Хуршед беситораро имрӯз ба кӯрии баргаштаи ахтарон ки рӯзи мо чун шаби зулфаш тира хоҳанд , дидор кардам ,у андешаи меҳри пешаи равони саркориро бурун аз сохтагӣ гуфт ва гузор фармуд марои хона ва сомонӣ нест , ва ба давр бош шоҳонаи тёқи андешу дарбоне . Дар ин вайрона бар хирадманду девона бозаст ва бо дид покизау домони поки ромиши ошно ва бегона бисоз . Чаҳ хуштар аз он ки сипеҳри донишу ҳушу кайҳони чашму гӯши чароғи дӯдаи доноӣии фурӯғи дидаи биноӣӣ , калиди дарҳои баста , умеди дилҳои шикаста , доноӣ розҳои нагуфта , бинои хурдаҳои наҳуфта , гавҳари шиноси муму хоро , ойинаи дори зишту зебо , саркори аёшни ҳумоюни соя бар ин марз вайрон густарду калоғи кулбаи моро ки нишони ободӣ бар боли симурғ ва пар ҳумост тахтгоҳ шаҳриёрон созад . Кошами имрӯзи сарафрози сохта буду кулоҳи гӯшаи бахти баландам бар афсари меҳру моҳи афрохта , пас аз инаш агар дар сарафрозии мо кӯтоҳӣ хосту ниҳоди дӯсти навозишро дар анҷоми ин паймон ки марои ком деринаст ва ба коми андари бодаи талху оби ширин табоҳӣ раст , аз ту хоҳам дид ва донист , роҳ намӯдӣу тӯшаи надодӣ ба хеш хондӣ ва дар нгшодӣ .

خورشید بی ستاره را امروز به کوری برگشته اختران که روز ما چون شب زلفش تیره خواهند، دیدار کردم، و اندیشه مهر پیشه روان سرکاری را برون از ساختگی گفت و گزار فرمود مرا خانه و سامانی نیست، و به دور باش شاهانه تیاق اندیش و دربانی. در این ویرانه بر خردمند و دیوانه باز است و با دید پاکیزه و دامان پاک رامش آشنا و بیگانه بساز. چه خوشتر از آن که سپهر دانش و هوش و کیهان چشم و گوش چراغ دوده دانائی فروغ دیده بینائی، کلید درهای بسته، امید دل های شکسته، دانای رازهای نگفته، بینای خرده های نهفته، گوهر شناس موم و خارا، آئینه دار زشت و زیبا، سرکار ایاشن همایون سایه بر این مرز ویران گسترد و کلاغ کلبه ما را که نشان آبادی بر بال سیمرغ و پر هماست تختگاه شهریاران سازد. کاشم امروز سرافراز ساخته بود و کلاه گوشه بخت بلندم بر افسر مهر و ماه افراخته، پس از اینش اگر در سرافرازی ما کوتاهی خاست و نهاد دوست نوازش را در انجام این پیمان که مرا کام دیرین است و به کام اندر باده تلخ و آب شیرین تباهی رست، از تو خواهم دید و دانست، راه نمودی و توشه ندادی به خویش خواندی و در نگشادی.

Саркори иброҳӣми хон низ ҳар ҳангом аз андешаи хеш боз ояду хомаи зебои нигориши робўиаҳи чеҳраи пардозии фароз , инак рӯй кушода истодааму чашми полоӣӣу чеҳраи ороӣиро омода . Шунидам дар поёни перии устоди сухани озари бигдилиро фармони обишхуради рахт ба Ширози афканд . Ҷавонони сухани санҷиш аз дар пардаи дарии базмӣ аз бодаи масту бардагони сояи парасти броростнд ва беонкӣ аз ҳанҷори анҷуману андешаи рсўоӣӣ огоҳ бошад ба меҳмон хостанд . Яке аз занони ромишгар ба дастурӣу ангези мизбони пери порсоро срўдгўёни ҳамеи пиромни гашт ва ба андозӣ хост ки хоста ононаст . Гиребони кушода бар доман нишасту пелаи гарои даст дар гардани андохт ва ончӣ нишоед гуфт кардан гирифт . Саркори озараши гарми хезу нарми овези остин бар рӯй густарду дасти фаро мӯӣ кашид ва гуфт , байт :

سرکار ابراهیم خان نیز هر هنگام از اندیشه خویش باز آید و خامه زیبا نگارش رابویه چهره پردازی فراز، اینک روی گشاده ایستاده ام و چشم پالائی و چهره آرائی را آماده. شنیدم در پایان پیری استاد سخن آذر بیگدلی را فرمان آبشخورد رخت به شیراز افکند. جوانان سخن سنجش از در پرده دری بزمی از باده مست و بردگان سایه پرست برآراستند و بی آنکه از هنجار انجمن و اندیشه رسوائی آگاه باشد به مهمان خواستند. یکی از زنان رامشگر به دستوری و انگیز میزبان پیر پارسا را سرودگویان همی پیرامن گشت و به اندازی خواست که خواسته آنان است. گریبان گشاده بر دامن نشست و پیله گرا دست در گردن انداخت و آنچه نشاید گفت کردن گرفت. سرکار آذرش گرم خیز و نرم آویز آستین بر روی گسترد و دست فرا موی کشید و گفت، بیت:

Саркори иброҳӣми хон низ онгоҳ дар андеша мо рафт ки гули фарсӯда хорасту шингарфи олӯдаи зангор .

سرکار ابراهیم خان نیز آنگاه در اندیشه ما رفت که گل فرسوده خار است و شنگرف آلوده زنگار.