Пас аз намозии саропои ниёз , бӯсаи андеши базми биҳишт анбоз мегардад ки ҳамон ҳангоми бадрӯди фаррухи фаргоҳи саркории кохи минўФри баҳоро пай сипор омадам ,у фармоишҳои волоро ки оростаи ростӣ буду перостаи костии пайғоми гузор . Чун он гуноҳ нарафта ва газоф нагуфта ёваи шохчаҳи бандон буд на зодаи дилу ҷони неки писандон , бе онкии гузориши борҳо гуфтан хоҳаду рози паём ба поён нарафта аз сар гирифтан , ба гӯши андари овезасораш ҷой гир афтод , ва чун нўшдорўии хуши гувориши дил пазир омад . Боди неки пиндорӣ , хошоки бадгумонӣ аз сомони ниҳодаши покиза фурӯ рафт , ва пок бипардохту ромиши сохту созиши рахти тимор аз дили бемори даҳ мурда бар дар афканду чори асба бар хари баст . Оби иктоӣии хоки тўӣӣу моӣӣ бар бод доду меҳр бар рустаи кин бар баста аз бех ва бунёд кунад . Мағз аз пӯст пардохта шуду душман аз дӯсти шинохта , шеър :

پس از نمازی سراپا نیاز، بوسه اندیش بزم بهشت انباز می گردد که همان هنگام بدرود فرخ فرگاه سرکاری کاخ مینوفر بها را پی سپار آمدم، و فرمایش های والا را که آراسته راستی بود و پیراسته کاستی پیغام گزار. چون آن گناه نرفته و گزاف نگفته یاوه شاخچه بندان بود نه زاده دل و جان نیک پسندان، بی آنکه گزارش بارها گفتن خواهد و راز پیام به پایان نرفته از سر گرفتن، به گوش اندر آویزه سارش جای گیر افتاد، و چون نوشداروی خوش گوارش دل پذیر آمد. باد نیک پنداری، خاشاک بدگمانی از سامان نهادش پاکیزه فرو رفت، و پاک بپرداخت و رامش ساخت و سازش رخت تیمار از دل بیمار ده مرده بر در افکند و چار اسبه بر خر بست. آب یکتائی خاک توئی و مائی بر باد داد و مهر بر رسته کین بر بسته از بیخ و بنیاد کند. مغز از پوست پرداخته شد و دشمن از دوست شناخته، شعر:

Бори худои ин паймони сахти пайвандро шикастан нахоҳад ва ин пайванди дурусти паймонро гусастан . Донои куҳани дорои сухани файласуфи ростини умедгоҳи расатони асҳқи анҷуман ҳамоно ба фармони паймон ки дар пешгоҳи волобст , ва ба савганди устувори афканд , ниёзи номаи ин безабон ҳеҷ ндонро ки порсӣ аз порсо надонаду фарҳанги дарӣ аз оҳанг даро нашносад , бар ҳамон ҳанҷор ки андеша гумошта буд ва пеша гузошта посух нигорӣ карду навиди гузашт ва навохт волоро бар ин каминаи лолои роз шуморӣ фармуд . Дар хости онкӣ беранҷ фурӯ гузошту шиканҷи чшмдоштм ба чеҳраи гшоӣӣу чҳрсоӣии он сарафрози созанд ки мари он парвонаи паҳлавии пайкару борномаҳи хусравии ахтари раҳеро номитар аз ҷомау ҷоми хусрав ва ҷамшедасту гиромитар аз нишони шеру хуршед . Соли гузаштаи ҳамон рӯзҳо ки саркори сайфи аддавларо кайвони мшкўии волои бунгоҳу нишеман буд ва низ аз дар анбозӣу рои дамсозӣ марои ромишгоҳи дилу оромиши ҷои тан , шабии навбати бомдодони миёнаи бедорӣу хобами ин санҷида гуфту сахтаи сухани ҳамеи пиромни дилу равони гашт ва бехосту ангези ман аз ҷон бар забон рафт , шеър :

بار خدا این پیمان سخت پیوند را شکستن نخواهد و این پیوند درست پیمان را گسستن . دانای کهن دارای سخن فیلسوف راستین امیدگاه راستان اسحق انجمن همانا به فرمان پیمان که در پیشگاه والابست، و به سوگند استوار افکند، نیاز نامه این بی زبان هیچ ندان را که پارسی از پارسا نداند و فرهنگ دری از آهنگ درا نشناسد، بر همان هنجار که اندیشه گماشته بود و پیشه گذاشته پاسخ نگاری کرد و نوید گذشت و نواخت والا را بر این کمینه لالا راز شماری فرمود. در خواست آنکه بی رنج فرو گذاشت و شکنج چشمداشتم به چهره گشائی و چهرسائی آن سرافراز سازند که مر آن پروانه پهلوی پیکر و بارنامه خسروی اختر رهی را نامی تر از جامه و جام خسرو و جمشید است و گرامی تر از نشان شیر و خورشید. سال گذشته همان روزها که سرکار سیف الدوله را کیوان مشکوی والا بنگاه و نشیمن بود و نیز از در انبازی و رای دم سازی مرا رامشگاه دل و آرامش جای تن، شبی نوبت بامدادان میانه بیداری و خوابم این سنجیده گفت و سخته سخن همی پیرامن دل و روان گشت و بی خواست و انگیز من از جان بر زبان رفت، شعر:

Чун раҳеро дар ойину оҳанги ситоишгарӣ дил ва дастӣ несту бозуии кушоду бастӣ , агар устоди анҷуман , офтоби шаҳриёрону шаҳриёри клоҳдорони гардуни хуршеди афсар , Фаридуни ҷамшеди ахтар ,ро бар ин оғози сози ситоиш ме сохт ва ба анҷом май барад , тарки ҷӯшӣ бенамак аз нанг хомӣ мерасту зарди гиёҳии ҳамаи хору хски анбози бастаи лолау дами сози даста гул мешуд , шеър :

چون رهی را در آئین و آهنگ ستایش گری دل و دستی نیست و بازوی گشاد و بستی، اگر استاد انجمن، آفتاب شهریاران و شهریار کلاهداران گردون خورشید افسر، فریدون جمشید اختر، را بر این آغاز ساز ستایش می ساخت و به انجام می برد، ترک جوشی بی نمک از ننگ خامی می رست و زرد گیاهی همه خار و خسک انباز بسته لاله و دم ساز دسته گل می شد، شعر: