Фарзонаи фарзанди ман поси бори худовандат аз газанди гардуни нигаҳбону чири дастиҳои ахтар бо ҷони хирадмандати афсонаи мушту санадони бод , бародарати ногзри корҳо ба ту боз хоҳад монаду хеш аз дар паснигарӣу пеши бинии роҳ симнон хоҳад супурд .

فرزانه فرزند من پاس بار خداوندت از گزند گردون نگهبان و چیر دستی های اختر با جان خردمندت افسانه مشت و سندان باد، برادرت ناگزر کارها به تو باز خواهد ماند و خویش از در پس نگری و پیش بینی راه سمنان خواهد سپرد.

Поки яздонро ситоиши худои тарсӣу дурусти кор на худ парасту мардуми озор . Бар ҳамон роҳу равиши вхўии вмнш ки ойини дерину пеша пешинаст бо зану марди хонау гуруҳи хешу бегона рафтор кун ,у бузургу кучакро хирадманд ва девона гуфту гузори ангез . Дар ҳар кории вижаи кишту кору шухму шёр ва доду ситаду хариду фуруш , бе гуфту шунӯду кост ва фузуд саркори мӯбад ки марои бародар меҳрбонаст ва шуморо падарии кордон , пой дар зишт ва зебо манеҳ ,у даст бар нарму дурушти мсоӣ . Ҳар кас бо ту роҳ ростӣ пуеду сухан бекажӣу костии орад дар хӯрд доноӣӣу тўоноӣӣ бо ваии як рангу меҳрбони зӣ , ва аз ҳанҷори ноҳамвор ва кирдор наустувор дар чида домон бош аз шайдо то фарзона ҳар моя бад дидӣ ё сард шунидӣ ногуфтаи пиндору ншнФтаҳи ингор .

پاک یزدان را ستایش خدا ترسی و درست کار نه خود پرست و مردم آزار. بر همان راه و روش وخوی ومنش که آئین دیرین و پیشه پیشین است با زن و مرد خانه و گروه خویش و بیگانه رفتار کن، و بزرگ و کوچک را خردمند و دیوانه گفت و گزار انگیز. در هر کاری ویژه کشت و کار و شخم و شیار و داد و ستد و خرید و فروش، بی گفت و شنود و کاست و فزود سرکار موبد که مرا برادر مهربان است و شما را پدری کاردان، پای در زشت و زیبا منه، و دست بر نرم و درشت مسای. هر کس با تو راه راستی پوید و سخن بی کژی و کاستی آرد در خورد دانائی و توانائی با وی یک رنگ و مهربان زی، و از هنجار ناهموار و کردار ناستوار در چیده دامان باش از شیدا تا فرزانه هر مایه بد دیدی یا سرد شنیدی ناگفته پندار و نشنفته انگار.

Дар поси пайванду паймони вондрзу фармони оқо агар теғ аз чархи борад ё пайкон аз хоки раведи пои фарои макашу сари бози мдзд , худдории гуноҳи дон ва ҳар чаҳ ҷузи фармони гузории табоҳ . Ҳамчунин бо хуишони ҷомаи сипед то номаи сиёҳи зери дастона зиндагонӣ бирав равони эшонро дар хӯрд пояу моя ба фари нарми дилӣу чарби забонӣ бо худ рому меҳрбони соз . Лаб аз гуфт хому хунаки бастаи дору пой аз пўӣ беҳангому сабки шикастаи дасту ком аз чарбу хушку ширину талхи душману дӯсти фурӯи шӯй ва агар бар хон сур ё сӯг ё дигари анҷуманҳо хўшбоши оранд , ба гуфтории хушу гуворои пӯзиши ангези шӯ , дар хоҳари хондагӣ ва роҳ омад ва шуд бар рухи давру наздик дар банди ҷузи модари ълёру зани Абдуллоҳро дар хона роҳ махоҳ .

در پاس پیوند و پیمان واندرز و فرمان آقا اگر تیغ از چرخ بارد یا پیکان از خاک روید پای فرا مکش و سر باز مدزد، خودداری گناه دان و هر چه جز فرمان گزاری تباه. همچنین با خویشان جامه سپید تا نامه سیاه زیر دستانه زندگانی برو روان ایشان را در خورد پایه و مایه به فر نرم دلی و چرب زبانی با خود رام و مهربان ساز. لب از گفت خام و خنک بسته دار و پای از پوی بی هنگام و سبک شکسته دست و کام از چرب و خشک و شیرین و تلخ دشمن و دوست فرو شوی و اگر بر خوان سور یا سوگ یا دیگر انجمن ها خوشباش آرند، به گفتاری خوش و گوارا پوزش انگیز شو، در خواهر خواندگی و راه آمد و شد بر رخ دور و نزدیک در بند جز مادر علیار و زن عبدالله را در خانه راه مخواه.

Аз рӯстои бёбонку ҷндқ ё ҷои дигар ҳар ки фароз ояд , кушодаи абрӯ дараш боз куну шукуфтаи рӯи ин порчаи нони ҷӯин ки дода бор худост бандаи вораш бе тлўоси сипоси дории ниёзи ор . Бародарҳоро хрски бози кӯйу барзани ммон , ва ба хондану навиштани бораи пиромну пой дар домани каш . Тоҷу хоҳараш аз хурмоӣ « таббат » ва « тавҳид » ҳамаи солаи баҳра ва бахше доштанд , баҳмони сангу сози бадишони расон . Кории дайгарӣ низ ки аз худ сохтаи доне бе кӯтоҳии сазоу равои шинос .

از روستای بیابانک و جندق یا جای دیگر هر که فراز آید، گشاده ابرو درش باز کن و شکفته رو این پارچه نان جوین که داده بار خداست بنده وارش بی تلواس سپاس داری نیاز آر. برادرها را خرسک باز کوی و برزن ممان، و به خواندن و نوشتن باره پیرامن و پای در دامن کش. تاج و خواهرش از خرمای «تبت» و «توحید» همه ساله بهره و بخشی داشتند، بهمان سنگ و ساز بدیشان رسان. کاری دیگری نیز که از خود ساخته دانی بی کوتاهی سزا و روا شناس.

Барзигарҳои « додкин » соли гузашта паймон доданд ва навишта супурданд ки санглохи поёни даштро пок ва ҳамвор кунанду шоёни кишту кор , гуё кӯтоҳӣ рафт ва бироҳӣ зад . Рӯзӣ ду бирав саркашӣ кун ва эшонро ба хушӣ бе ҳеҷ пӯзишу баҳона бакор андоз , панҷ тӯмони музд эшонаст чун сангҳо парешон ва пардохта шуду Кретаҳо ҳамвор ва ним сохта , пӯл ё ҷӯ ё хурмо ё ҳар се ҳар чаҳ хоҳанд беимрӯз ва фардо бидиҳ ва навишта расед дар хоҳ . Оғози шоми худу бародарону доӣӣ дар хонаи рафтаи шаби нишинӣ бо ҳамаи касу ҳамаи ҷои барчӣда ба ,у доман аз ин олӯдагӣ ки ҷузи пушаймонӣ судаш нест боз кашӣдан хуш . Дар базми худ ё миҳмон хост ва нишаст ва гуфту шунӯд бар ҳанҷори мардумӣ дар хур ва сазоворасту шоистау ҷони гўор . Беш аз ин гуфтани забон суданасту равон ба дарози бофӣ фарсудан . Ҳон эй ҷавон ки пери шӯии панд гӯш кун .

برزگرهای «دادکین» سال گذشته پیمان دادند و نوشته سپردند که سنگلاخ پایان دشت را پاک و هموار کنند و شایان کشت و کار، گویا کوتاهی رفت و بیراهی زد. روزی دو برو سرکشی کن و ایشان را به خوشی بی هیچ پوزش و بهانه بکار انداز، پنج تومان مزد ایشان است چون سنگ ها پریشان و پرداخته شد و کرته ها هموار و نیم ساخته، پول یا جو یا خرما یا هر سه هر چه خواهند بی امروز و فردا بده و نوشته رسید در خواه. آغاز شام خود و برادران و دائی در خانه رفته شب نشینی با همه کس و همه جا برچیده به، و دامن از این آلودگی که جز پشیمانی سودش نیست باز کشیدن خوش. در بزم خود یا میهمان خاست و نشست و گفت و شنود بر هنجار مردمی در خور و سزاوار است و شایسته و جان گوار. بیش از این گفتن زبان سودن است و روان به دراز بافی فرسودن. هان ای جوان که پیر شوی پند گوش کن.