Саркори меҳрбони сарвари мирзои Абулҳасан аз забони шумо пайғом оварад ки нигоришӣ чанд аз гузоришҳои сарду хоми маро хостаанд ва дар анҷоми ин хоҳиши сифоришии сахти устувори ороста , надонам бунёду бнўраҳи он бар чаҳ ҳанҷор бошаду бардошт ва андоз бар кадомин шевау шумор . Гирифтам ин ки гуфтам фармудӣу парда аз рухсори ин роз наҳуфта гушӯдӣ , дилу дастӣ ки пухтау хомӣ дар ҳам тавон сиришту неруии кушоду бастӣ ки пашму дибоӣӣ бар ҳам тавон бофти кӯ ? он ҳангом ки рӯзгори ҷавонӣ буду бомдоди рӯзи сухани ронӣ , ҳргзчизии нёрстм ки ним пашизаш баҳо бошаду калаки нигоришгари ёроии срўо ва сурӯдӣ надошт , ки ба офарин ё нафринӣ дар хӯрд навохт ё наво ояд . Имрӯз ки навбати парешоне ва перӣасту ҳангомаи сардӣ ва сирӣ пайдост агар номаи Фромшти гираму хома дар ангушт , ҳар чаҳ аз дил бар забон ояд моя рӯсиёҳӣ хоҳад буду чашму гӯшу мағзу ҳушро аз дид ва шунидаш ҳамаи коҳиш ва табоҳӣ хоҳад раст .

سرکار مهربان سرور میرزا ابوالحسن از زبان شما پیغام آورد که نگارشی چند از گزارش های سرد و خام مرا خواسته اند و در انجام این خواهش سفارشی سخت استوار آراسته، ندانم بنیاد و بنوره آن بر چه هنجار باشد و برداشت و انداز بر کدامین شیوه و شمار. گرفتم این که گفتم فرمودی و پرده از رخسار این راز نهفته گشودی، دل و دستی که پخته و خامی در هم توان سرشت و نیروی گشاد و بستی که پشم و دیبائی بر هم توان بافت کو؟ آن هنگام که روزگار جوانی بود و بامداد روز سخن رانی،هرگزچیزی نیارستم که نیم پشیزش بها باشد و کلک نگارشگر یارای سروا و سرودی نداشت، که به آفرین یا نفرینی در خورد نواخت یا نوا آید. امروز که نوبت پریشانی و پیری است و هنگامه سردی و سیری پیداست اگر نامه فرامشت گیرم و خامه در انگشت، هر چه از دل بر زبان آید مایه روسیاهی خواهد بود و چشم و گوش و مغز و هوش را از دید و شنیدش همه کاهش و تباهی خواهد رست.

Хуштар ки аз ин андеша боз оянд ва ин дар ки калиди гушоиши он бар боми афтода фароз хоҳанд , зеро ки шуморо дарин савдо судӣ нахоҳад зоду марои сармояи обрӯ яксар зиён хоҳад кард . Ҷузи ин фармоиш ҳар кор аз ман сохта ва пардохта бошад дарбора он гиромии фарзанди анҷом пазираст . Зиндагониро физоиши бод ва рухсор ҳастиро ба зебу рангии ҷовиди санги ороиш .

خوشتر که از این اندیشه باز آیند و این در که کلید گشایش آن بر بام افتاده فراز خواهند، زیرا که شما را درین سودا سودی نخواهد زاد و مرا سرمایه آبرو یکسر زیان خواهد کرد. جز این فرمایش هر کار از من ساخته و پرداخته باشد درباره آن گرامی فرزند انجام پذیر است. زندگانی را فزایش باد و رخسار هستی را به زیب و رنگی جاوید سنگ آرایش.