон вай набарӣу кору касон ӯро аз худ нашмурӣ ман ҷовдони шармандау пеши дӯсту душман сарафканда хоҳам монад . Поси ёрони доштану рӯз дар ба афтод кору осоиши рӯзгори эшон гузоштани нахустин гом мардонагӣасту камӣни кеши фарзонагӣ .

فرزندی میرزا جعفر یک تومان ودو هزار چیزکی زیر یا بالا به دیوان دادنی است. فروغ دیده مصطفی را نگاشتم بگذراند و کس و کار ایشان را از آمد و رفت پا کار و چوبکی آسوده ماند. گوش به زنگ و هوش بر آهنگ باش اگر پرداخت و مشهدی را آسوده ساخت زود آگهی ده که میرزا و من هر دو رنج دلنگرانی و چشمداشت از سامان سینه درکاهیم، چنانچه نیارست یا نخواست، خود بی کم و کاست از کیسه کارسازی کن و نوشته رسید از ایشان درخواه، و مرا آگاه ساز تا راه چاره گشاده دارم و برگ پاداش آماده. از مشهدی و یاران اردیب و کار آنها پیوسته جویا زی و در راه چاره چار اسبه پویا باش، تا کدخدا سپاس نکلاشد و پا کار هراس نتراشد. شتری با بچه در شترهای ما دارد، نادعلی را پیدا و پنهان در نگهداشت سفارش کن، و پاس اندیش جل و جهاز و برف و بارش خواه، تا با این چهار لاشه ما هم بند پنبه دانه و کاه است و انبار آبشخورد و چراگاه، اگر پشمی از پشتش کم و یا موئی از دمش خم گردد، از تو تاوان یک بختی کوه کوهان خواهم خواست و از نادعلی سخت سخت خواهم رنجید. دو ماه است به رنج مرگ شکنج پا درد گرفتارم و روز در تاب و شب در تیمار، میرزا جعفر پرستار است و یک تنه با هزار فرمایش گرفتار. شبان یک چشمزد نغنود و روزان گامی از دوندگی و پرستندگی نیاساید، اگر تو پاداش اندوه یاران وی نبری و کار و کسان او را از خود نشمری من جاودان شرمنده و پیش دوست و دشمن سرافکنده خواهم ماند. پاس یاران داشتن و روز در به افتاد کار و آسایش روزگار ایشان گذاشتن نخستین گام مردانگی است و کمین کیش فرزانگی.

Бакӯш ки бар фарзонагӣ аз ҳамгинони пеш ва ба пўии мардонагӣ аз ҳамагон беш бошӣ то номаи хушнӯдӣу сипос машҳадӣ нарасад , длнгрон ва фарсӯда хоҳам зист на шодмону осӯда .

بکوش که بر فرزانگی از همگنان پیش و به پوی مردانگی از همگان بیش باشی تا نامه خشنودی و سپاس مشهدی نرسد، دلنگران و فرسوده خواهم زیست نه شادمان و آسوده.