Пеш аз инат дар кӯии чароғи дӯдаи мардумии мирзоҳсни номанигор омадам ,у дастони чархи азрақи ҷомау хоки сиёҳи номаро ҳангомаи гузор , орандаро стодн фаромӯш афтод ва фиристодани имрӯзу фардор бар моҳу сол оғӯш гушӯд . Пӯзиши дайри монданро ниёзмандонаи розии сурӯдам ва бидон дар фузудам . Пас аз моҳии ду дар ҳамон мшкўии парвизӣ ки талхаши ширин хезасту заҳраши шукромези ромиши хусравии ҷустам . Нома бар ҷой дидам ва чун мурғи дилаши ришта бар пару банд бар пой , сими нома ки бози лоба лангасту пӯзиши диранг ба андаки физоиши перояи оғоз ва оҳанг ёфт . Дар рай зиндааму ёронро аз дар иктоӣии парастанда . Ду моҳ ё афзӯн шуд то ба дарди зонўӣии нирми неруу рустами бозуи гирифторам , ва ба ранҷи дармони бозӣ чораандишон рӯзи гузор , дардро пайваста физоишаст . Ва ҳар чаҳ карда ва кунем ҳамаи олоиш . Имрӯз бо поӣии гусастаи рагу пўӣии шикастаи паии сози базми ҳасани сохтам , ва аз ҳар андеша ва ҳар кас бо ту рози сухан , магари гувориши ин зебои чеҳрау гумораши он шево гуфт хастаи танро дармони дардии кандӯ аз домани шикастаи ҷони тӯфон гардӣ фишонд .

پیش از اینت در کوی چراغ دوده مردمی میرزاحسن نامه نگار آمدم، و دستان چرخ ازرق جامه و خاک سیاه نامه را هنگامه گذار، آرنده را ستادن فراموش افتاد و فرستادن امروز و فردار بر ماه و سال آغوش گشود. پوزش دیر ماندن را نیازمندانه رازی سرودم و بدان در فزودم. پس از ماهی دو در همان مشکوی پرویزی که تلخش شیرین خیز است و زهرش شکرآمیز رامش خسروی جستم. نامه بر جای دیدم و چون مرغ دلش رشته بر پر و بند بر پای، سیم نامه که باز لابه لنگ است و پوزش درنگ به اندک فزایش پیرایه آغاز و آهنگ یافت. در ری زنده ام و یاران را از در یکتائی پرستنده. دو ماه یا افزون شد تا به درد زانوئی نیرم نیرو و رستم بازو گرفتارم، و به رنج درمان بازی چاره اندیشان روز گذار، درد را پیوسته فزایش است. و هر چه کرده و کنیم همه آلایش. امروز با پائی گسسته رگ و پوئی شکسته پی ساز بزم حسن ساختم، و از هر اندیشه و هر کس با تو راز سخن، مگر گوارش این زیبا چهره و گمارش آن شیوا گفت خسته تن را درمان دردی کندو از دامن شکسته جان طوفان گردی فشاند.

Инак бо ранги хуршедӣу оҳани ноҳидӣ дил мерибоед ва ҷон мефазояд , ҷои саркор на чандон намоёнаст ки ман гӯям ё ӯ ҷӯяд . Ҷони Фрштии дастгоҳат дар миёнасту чашми биҳиштии нигоҳати нигарон бе озори душмани ромиши неки бахтии байну давр аз ранҷ чашм дошт тамошои андеши дидор дӯст бош , байт :

اینک با رنگ خورشیدی و آهن ناهیدی دل می رباید و جان می فزاید، جای سرکار نه چندان نمایان است که من گویم یا او جوید. جان فرشتی دستگاهت در میان است و چشم بهشتی نگاهت نگران بی آزار دشمن رامش نیک بختی بین و دور از رنج چشم داشت تماشا اندیش دیدار دوست باش، بیت:

Умедворами фари ин дармони яғмои ранҷро фармон ронад ,у фарсӯдаи ҷону костаи пайкар аз ковуши суди стоёни рӯзау парҳезу пурсиш зуд нишинон гарони хез бар карон поед . Рӯз ба анҷом рафту гӯнаи хуршед дар парда шом шуд чашм аз дид фурӯ монад ,у даст аз ҷунбиши бози истод . Бозмондаи достон ба хости худоӣ дар номаи дигар ронда хоҳад гашт , ва дар лаби он ҷӯй бо ҳар ки донеу хоҳӣ хонда хоҳад шуд , шеър :

امیدوارم فر این درمان یغمای رنج را فرمان راند، و فرسوده جان و کاسته پیکر از کاوش سود ستایان روزه و پرهیز و پرسش زود نشینان گران خیز بر کران پاید. روز به انجام رفت و گونه خورشید در پرده شام شد چشم از دید فرو ماند، و دست از جنبش باز ایستاد. بازمانده داستان به خواست خدای در نامه دیگر رانده خواهد گشت، و در لب آن جوی با هر که دانی و خواهی خوانده خواهد شد، شعر: