Номаи зебонигор шевои гуфтор ки аз дар озмӯн бар фарҳанги даринигор шгарии рафта буд , дӯда дид прўрдши дидаро серума соӣӣ карду сомони синау ҷонро чун ҷоми ҷамшеду ойинаи хуршеди рўшноӣии бхшўд . Бесозишу хўшгўӣӣу навозишу длҷўӣӣ на чандон дуруст афтод , ва хуш нишаст ки забони сози офарин ва ситоиш гирад , ё чун чеҳр меҳр фурӯзат зибоӣии худододаши ниёзманди перояу ороиш . Агар рӯзии як нома бар ҳамин роҳу равишнигор ореу андаки дирангу кӯшиш дар ҷустани фарҳангу баҳам дар сириштан ки чандон ноҳамвор науфтад бакори барӣ , шаш моҳи дигари яке аз нависандагони собии рангу сухани санҷони соҳиби санг хоҳӣ шуд , мисра : бадаст бош ки корӣ ба ҷой хештанаст .

نامه زیبا نگار شیوا گفتار که از در آزمون بر فرهنگ دری نگار شگری رفته بود، دوده دید پروردش دیده را سرمه سائی کرد و سامان سینه و جان را چون جام جمشید و آئینه خورشید روشنائی بخشود. بی سازش و خوشگوئی و نوازش و دلجوئی نه چندان درست افتاد، و خوش نشست که زبان ساز آفرین و ستایش گیرد، یا چون چهر مهر فروزت زیبائی خدادادش نیازمند پیرایه و آرایش. اگر روزی یک نامه بر همین راه و روش نگار آری و اندک درنگ و کوشش در جستن فرهنگ و بهم در سرشتن که چندان ناهموار نیفتد بکار بری، شش ماه دیگر یکی از نویسندگان صابی رنگ و سخن سنجان صاحب سنگ خواهی شد، مصرع: بدست باش که کاری به جای خویشتن است.