Дар кӯии ёрии дидори доӣӣ даст дод ва нишастӣ дароз домон хост . Дар кори саркори мирзои абдулҳусайн достонӣ ронад агар оварда дид ва дониш ӯст андеша бисозасту пешаи неки анҷому хуши оғоз , агар аз дайгарӣ низ шунида ,у гӯянда ба афтод кори ёрон дар ин хуйу маниш ва бар ин роҳу равиши дидаи ҳам шумории некӯу доно писандасту роҳӣ беосеб ва ҳеҷ газанд . Ҷони сухани инки мирзои Абулқосиму ҳамроҳонро бо ниёзи номаи хушнигору пӯзиши андеш ба фаргоҳи Муътамидӣ боз фиристад ва худ дар кӯии баҳроми бик аз дар рости бозӣ на рӯзгорсозӣ рахти диранги бози ҳиллад . Дар роҳу рафтору андешау гуфтор ва нишаст ва хост ва фузуду кост , шуморӣ дар хуру ҳанҷорӣ аз ин хуштар фаро пеш гираду перояи рӯзгор хеш созад , онон низ дар Исфаҳони ҷуз бо бастагони саркори хон анҷуманӣ наҷӯянд ва бо ҳар ки набояд суханӣ ки бар он хӯрда ва гирифтӣ тавон нашунаванду нгўинд чун аз онҳо табоҳӣ надид ва аз ӣнҷо низ бадишон ба ростӣу дурустӣ огоҳӣ расед бо ёрони бозгашта бесухан меҳрбонӣ хоҳад кард . Якбораи дил ва дидаш аз бадгумонӣ боз хоҳад раст , забон бадандишон ошӯби пеша низ аз парешони дроӣӣ баста хоҳад монаду ниҳоди саркори хону мирзо ва мо вдигри ёрони ҳама аз сголшҳои равони пареш руста хоҳад зист .

در کوی یاری دیدار دائی دست داد و نشستی دراز دامان خاست. در کار سرکار میرزا عبدالحسین داستانی راند اگر آورده دید و دانش اوست اندیشه بساز است و پیشه نیک انجام و خوش آغاز، اگر از دیگری نیز شنیده، و گوینده به افتاد کار یاران در این خوی و منش و بر این راه و روش دیده هم شماری نیکو و دانا پسند است و راهی بی آسیب و هیچ گزند. جان سخن اینکه میرزا ابوالقاسم و همراهان را با نیاز نامه خوش نگار و پوزش اندیش به فرگاه معتمدی باز فرستد و خود در کوی بهرام بیک از در راست بازی نه روزگار سازی رخت درنگ باز هلد. در راه و رفتار و اندیشه و گفتار و نشست و خاست و فزود و کاست، شماری در خور و هنجاری از این خوشتر فرا پیش گیرد و پیرایه روزگار خویش سازد، آنان نیز در اصفهان جز با بستگان سرکار خان انجمنی نجویند و با هر که نباید سخنی که بر آن خورده و گرفتی توان نشنوند و نگویند چون از آنها تباهی ندید و از اینجا نیز بدیشان به راستی و درستی آگاهی رسید با یاران بازگشته بی سخن مهربانی خواهد کرد. یکباره دل و دیدش از بدگمانی باز خواهد رست، زبان بد اندیشان آشوب پیشه نیز از پریشان درائی بسته خواهد ماند و نهاد سرکار خان و میرزا و ما ودیگر یاران همه از سگالش های روان پریش رسته خواهد زیست.

Баҳроми бики ҳам ба дастёрии номау паёми бандагиҳои пинҳону ошкору парастандагиҳои росту устувори мирзоро чашми нигару гӯш гузорхоҳад сохт , чун меҳру пайванду паймону савгандии дерина дар миён ҳаст , ба андаки рӯзи ин гирд меҳр олой кинафзо ки ангехта бегонагон ошно рӯасту омехтаи одамии пайкарони аҳрӣмани ху , ба хости худо пардохта хоҳад шуду кори икрнгӣ ба созу сангу обу рангӣ ки дӯстон хоҳанд ва душманон коҳанд сохта хоҳад гашт . Чун рахти костӣ бар каронасту пои ростӣ дар миён бе сухани киштӣ ба канору бор ба бунгоҳ хоҳад расед . Марои андешаи доӣӣ дилпазираст ва ба гӯшу ҳуши андари ҷои гир . Надонам шумоу ҳамроҳонро ки ҳама кор огоҳанду неки хоҳ сголш чисту андешаи кадом ? чунончии ҷону хирад бар дурустӣ ин гуфту ростии ин кор гувоҳӣ диҳад ва ҳамроҳӣ кунад аз он пеш ки бидонадишони фиреби пеша аз ин рози наҳуфта ва кнгош нагуфта огоҳ карданд , ва аз дар девонагӣу дағои хорӣ ба роҳу сангӣ ба чоҳ афкананд , вирои бпўӣиму бҷўӣим ва бишинавему бгўӣим , магари ин роҳи дайри анҷоми поёни пазирад ва ин дарди тавон пардоз дармон ёбад . Беш аз ин бар хирадмандон шумурдан ба девонагии оби худ бурданаст , мисра : ончии фармон ту бошад он кунем .

بهرام بیک هم به دستیاری نامه و پیام بندگی های پنهان و آشکار و پرستندگی های راست و استوار میرزا را چشم نگر و گوش گزار خواهد ساخت، چون مهر و پیوند و پیمان و سوگندی دیرینه در میان هست، به اندک روز این گرد مهر آلای کین افزا که انگیخته بیگانگان آشنا روست و آمیخته آدمی پیکران اهریمن خو، به خواست خدا پرداخته خواهد شد و کار یکرنگی به ساز و سنگ و آب و رنگی که دوستان خواهند و دشمنان کاهند ساخته خواهد گشت. چون رخت کاستی بر کران است و پای راستی در میان بی سخن کشتی به کنار و بار به بنگاه خواهد رسید. مرا اندیشه دائی دلپذیر است و به گوش و هوش اندر جای گیر. ندانم شما و همراهان را که همه کار آگاهند و نیک خواه سگالش چیست و اندیشه کدام؟ چنانچه جان و خرد بر درستی این گفت و راستی این کار گواهی دهد و همراهی کند از آن پیش که بداندیشان فریب پیشه از این راز نهفته و کنگاش نگفته آگاه کردند، و از در دیوانگی و دغا خاری به راه و سنگی به چاه افکنند، ویرا بپوئیم و بجوئیم و بشنویم و بگوئیم، مگر این راه دیر انجام پایان پذیرد و این درد توان پرداز درمان یابد. بیش از این بر خردمندان شمردن به دیوانگی آب خود بردن است، مصرع: آنچه فرمان تو باشد آن کنیم.