Сарвари ман то акнӯн ки нима моҳаст гоҳати анбози эмом исфаҳонӣ медонистам гоҳи дмсози Наҷафи бики мозандаронӣ . Ҳам бидон хонаи ҳам бад-ӣни лона хок мерафтаму санг май сифтам . Яке аз ёрон гуфт онро ки ба сари пўёӣӣ ва ба ҷони ҷӯён , дерӣаст аз он кеши нўоӣини баргашт , ва бо дасту дандон дар оҳанги куҳан ки шеваи пеш буд овехт . Пешвои мозандарониро божгўн намоз овараду пайравони воруни пўии вирои давру наздик дар ситуду бдсрўд . Ранҷидаи бадрӯд рай карду чор асба андоз ҷай . Беш аз андозаи даст дареғ гузидам то чаро чандини гоҳам аз дид дӯст ва шунид ин мояи рӯйдоди дерӣ даврӣ раст ва бо як ҷаҳони биноӣӣу шнўоӣии карӣу кӯрӣ . На ба дидорати бахш нигоҳӣ ёфтам на дар базмати бор дар хоҳи бахшоиши гуноҳӣ .

سرور من تا اکنون که نیمه ماه است گاهت انباز امام اصفهانی می دانستم گاه دمساز نجف بیک مازندرانی. هم بدان خانه هم بدین لانه خاک می رفتم و سنگ می سفتم. یکی از یاران گفت آنرا که به سر پویائی و به جان جویان، دیری است از آن کیش نوآئین برگشت، و با دست و دندان در آهنگ کهن که شیوه پیش بود آویخت. پیشوای مازندرانی را باژگون نماز آورد و پیروان وارون پوی ویرا دور و نزدیک در ستود و بدسرود. رنجیده بدرود ری کرد و چار اسبه انداز جی. بیش از اندازه دست دریغ گزیدم تا چرا چندین گاهم از دید دوست و شنید این مایه رویداد دیری دوری رست و با یک جهان بینائی و شنوائی کری و کوری. نه به دیدارت بخش نگاهی یافتم نه در بزمت بار در خواه بخشایش گناهی.

Оғозати он бастагиҳо аз чаҳ хосту анҷоми ин гусастагиҳо аз чаҳ раст . На дастӣ ки мирзои Муҳамади алӣу дигари бародарҳоро хома дар шасти нигориши орму парваришу парастории фарзандии ҳабиби аллоҳро ки дар саркори охунди бори омухтани кушодау рахт андӯхтани ниҳодаи рози сифориш , борӣ инак ки дорандаи номау орандаи пайғоми роҳи он бум ва бар май тохту бори он бом ва дар май ҷуст , нпсндидм аз ман номӣ наёрад ва паёмӣ нагузорад . Дар тахтгоҳ кӣ бар ҳамон пойу пай ки дидау донеи рӯзу шабӣ май барам ва аз каҷи пилосӣ бдкишону носипосии хуишону кинтузӣ душману меҳри сӯзии дӯсти сӯзу табӣ май кашам . Агар чаҳ бурдани ин дард ва хӯрдан ин дарди корӣ душворасту ҷомии зҳргўор вале хости бори худоро ҷузи фармон кардан чаҳ чорау анҷоми коми мардумро ҷуз ноӣ армон дар пой судан чаҳ дармон .

آغازت آن بستگی ها از چه خاست و انجام این گسستگی ها از چه رست. نه دستی که میرزا محمد علی و دیگر برادرها را خامه در شست نگارش آرم و پرورش و پرستاری فرزندی حبیب الله را که در سرکار آخوند بار آموختن گشاده و رخت اندوختن نهاده راز سفارش، باری اینک که دارنده نامه و آرنده پیغام راه آن بوم و بر می تاخت و بار آن بام و در می جست، نپسندیدم از من نامی نیارد و پیامی نگذارد. در تختگاه کی بر همان پای و پی که دیده و دانی روز و شبی می برم و از کج پلاسی بدکیشان و ناسپاسی خویشان و کین توزی دشمن و مهر سوزی دوست سوز و تبی می کشم. اگر چه بردن این درد و خوردن این درد کاری دشوار است و جامی زهرگوار ولی خواست بار خدا را جز فرمان کردن چه چاره و انجام کام مردم را جز نای ارمان در پای سودن چه درمان.

Умедворами осмону ахтарро бо шумо берун аз ин шева шуморӣ бошад ,у хости поки яздонро бо он хониводаи дигаргуни гирўи дорӣ . Кору бори хешу хуишонро ба ҳанҷорӣ ки ҳаст нигорандагӣ кун ва ин фарсӯдаи равонро ки давр аз ту ба марги наздиктар аз зиндагонӣаст аз навиди тандурустии зиндагии бахш . Бастагонро саросари дурудӣ аз ман брсозу ҷудогонаи номаро лобаи ҷӯйу пӯзиши андеши зӣ .

امیدوارم آسمان و اختر را با شما بیرون از این شیوه شماری باشد، و خواست پاک یزدان را با آن خانواده دگرگون گیرو داری. کار و بار خویش و خویشان را به هنجاری که هست نگارندگی کن و این فرسوده روان را که دور از تو به مرگ نزدیک تر از زندگانی است از نوید تندرستی زندگی بخش. بستگان را سراسر درودی از من برساز و جداگانه نامه را لابه جوی و پوزش اندیش زی.