Дишаби иқболи аддавла бо ду ангриз ва се шоҳзода дар кӯии озодаи расатон меҳмон буданд ,у раҳе ба хоҳиши худу фармоиш худованд хону хона , эшонро мизбон , на шуморо сарафрозии ман дастрас шуд , на маро дарёфт дидори шумоу пардози паймони волӣ гом задой буйау ҳаваси гашт . Чунон пиндоштами ту танҳо рафтӣ ва дар базми биҳишт сураш дод хиром ва ромиш додӣ . Гирифториҳои раҳеро ба забонии хушу сурӯдии нағз лоба ронадӣ ва пӯзиш наҳодӣ . Имрӯз ба андешаи онкӣ агар низ паймони шумо дар пой рафту ҷони меҳр прўрдт дарёфт ин ноӣу нӯшро бо мо хост .

دیشب اقبال الدوله با دو انگریز و سه شاهزاده در کوی آزاده راستان مهمان بودند، و رهی به خواهش خود و فرمایش خداوند خوان و خانه، ایشان را میزبان، نه شما را سرافرازی من دسترس شد، نه مرا دریافت دیدار شما و پرداز پیمان والی گام زدای بویه و هوس گشت. چنان پنداشتم تو تنها رفتی و در بزم بهشت سورش داد خرام و رامش دادی. گرفتاری های رهی را به زبانی خوش و سرودی نغز لابه راندی و پوزش نهادی. امروز به اندیشه آنکه اگر نیز پیمان شما در پای رفت و جان مهر پروردت دریافت این نای و نوش را با ما خواست.

Имшаби чашми гардуни кӯру дидаи ахтари давр , ба буии онкӣ дар он фаррухи фаргоҳи ғанҷии сголим ва ба дасти афшону пои кӯби пай бар гардан ранҷӣ молем . Ҳангоми борони бадрӯд ёрон кардам ва то пои пилаи болохонаҳи пўиаҳи бод баҳорон гирифтам . Ҷомау ҷонтар омадаи зору навон бар омадам , Муҳамади ҳасан ҳар ҷо гумон дошт давидан гирифт ва аз ҳар каси нишон пурсидан , шуморо надиду суроғӣ низ нишнид . Фарсӯдаи гом ва но ёфта ком боз омад ва чун ман бо ранҷи длнгронии дмсози бозӣ . Чун бор худо нахоҳад аз хости мо ҷузи роҳи беҳуда паймудан чаҳ ком ояд ва бо чирдстиҳои сипеҳру ситораи ҷузи пои осӯда фарсудан чаҳ доми кушояд . Гирифтам омадӣ ва дар роҳи пўӣӣу коми ҷўӣии фаргоҳи волӣ ва он ромиши воло ҳамдостон шудӣ , бо ин абру борону хлобу хуляши роҳи гузарони пои гусастаи пайро неруии гули молии кӯчаҳои раии кӯ ва бо ранҷии чунон ҷонкоҳи ромиши дидори вайу пурвои гумораши хӯни дил ё ҷом май кадом ?

امشب چشم گردون کور و دیده اختر دور، به بوی آنکه در آن فرخ فرگاه غنجی سگالیم و به دست افشان و پای کوب پی بر گردن رنجی مالیم. هنگام باران بدرود یاران کردم و تا پای پله بالاخانه پویه باد بهاران گرفتم. جامه و جان تر آمده زار و نوان بر آمدم، محمد حسن هر جا گمان داشت دویدن گرفت و از هر کس نشان پرسیدن، شما را ندید و سراغی نیز نشنید. فرسوده گام و نا یافته کام باز آمد و چون من با رنج دلنگرانی دمساز بازی. چون بار خدا نخواهد از خواست ما جز راه بیهوده پیمودن چه کام آید و با چیردستی های سپهر و ستاره جز پای آسوده فرسودن چه دام گشاید. گرفتم آمدی و در راه پوئی و کام جوئی فرگاه والی و آن رامش والا همداستان شدی، با این ابر و باران و خلاب و خلیش راه گذران پای گسسته پی را نیروی گل مالی کوچه های ری کو و با رنجی چنان جانکاه رامش دیدار وی و پروای گمارش خون دل یا جام می کدام؟

Он тозаи ҷавони куҳани паймон низ ки аз бастагони дастур рӯсасту чеҳри нигорину андоми бҳоринши шоёни ду кайҳони канору бӯс , ҳам имшаб аз сари кори шумо ва ман хоҳиш меҳмонӣ карда , ва аз ҳар моя хону хӯриши дрбои тани осоӣӣу парвариш фароҳам оварда лоба ҳо пардохтам , судӣ надошт . Саранҷоми паймон бар он рафт ки навбати шоми худ бо бародараш аз дар огоҳии фароз ва фурӯд оянд ва бо мо ҳамроҳии намоянд , кӯчаҳо анбоштаи об ва гуласту роҳ ва рафт агар худ Хизру Илёси поимрд ва дастёр ояд хори роҳу бори дил . ӯро кадоми пӯзиши орему лобаи ншФтн ва норафтанро бар кадоми шевау шумори бнўраҳ ва бунёд гузорем .

آن تازه جوان کهن پیمان نیز که از بستگان دستور روس است و چهر نگارین و اندام بهارینش شایان دو کیهان کنار و بوس، هم امشب از سر کار شما و من خواهش مهمانی کرده، و از هر مایه خوان و خورش دربای تن آسائی و پرورش فراهم آورده لابه ها پرداختم، سودی نداشت. سرانجام پیمان بر آن رفت که نوبت شام خود با برادرش از در آگاهی فراز و فرود آیند و با ما همراهی نمایند، کوچه ها انباشته آب و گل است و راه و رفت اگر خود خضر و الیاس پایمرد و دستیار آید خار راه و بار دل. او را کدام پوزش آریم و لابه نشفتن و نارفتن را بر کدام شیوه و شمار بنوره و بنیاد گذاریم.

Ман инак аз бунгоҳи саркории сози хонау парвоз ошиёна гирифтам ,у хости поки яздони фардо то оғози бомдодон ба дидори саркори волои бадрӯди ҳамаи касу ҳама чиз гуфтам . Дар хост аз доду дониши устодӣ онаст ки ҳар ҳангоми худ ё фиристода ӯ фароз ояд дараш бргшоӣӣ ва ба меҳрбонӣу хуши забонии пӯзиши кӯтоҳӣу нофармонии бозронӣ то бубинами саранҷом ончӣ оварда сиришту нигошта сарнавишт аст чист ?

من اینک از بنگاه سرکاری ساز خانه و پرواز آشیانه گرفتم، و خواست پاک یزدان فردا تا آغاز بامدادان به دیدار سرکار والا بدرود همه کس و همه چیز گفتم. در خواست از داد و دانش استادی آن است که هر هنگام خود یا فرستاده او فراز آید درش برگشائی و به مهربانی و خوش زبانی پوزش کوتاهی و نافرمانی بازرانی تا ببینم سرانجام آنچه آورده سرشت و نگاشته سرنوشت است چیست؟

Саркори Муҳамади амини мирзоро низ ки ромиши мағз ва ҳушасту чеҳри длоро ва гуфт андӯҳи коҳиши фурӯғи афзои дидау перояи орои гӯш , тохт задау тороҷ шуда бозомад . Шунидам ҳам аз дид маниш розаст ва ҳам ба дидори ту ниёз . Ҳар ҳангомат андоз дидану меҳр пурсидани ваии хост огоҳӣ фирист , ки ман низ аз ҷону дил ҳамроҳӣ хоҳам кард ва ҷуз дарёфт дидораш агар худ фар подшоҳӣ бошаду фармони моҳ то моҳии зиён ва табоҳӣ хоҳам ингошт . Ин нигориши нои зебоу гузориши ношеворо ҷузи онкии порсӣ душворасту шбрнги хомаро дар санглохи фарҳанги дарии пои пўиаҳи суст ва наустувор , пӯзишҳои дили писанду суханҳои ҳуш пазир дорам . Бовар надорӣ бихоҳ то бпўим ва бипурс то бигӯям .

سرکار محمد امین میرزا را نیز که رامش مغز و هوش است و چهر دلارا و گفت اندوه کاهش فروغ افزای دیده و پیرایه آرای گوش، تاخت زده و تاراج شده بازآمد. شنیدم هم از دید منش راز است و هم به دیدار تو نیاز. هر هنگامت انداز دیدن و مهر پرسیدن وی خواست آگاهی فرست، که من نیز از جان و دل همراهی خواهم کرد و جز دریافت دیدارش اگر خود فر پادشاهی باشد و فرمان ماه تا ماهی زیان و تباهی خواهم انگاشت. این نگارش نا زیبا و گزارش ناشیوا را جز آنکه پارسی دشوار است و شبرنگ خامه را در سنگلاخ فرهنگ دری پای پویه سست و ناستوار، پوزش های دل پسند و سخن های هوش پذیر دارم. باور نداری بخواه تا بپویم و بپرس تا بگویم.