Наздики сифориш ҳо кардам ва аз даври нигоришҳо ки солии ду абраи хуши тору пуд « хурӣ » боф ба саркори мейр Абуҷаъфар фирист , ва низ ҳамвора поси андеши пайк ва паём бош . Ду соли якбори ҷуфтии гргобӣ ки сахтии чарму нармии тимоҷши по дар кафши ду бандии мейри Мадинау чикмаи мейри ҳоҷ ёрад кард , низ анбози ниёзсозӣ хуштар . Чунон медонистам ҳамаи солаи ниёзи гузорӣу ҳамаи рӯзаи номанигор . Ин рӯзҳо дар раии навиштае аз вай расед ки борҳои поси сифоришҳои туро ба сФоӣии нигориш ҳо кардааму пӯшидаҳои розу ниёзи дилро ки хомаи равшангар ва тарҷумонаст гузоришҳо . Бории паёмии надод ва агар ҳама дашномӣ бошад посухӣ нафиристод . Агар аз ин пас гармиҳоро сардӣ зояду ягонагиро бегонагӣ фазояд , гуноҳ аз ман мадону остин безорӣ мефишон . Чаро чун ту ҷавонии тозаи бозор ки дар рустаи кайҳонати ҳазор кораст ва ҳанузат харидорӣ нест ,у колои пазиришро рӯзи бозорӣ , набоистӣ чунин сусти шинохт ва кам навохт бошад . Абрау хурмои ин дӯст на онаст ки дили баҳонаи сголду лаб фасона сарояд . Ҳар касро пойгоҳӣ дигаргунасту шумори ёрони икдл аз ҳанҷори бегонасорон сад дилаи берун . Яке гӯйон аз ду прессатон ҷудо куну соя аз офтоби бозшинос . Агар то акнӯн ниёзро соз додае ва ба сар кораш нафиристодае номаи пӯзишнигор анбоз наво дошта , агар ҳама бар дасти абр ва бодаст фиристодани хоҳ ,у ояндаи пушт бар ҳанҷори гузашта ба як пои подоши истодан , чархҳои рангину кӯзаҳои сангин ки дар чанги оқои ризо ва аз санги оқои раҷаб суда монад аз вай бихоҳ .

نزدیک سفارش ها کردم و از دور نگارش ها که سالی دو ابره خوش تار و پود «خوری» باف به سرکار میر ابوجعفر فرست، و نیز همواره پاس اندیش پیک و پیام باش. دو سال یکبار جفتی گرگابی که سختی چرم و نرمی تیماجش پا در کفش دو بندی میر مدینه و چکمه میر حاج یارد کرد، نیز انباز نیاز سازی خوشتر.چنان می دانستم همه ساله نیاز گزاری و همه روزه نامه نگار. این روزها در ری نوشته ای از وی رسید که بارها پاس سفارش های ترا به صفائی نگارش ها کرده ام و پوشیده های راز و نیاز دل را که خامه روشنگر و ترجمان است گزارش ها. باری پیامی نداد و اگر همه دشنامی باشد پاسخی نفرستاد. اگر از این پس گرمی ها را سردی زاید و یگانگی را بیگانگی فزاید، گناه از من مدان و آستین بیزاری میفشان. چرا چون تو جوانی تازه بازار که در رسته کیهانت هزار کار است و هنوزت خریداری نیست، و کالای پذیرش را روز بازاری، نبایستی چنین سست شناخت و کم نواخت باشد. ابره و خرمای این دوست نه آنست که دل بهانه سگالد و لب فسانه سراید. هر کس را پایگاهی دگرگون است و شمار یاران یکدل از هنجار بیگانه ساران صد دله بیرون. یکی گویان از دو پرستان جدا کن و سایه از آفتاب بازشناس. اگر تا اکنون نیاز را ساز داده ای و به سر کارش نفرستاده ای نامه پوزش نگار انباز نوا داشته، اگر همه بر دست ابر و باد است فرستادن خواه، و آینده پشت بر هنجار گذشته به یک پای پاداش ایستادن، چرخ های رنگین و کوزه های سنگین که در چنگ آقا رضا و از سنگ آقا رجب سوده ماند از وی بخواه.

Гиромии сарвари оқои Абулҳасани панҷ тӯмони ману баҳоии абраҳои туро , агар дар пои баради хӯн аз сипеҳр нахоҳад рехт ,у озар аз замин нахоҳад раст . Бо дӯстон аз ҷону сар дареғӣ нест то ба симу зар чаҳ расад . Магар ба хоҳиши кӯзау косаи тлўосу тосаи ози бози нишоне . Номаи порсии гавҳари фарзандии мирзои ҷаъфар ба машҳадии бародари худ нигошти пас аз расӣдани вхўондни бустону нигоҳдор , ӯ марди ин бозор ва он фурӯмояи колоро харидор нест . Дар тамошоӣ « таббат » ва « тавҳид » ва « боғи ҳунар » ва « обгири оби бандон » ва « ҷӯии ҳурматӣ »у дашт « навбаҳор » аз ман брондиш ва дар ободӣу посдорӣ ҳар як кешу кӯшиши пешовар агар ин бор аз саркори Сайиди нома хурсандӣ нарасад , дили зуди ранҷро аз ту ранҷишии дайр пой хоҳад раст . Ба гуфт нозебо ванигор ношево то кӣ рӯзи худу рӯзгори ёрони тавон барад , мисра : ман гӯям ва худту нашнавӣ шўрднгӣ .

گرامی سرور آقا ابوالحسن پنج تومان من و بهای ابره های ترا، اگر در پای برد خون از سپهر نخواهد ریخت، و آذر از زمین نخواهد رست. با دوستان از جان و سر دریغی نیست تا به سیم و زر چه رسد. مگر به خواهش کوزه و کاسه تلواس و تاسه آز باز نشانی. نامه پارسی گوهر فرزندی میرزا جعفر به مشهدی برادر خود نگاشت پس از رسیدن وخواندن بستان و نگاهدار، او مرد این بازار و آن فرومایه کالا را خریدار نیست. در تماشای «تبت» و «توحید» و «باغ هنر» و «آبگیر آب بندان» و «جوی حرمتی» و دشت «نوبهار» از من براندیش و در آبادی و پاسداری هر یک کیش و کوشش پیش آور اگر این بار از سرکار سید نامه خرسندی نرسد، دل زود رنج را از تو رنجشی دیر پای خواهد رست. به گفت نازیبا و نگار ناشیوا تا کی روز خود و روزگار یاران توان برد، مصرع: من گویم و خودتو نشنوی شوردنگی.