Фарзандии Аҳмади номаи сохту сози ҳусайнъалӣу тохт ва тоз балӯч , ҳангомикии ман бистарӣ будаму давр аз дид ва донист бозичаҳои гунбад шшдрӣ расед . Пеш аз онкӣ чашм сипор ман уфтад , дӯш аз дсторбндон « анорк » ки ҳамаи каси шиносу ҳамаи ҷои рӯу ҳамаи чиз гӯй буданд бекост ва фузуд бузургони кишвару сутургони лашкарро гӯш гузор овараданд . Имрӯз ки бистум моҳаст маро аз гузориши номау кирдори эшон огоҳии хост парешон шудам ки аз ҷоӣии дигар гувоҳӣ нарасида , ин рози афсона ҳар анҷумани гашту базми орой ҳар марду зан .

فرزندی احمد نامه ساخت و ساز حسینعلی و تاخت و تاز بلوچ، هنگامیکه من بستری بودم و دور از دید و دانست بازیچه های گنبد ششدری رسید. پیش از آنکه چشم سپار من افتد، دوش از دستاربندان «انارک» که همه کس شناس و همه جا رو و همه چیز گوی بودند بی کاست و فزود بزرگان کشور و سترگان لشکر را گوش گزار آوردند. امروز که بیستم ماه است مرا از گزارش نامه و کردار ایشان آگاهی خواست پریشان شدم که از جائی دیگر گواهی نرسیده، این راز افسانه هر انجمن گشت و بزم آرای هر مرد و زن.

Гуфту шунӯди худро ҳар ҷо шояд ва бо ҳар ки бояд дар ин кор аз саркори худовандии аътмодолдўлаҳи хостам , зеро ки ваии ҳам ба фари сиришту фармони сарнавишти неки андеши шоҳи осмон тахтасту ромиши ҷӯии мардуми воруни бахт . Гуфт ореи ҳама ҷо гуфтанду ҳамагони шнФтнд , аз пешгоҳи сипеҳри харгоҳи шаҳриёрии коргузорони яздро ки нигаҳбони он дар ва даштанду бахтиёрӣу балӯчро аз чоҳ « ҳафтод дар » то поён « на гунбад » поси андеши орому гузашти фармону фиристода ба чопории тохту фурӯмондагонро фармоиши поймардӣ ва дастёрӣ рафт то ин ошӯбу осебро аз болоу шеби чора соз оянд ва ба ҷунбиши тӯбу типи ин тӯфони дарёи наҳифро ранҷи пардози хурсандии расатони ин фаррухи остон , ва ба афтод мардуми он сӯйу сомон . Инастӣ ки ҳар ҳангом аз тохт ва тоз балӯчи ошӯбии хезаду хасу хори газанди эшонро рафту рӯбӣ бояд , шайхи алии хонро чори асбаи пайк ва паём давонанд ва аз табоҳии бахту бадхоҳии чарху бироҳии душман огоҳӣ расонанд то мирзои ҳусайни хон ки кушандаи ин бораст вакунанда ин кор ба дастӣ ки паймон дод ва фармон ёфт он марзу бумро аз тоби чаповул боз раҳанд ва бар ҳар гузаргоҳу чашмау чоҳу гриўаҳу роҳ ки ёранд гузашти нигоҳбону қаровули бози нишонд . Аз ин таърих то ҳар ҳангом ки хони нойини поси андеши тороҷ балӯчасту риши сифедӣу фармони рўоӣии вай бо саркори сардор , ҳар гоҳ дар он паҳна беобу ободии тохту тозии раведу овез ва андозӣ зояд , коргузорони яздро нома ва паём фиристанд ва ба дастёрии эшон хона ва хону ҷомау ҷон « ҷндқ » то « анорк »ро осӯдагӣу ороми ҷӯянд . Ва агар ногузир аз ин раҳгузарҳо сомони райу тахтгоҳ киро низ хома тарошидан бояд гила ё сипосу ончӣ бар ин шумори тоса ва тлўосаст бо саркори сардор бояд нигошт . Зеро ки хони Ноин аз бастагони он дастгоҳаст ва ҳам бар он бузургвораши подошу кайфари некӯкорӣу гуноҳи гузоришу нигориш то ӣнҷои парвардаи рои саркор эътимодӣаст , на оварда хуйу хости ман . Бекост ва фузуд аз дар гуфтории гарму ҳанҷории нарм ки пешаи зер дастонаст на шева хеш прессатон ё бандагони марзбону дастури донишманди вай ки никхўоаҳи тавонгар ва дарвешанду поси андеши бегонау хеш бар сарой ва боз намой .

گفت و شنود خود را هر جا شاید و با هر که باید در این کار از سرکار خداوندی اعتمادالدوله خواستم، زیرا که وی هم به فر سرشت و فرمان سرنوشت نیک اندیش شاه آسمان تخت است و رامش جوی مردم وارون بخت. گفت آری همه جا گفتند و همگان شنفتند، از پیشگاه سپهر خرگاه شهریاری کارگزاران یزد را که نگهبان آن در و دشتند و بختیاری و بلوچ را از چاه «هفتاد در» تا پایان «نه گنبد» پاس اندیش آرام و گذشت فرمان و فرستاده به چاپاری تاخت و فروماندگان را فرمایش پایمردی و دستیاری رفت تا این آشوب و آسیب را از بالا و شیب چاره ساز آیند و به جنبش توپ و تیپ این توفان دریا نهیب را رنج پرداز خرسندی راستان این فرخ آستان، و به افتاد مردم آن سوی و سامان. این استی که هر هنگام از تاخت و تاز بلوچ آشوبی خیزد و خس و خار گزند ایشان را رفت و روبی باید، شیخ علی خان را چار اسبه پیک و پیام دوانند و از تباهی بخت و بدخواهی چرخ و بیراهی دشمن آگاهی رسانند تا میرزا حسین خان که کشنده این بار است و کننده این کار به دستی که پیمان داد و فرمان یافت آن مرز و بوم را از تاب چپاول باز رهاند و بر هر گذرگاه و چشمه و چاه و گریوه و راه که یارند گذشت نگاهبان و قراول باز نشاند. از این تاریخ تا هر هنگام که خان نایین پاس اندیش تاراج بلوچ است و ریش سفیدی و فرمان روائی وی با سرکار سردار، هر گاه در آن پهنه بی آب و آبادی تاخت و تازی روید و آویز و اندازی زاید، کارگزاران یزد را نامه و پیام فرستند و به دستیاری ایشان خانه و خوان و جامه و جان «جندق» تا « انارک» را آسودگی و آرام جویند. و اگر ناگزیر از این رهگذرها سامان ری و تختگاه کی را نیز خامه تراشیدن باید گله یا سپاس و آنچه بر این شمار تاسه و تلواس است با سرکار سردار باید نگاشت. زیرا که خان نائین از بستگان آن دستگاه است و هم بر آن بزرگوارش پاداش و کیفر نیکوکاری و گناه گزارش و نگارش تا اینجا پرورده رای سرکار اعتمادی است، نه آورده خوی و خواست من. بی کاست و فزود از در گفتاری گرم و هنجاری نرم که پیشه زیر دستان است نه شیوه خویش پرستان یا بندگان مرزبان و دستور دانشمند وی که نیکخواه توانگر و درویشند و پاس اندیش بیگانه و خویش بر سرای و باز نمای.

Пас аз канкоши марзбону дастури ту низ баҳр чаҳ дастурӣ диҳанд ва бо ҳар ки сазо донанд чигунагиро номанигор ойу рози шумор . Неи неи хуштар он байнам ки шумо бародарҳоро дар ин кору дигари шуморҳо ҳеҷ чиз ба ҳеҷ як аз он мардум набояд нигошт , пос хомӯшӣ ореду сози фаромӯшӣ , забон дар ком дореду сояи параст то порсоро бахуд боз гузоред . Зеро ки бо посдории яздону тёқи гузории подшоҳу кордонии хон ва тимор дошт дастур ва дид мардуми он сомони ниёзӣ ба дониш ва дид ва гуфт ва шунид мо нест .

پس از کنکاش مرزبان و دستور تو نیز بهر چه دستوری دهند و با هر که سزا دانند چگونگی را نامه نگار آی و راز شمار. نی نی خوشتر آن بینم که شما برادرها را در این کار و دیگر شمارها هیچ چیز به هیچ یک از آن مردم نباید نگاشت، پاس خاموشی آرید و ساز فراموشی، زبان در کام دارید و سایه پرست تا پارسا را بخود باز گذارید. زیرا که با پاسداری یزدان و تیاق گزاری پادشاه و کاردانی خان و تیمار داشت دستور و دید مردم آن سامان نیازی به دانش و دید و گفت و شنید ما نیست.

Равон парварон гуфтаанд хомӯширо ҳафт фар ва физоишаст не ки ҳафтод орому осоиш : бори худоро парастишӣаст беранҷ ҷӯшидану шиканҷи кўшидн , гавҳар ҳастиро ороишӣаст бе сипоси озину зевар , рӯйу ройро шикваӣаст бениёз аз дастгоҳи подшоҳӣу пойгоҳи тахту кулоҳ , хуйу ниҳодро пӯшишӣаст аз ҳар мояи оку оҳӯ , тану ҷонро осӯда паноҳӣаст бе коҳиши ҷону дилу тимори хишту гул , бенёзӣӣаст зафту зебо аз пӯзиши хоми дроӣӣу лобаи срдсроӣӣ , деву фириштаро осоишӣаст аз нигориши жожи носазоу ёваи нораво . Ҳамон фармоиши саркори худовандии эътимоди аддавларо якбор безеру боло ва бо бандагони мирзо дар миён на , ӯ худ мояи дону поя шиносаст . Кӯтоҳӣ кардан ё огоҳӣ додани ончӣ бояд ва шояд хоҳад фармуд , ту дар андешаи кори табоҳу рӯзи сиёҳ худ бош .

روان پروران گفته اند خاموشی را هفت فر و فزایش است نی که هفتاد آرام و آسایش : بار خدا را پرستشی است بی رنج جوشیدن و شکنج کوشیدن، گوهر هستی را آرایشی است بی سپاس آذین و زیور، روی و رای را شکوهی است بی نیاز از دستگاه پادشاهی و پایگاه تخت و کلاه، خوی و نهاد را پوششی است از هر مایه آک و آهو، تن و جان را آسوده پناهی است بی کاهش جان و دل و تیمار خشت و گل، بی نیازئی است زفت و زیبا از پوزش خام درائی و لابه سردسرائی، دیو و فرشته را آسایشی است از نگارش ژاژ ناسزا و یاوه ناروا. همان فرمایش سرکار خداوندی اعتماد الدوله را یکبار بی زیر و بالا و با بندگان میرزا در میان نه، او خود مایه دان و پایه شناس است. کوتاهی کردن یا آگاهی دادن آنچه باید و شاید خواهد فرمود، تو در اندیشه کار تباه و روز سیاه خود باش.