Пеш аз онкии рахт аз шаҳр ба шимӣрони кашӣ ,у доғи дард бар дилу ҷони ҷавонону перон , пиндоштами ранҷи ҷдоӣиро даст пойдорӣасту шиканҷи давриро бозуии тобу неруии бурдборӣ , мисра : хештанро озмудам ман куҷои ҳиҷрони куҷо ? фарсӯдаи танами марди ин бор гарон несту костаи ҷонам ҳам оварад ин андӯҳи нопидои карон на . Агар ин ду рӯза дар базми пирӯзат роҳӣ наёбам ва бар дидори дили афрӯзати бори нигоҳӣ , хоки ҷону тани якбора бар бодасту мурғи равонро пари бастау боли шикаста аз тангнои қафас хона ҳастӣ кушод . Расед пайку паёмро дидаи умед дар роҳаст ва аз чашм дошт сипед .

پیش از آنکه رخت از شهر به شمیران کشی، و داغ درد بر دل و جان جوانان و پیران، پنداشتم رنج جدائی را دست پایداری است و شکنج دوری را بازوی تاب و نیروی بردباری، مصرع: خویشتن را آزمودم من کجا هجران کجا؟ فرسوده تنم مرد این بار گران نیست و کاسته جانم هم آورد این اندوه ناپیدا کران نه. اگر این دو روزه در بزم پیروزت راهی نیابم و بر دیدار دل افروزت بار نگاهی، خاک جان و تن یکباره بر باد است و مرغ روان را پر بسته و بال شکسته از تنگنای قفس خانه هستی گشاد. رسید پیک و پیام را دیده امید در راه است و از چشم داشت سپید.