Нахустин рӯзи моҳ қурбонаст , дар марзи райу тахтгоҳ кӣ осӯда аз ранҷи тану шиканҷи ҷон роҳ ҳастӣ месипораму рӯзгорӣ ба ромишу тандурустӣ май барам , сипоси фараи бори худоро ки ба зан хостану барги сомону соз оростани рӯзгори нокомӣ сипарӣ шуду навбат бе саранҷомии рахт бар бораи дрбдрии баст . Ба фари баҳории шукуфтаи сурхи гулам аз лолаи зард дамӣдан гирифт ,у боди биҳишт аз нолаи сард вазидан . Гардиши воруни сипеҳрам ромасту ҷунбиши моҳу меҳр ба ком . Вале чаҳ суду кадоми беҳбуд аз онам ки хоҳон диласт ва бидон пои ҷон дар гул , ранҷи сўзоки боздошта ва бебаҳра гузошта . Калид дар мушт ва дар гушӯдан наёрам хон дили гўору ҷонпарвар ва хӯрдан натавонам . Мурғи дилро қафас бар шохи гули овехтау чашми тамошо бастаанд ошён бар сари сарви сохтау боли парвози шикастаи ҷоми лаболаб ва даст кашӣдан несту миваи коми рас ва тавон чидан на , шеър :

نخستین روز ماه قربان است، در مرز ری و تختگاه کی آسوده از رنج تن و شکنج جان راه هستی می سپارم و روزگاری به رامش و تندرستی می برم، سپاس فره بار خدا را که به زن خواستن و برگ سامان و ساز آراستن روزگار ناکامی سپری شد و نوبت بی سرانجامی رخت بر باره دربدری بست. به فر بهاری شکفته سرخ گلم از لاله زرد دمیدن گرفت، و باد بهشت از ناله سرد وزیدن. گردش وارون سپهرم رام است و جنبش ماه و مهر به کام. ولی چه سود و کدام بهبود از آنم که خواهان دل است و بدان پای جان در گل، رنج سوزاک بازداشته و بی بهره گذاشته. کلید در مشت و در گشودن نیارم خوان دل گوار و جان پرور و خوردن نتوانم. مرغ دل را قفس بر شاخ گل آویخته و چشم تماشا بسته اند آشیان بر سر سرو ساخته و بال پرواز شکسته جام لبالب و دست کشیدن نیست و میوه کام رس و توان چیدن نه، شعر:

То кӣ тан аз ин ранҷи ҷонкоҳ руста гардаду пажмурдаи шох гиёҳам бидон дастаи гулу бастаи сӯрии пайваста .

تا کی تن از این رنج جانکاه رسته گردد و پژمرده شاخ گیاهم بدان دسته گل و بسته سوری پیوسته.