Агарат панди донои писанди ман дар мағзи санадони гавҳару гӯши пӯлоди пешонӣ роҳ карда буд , ин се чаҳор моҳаи хрски бозӣ ва се шерсозӣ ки пеша кӯдаконаст на шеваи сутӯдагон , дастат ба кулоҳи дузӣ ки дар сомони мо баин даст овез рӯзӣаст дуруст ошно мешуд ,у шҳрўои гавҳари ноҳнрмндт ба фароин пеша дар рстои пазиришу писанди ошноу бегонаи шарми сими сирау зари шҳрўо май гашт ,у писари саркори мирзои иброҳӣм ки ба зодагӣ аз ту бешаст ва дар шойистагӣ кам , бе чуну чндўи омӯзгорӣу панди роз ҳнрондўзӣ хонду озод аз андешаи ному нангу биғораҳи душману дӯсти рахт бар тахти кафш дузӣ кашид , инак устодӣ кордонаст ва ду соли дигар бе дастёрии бегонау поймардии хеши дорои созу худованди сомон .

اگرت پند دانا پسند من در مغز سندان گوهر و گوش پولاد پیشانی راه کرده بود، این سه چهار ماهه خرسک بازی و سه شیر سازی که پیشه کودکان است نه شیوه ستودگان، دستت به کلاه دوزی که در سامان ما بهین دست آویز روزیست درست آشنا می شد، و شهروای گوهر ناهنرمندت به فراین پیشه در رستای پذیرش و پسند آشنا و بیگانه شرم سیم سره و زر شهروا می گشت، و پسر سرکار میرزا ابراهیم که به زادگی از تو بیش است و در شایستگی کم، بی چون و چندو آموزگاری و پند راز هنراندوزی خواند و آزاد از اندیشه نام و ننگ و بیغاره دشمن و دوست رخت بر تخت کفش دوزی کشید، اینک استادی کاردان است و دو سال دیگر بی دستیاری بیگانه و پایمردی خویش دارای ساز و خداوند سامان.

Ин нигориши нозебо ки турост , агар бо гузоришии шево ҷуфт ояду калаки шабаҳи ангезат ба солҳо нигорандагии гуҳари сифт , ҳамчунон пероя хоҳад буд на сармоя , фармони осмонӣ ки оварда поки паямбару парварда бор худост дар шаҳри рай бо он нигориши хушу гузориши ҳеҷ монанди дасти фурӯашони гарони ҷонро ройгони ройгони гирди кӯчау бозор ҳаме гардонанд ва агар ҳафтау моҳии як ё ду ба роҳӣ раҳо гардад сипос ва ситоиш ронанд , дар панҷ ҳазор рӯзи бозор ва аз сад ҳазораш як харидор нест , ва пайдост ки афсонаи бандиҳои решхандии Юсуфиро , агар худ парвардаи шамси табризӣу нигоштаи Авестоад ниризӣ бошад чаҳ арзишу кадом баҳо хоҳад буд , байт :

این نگارش نازیبا که تراست، اگر با گزارشی شیوا جفت آید و کلک شبه انگیزت به سال ها نگارندگی گهر سفت، همچنان پیرایه خواهد بود نه سرمایه، فرمان آسمانی که آورده پاک پیمبر و پرورده بار خداست در شهر ری با آن نگارش خوش و گزارش هیچ مانند دست فروشان گران جان را رایگان رایگان گرد کوچه و بازار همی گردانند و اگر هفته و ماهی یک یا دو به راهی رها گردد سپاس و ستایش رانند، در پنج هزار روز بازار و از صد هزارش یک خریدار نیست، و پیداست که افسانه بندی های ریشخندی یوسفی را، اگر خود پرورده شمس تبریزی و نگاشته اوستاد نیریزی باشد چه ارزش و کدام بها خواهد بود، بیت:

На бар мо ки бар худ ситам кардӣ ва аз дрёӣӣ гҳрзод ҳасту бўдбонм , ганҷ монадӣу моргзидӣ , гули афкандӣу хори дурудӣ , ҳар ки гӯш аз панди хирадмандон гарон дораду ҳуш аз андарзи деринаи рӯзон дониш омӯз бар карон хоҳад , дайр ё зудаши суду сармояи сози зиёни ораду накӯҳиши вбиғораҳи давру наздик бар ӯ даст ва забон сояд , онгоҳи хоҳӣ донистан ки тавонистан наёрӣу ахтари бдФрмои рӯзӣ бедоратхоҳад сохт ки ман дар хоб бошам , ҳанузат пои пўёӣӣ бозасту дасти ҷўёӣии дароз . Хоҳи симнони хоҳи раии хоҳи Қазвӣни хоҳи ҷай , ҳар ҷои андешаи дониш андӯхтани ореу деги пешаи омухтани афрӯзии ҷомау ҷойу дрбои зиндагӣу оромиш , беш аз онкии туро бояд ва аз ман ояд оғози сол фароҳам хоҳам дошт ва ба длнгронӣу чшмдошти дили парокандау равонат дижам нахоҳам монад , агар ҳам напазирӣ ва нахоҳӣ ва ба фармони шӯрбахтӣу сахти рўӣии кавданӣу зиракиро дар нФзоӣӣ ва бар накоҳӣ , аз меҳр андоз кӣна нахоҳам кард ва аз он сифеди чашмӣ ки саранҷоми мояи ранг зардӣаст санги сиёҳ бар сина нахоҳам кӯфт , чун бор худо нахоҳад аз хости мо чаҳ кушояд , ва бар ончии бахташи хома бар костии монда аз кӯшиши мо чаҳ фазояд , байт :

نه بر ما که بر خود ستم کردی و از دریائی گهرزاد هست و بودبانم، گنج ماندی و مارگزیدی، گل افکندی و خار درودی، هر که گوش از پند خردمندان گران دارد و هوش از اندرز دیرینه روزان دانش آموز بر کران خواهد، دیر یا زودش سود و سرمایه ساز زیان آرد و نکوهش وبیغاره دور و نزدیک بر او دست و زبان ساید، آنگاه خواهی دانستن که توانستن نیاری و اختر بدفرمای روزی بیدارت خواهد ساخت که من در خواب باشم، هنوزت پای پویائی باز است و دست جویائی دراز. خواه سمنان خواه ری خواه قزوین خواه جی، هر جا اندیشه دانش اندوختن آری و دیگ پیشه آموختن افروزی جامه و جای و دربای زندگی و آرامش، بیش از آنکه ترا باید و از من آید آغاز سال فراهم خواهم داشت و به دلنگرانی و چشمداشت دل پراکنده و روانت دژم نخواهم ماند، اگر هم نپذیری و نخواهی و به فرمان شوربختی و سخت روئی کودنی و زیرکی را در نفزائی و بر نکاهی، از مهر انداز کینه نخواهم کرد و از آن سفید چشمی که سرانجام مایه رنگ زردی است سنگ سیاه بر سینه نخواهم کوفت، چون بار خدا نخواهد از خواست ما چه گشاید، و بر آنچه بختش خامه بر کاستی مانده از کوشش ما چه فزاید، بیت: