Бо хома ки навомӯзони дабистонаш ба қайчӣ тарошанд ва ба ҷои дӯдаи мшкФоми судаи дегу задудаи потил дромаҳ пошанд чаҳ номаи тавон нигошт , ва ба дасти овези нигоришу гузориш чаҳ бнўраҳу кадоми бунёд тавон кард . Дареғи ин дебои зарафшон ки чун ман аз пайкар беандому дидори нохуб дар чашми ғавғоу дидаи ошӯб рӯсиёҳ омаду барҷои онкӣ ба фари пазириши дорои кулоҳ ва тахт гардад , таҳта кулоҳ афтод . Худоро парда дорӣ кун ва аз дидаи наздику давру нигоҳи биноу Кӯруши ниҳони дор то ҳам ту ангушт намой ин ва он нагардӣ ва ҳам ман тири биғораҳи дӯсту душманро нишон наёбам . Борӣ то боз кӣу куҷои дидаи торӣ ба чеҳри меҳри афрӯзати равшани орему набарди тиру кайвонро аз он гесуии зирагару абрӯии зира дар теғ ва ҷавшан созем .

با خامه که نوآموزان دبستانش به قیچی تراشند و به جای دوده مشکفام سوده دیگ و زدوده پاتیل درآمه پاشند چه نامه توان نگاشت، و به دست آویز نگارش و گزارش چه بنوره و کدام بنیاد توان کرد. دریغ این دیبای زرافشان که چون من از پیکر بی اندام و دیدار ناخوب در چشم غوغا و دیده آشوب روسیاه آمد و برجای آنکه به فر پذیرش دارای کلاه و تخت گردد، تخته کلاه افتاد. خدا را پرده داری کن و از دیده نزدیک و دور و نگاه بینا و کورش نهان دار تا هم تو انگشت نمای این و آن نگردی و هم من تیر بیغاره دوست و دشمن را نشان نیابم. باری تا باز کی و کجا دیده تاری به چهر مهر افروزت روشن آریم و نبرد تیر و کیوان را از آن گیسوی زره گر و ابروی زره در تیغ و جوشن سازیم.