Ки борномаҳи номӣ ки ба хурдаи хомии хома бар дасти пухти тешаи озару корномаи калак Монӣ ронадӣ , кулбау кӯии дӯстонро ки аз дар танагӣу нанагии кричаҳи дарду ранҷ буду даричаи тимору шиканҷ ба тоб рӯй нигорину оби чеҳри баҳорин , назм :

که بارنامه نامی که به خرده خامی خامه بر دست پخت تیشه آذر و کارنامه کلک مانی راندی، کلبه و کوی دوستان را که از در تنگی و ننگی کریچه درد و رنج بود و دریچه تیمار و شکنج به تاب روی نگارین و آب چهر بهارین، نظم:

Рӯзи ҷдоӣиро розии гилаи анбоз сохта омаду разми тнҳоӣиро ғаривии шикеб ӯ бори пардохта . Оре бар ин гуфта гирифт нишоед . Ва озмудаи мардумро шигифт наёяд . Баҳами омӯхтагонро ҳам чораи ҳам омехтанаст на аз ҳам гусехтан . Танҳо на ту олӯдаи ин тираи гардӣу фарсӯдаи ин хираи дард , доми андеши ин танги зиндонӣу мушти озмои ин сахти санадон . Агар на онстӣ ки дар ёсои ман савгандгароён дурӯғи дроённду гувоҳии туроашони газофи сароён , поки равони бузургонро гувоҳи оўрдмӣ ки аз он ҳангом ки устодии боди шитоби бадрӯд рай кард ва бо дирангии саҳлони санги ҷой дар ромишгоҳи ҷаии ҷуст , гоҳе бидон хуррами харгоҳу фаррухи фаргоҳ ки турои пайваста бор нишаст буду марои гоҳу бегоҳи сози гузашт , солу моҳии роҳи нҷстму бози нншстм :

روز جدائی را رازی گله انباز ساخته آمد و رزم تنهائی را غریوی شکیب او بار پرداخته. آری بر این گفته گرفت نشاید. و آزموده مردم را شگفت نیاید. بهم آموختگان را هم چاره هم آمیختن است نه از هم گسیختن . تنها نه تو آلوده این تیره گردی و فرسوده این خیره درد، دام اندیش این تنگ زندانی و مشت آزمای این سخت سندان. اگر نه آنستی که در یاسای من سوگند گرایان دروغ درایانند و گواهی تراشان گزاف سرایان، پاک روان بزرگان را گواه آوردمی که از آن هنگام که استادی باد شتاب بدرود ری کرد و با درنگی سهلان سنگ جای در رامشگاه جی جست، گاهی بدان خرم خرگاه و فرخ فرگاه که ترا پیوسته بار نشست بود و مرا گاه و بیگاه ساز گذشت، سال و ماهی راه نجستم و باز ننشستم:

Омехту пайваст ва хост ва нишастро агар як аз ин шаш суд нараведу ҷӯёии пайванду омезиши бурдан аз ин андеша пуед , зиндагонӣу ҳангоми ваии сўдоӣии саросар зиён хоҳад буд ва ҳазор бораи гусехтан ва гурехтани беҳтар аз онаст . Андӯхт симу зар ё омухти донишу ҳунар , фузуд устуворӣу устихон ё чораи вайронӣу зиён , аз дар меҳру ёрӣ ё аз сари биму ночорӣ , чун маро аз дар ёрӣ дар ту ройу рўӣӣ буду туро низ бо нигоришҳои порсии пайкари хосту хўӣӣ , ногзр аз ду сӯй омад ва рафтӣ мехост ва гуфт ва шунӯдӣ мерафт . Аз он навбат ки риштаомезро гусастан расту паймони пайвастагиро шикастан , хома аз срўоу сурӯди дарии дроӣии соз хомӯшӣ гирифт ,у дили афсонау афсуни паҳлавиро хома фаромӯшӣ ронад . Агар ҳам бегоҳ ва гоҳе ё солу моҳӣ ба дар хоҳи кас ё здлхўоаҳи худ номае бар дасти орму хома дар шаст , беонкӣ аз дар бозгашти нигоҳии гумораму зангии зодагони бараҳнаи хўшўқтро ки рахти зибоӣӣу бахт пазириш нест кафшу кулоҳии гузорам , ин ва он ба ҳавас мебаранд ва аз пас ва пеш медаранду бомдодони дигари пораи пора бар сари кӯйу барзани бодбрки кӯдакони бозӣ гӯшаст , ё куҳнаи коғази перони доруи фуруш . Агарчӣ ҳар мояи сарду хому ёвау жож ки калаки сиёҳи номаи ман дарҳам сириштау барҳами навиштаи ҷузи лата дорўФрўшон набояд ва ҳамон бодбрки лоғи созони бозии гӯш шояд .

آمیخت و پیوست و خاست و نشست را اگر یک از این شش سود نروید و جویای پیوند و آمیزش بردن از این اندیشه پوید، زندگانی و هنگام وی سودائی سراسر زیان خواهد بود و هزار باره گسیختن و گریختن بهتر از آن است. اندوخت سیم و زر یا آموخت دانش و هنر، فزود استواری و استخوان یا چاره ویرانی و زیان، از در مهر و یاری یا از سر بیم و ناچاری، چون مرا از در یاری در تو رای و روئی بود و ترا نیز با نگارش های پارسی پیکر خواست و خوئی، ناگزر از دو سوی آمد و رفتی می خاست و گفت و شنودی می رفت. از آن نوبت که رشته آمیز را گسستن رست و پیمان پیوستگی را شکستن، خامه از سروا و سرود دری درائی ساز خاموشی گرفت، و دل افسانه و افسون پهلوی را خامه فراموشی راند. اگر هم بیگاه و گاهی یا سال و ماهی به در خواه کس یا زدلخواه خود نامه ای بر دست آرم و خامه در شست، بی آنکه از در بازگشت نگاهی گمارم و زنگی زادگان برهنه خوشوقت را که رخت زیبائی و بخت پذیرش نیست کفش و کلاهی گذارم، این و آن به هوس می برند و از پس و پیش می درند و بامدادان دیگر پاره پاره بر سر کوی و برزن بادبرک کودکان بازی گوش است، یا کهنه کاغذ پیران دارو فروش. اگرچه هر مایه سرد و خام و یاوه و ژاژ که کلک سیاه نامه من درهم سرشته و برهم نوشته جز لته داروفروشان نباید و همان بادبرک لاغ سازان بازی گوش شاید.

Вале чун гуруҳеи мардум аз дар длҷўӣӣ ман хосторанд ва ба меҳраш аз обу оташи посдор , агар жожӣ аз нав нигор уфтад ё аз он куҳнаи нигоришҳои дар пои рафтаи чизе ба даст ояд , бадастӯри деринаш аз дар шӯридаи кории пароканда наме монаму коми ноком ба яке аз эшон май расонам .

ولی چون گروهی مردم از در دلجوئی من خواستارند و به مهرش از آب و آتش پاسدار، اگر ژاژی از نو نگار افتد یا از آن کهنه نگارش های در پا رفته چیزی به دست آید، بدستور دیرینش از در شوریده کاری پراکنده نمی مانم و کام ناکام به یکی از ایشان می رسانم.

Пеши пўии хосторону пеши ҷӯии посдорони ёри деринаи ҳоҷии Муҳамади асмъили тҳронӣ аз сари меҳрбонӣу дили сӯзӣ на пардаи дарӣу кинтузӣ , чаҳор соли афзӯн ҳаме шуд ки аз ҳафтод ман коғази наскӣ пардохтаасту санҷида ва наснҷида оварда ману парвардаи дигаронро ёвау шиўономаҳи жарфи сохта ва ҳамчунин бар номи ман ҳар чаҳ дар ҳар ҷо бинад ва аз ҳар кас ҳарчӣ ниўшд беонкӣ аз дар дид нигоҳӣ гуморд ва бар рост ё дурӯғи он гувоҳии гузорад ба зару зорӣ ва зӯр мерибоед ва бар гирд кардаҳои чаҳор сола дар мефазояд .

پیش پوی خواستاران و پیش جوی پاسداران یار دیرینه حاجی محمد اسمعیل طهرانی از سر مهربانی و دل سوزی نه پرده دری و کین توزی، چهار سال افزون همی شد که از هفتاد من کاغذ نسکی پرداخته است و سنجیده و نسنجیده آورده من و پرورده دیگران را یاوه و شیوانامه ژرف ساخته و همچنین بر نام من هر چه در هر جا بیند و از هر کس هرچه نیوشد بی آنکه از در دید نگاهی گمارد و بر راست یا دروغ آن گواهی گزارد به زر و زاری و زور می رباید و بر گرد کرده های چهار ساله در می فزاید.

Борҳои пайдоу пинҳони сози лоба ҳо додаам ва аз сими сирау зари Сорои ниёзҳо фиристодаи магари он рӯзномаи рсўоӣиро бозстонм ва бар оташи сӯхтаи худро дар зисту марг аз нафрину дашном ҳар пухтау хом боз Раҳонам . Ҳамаи гӯш аз шнФтн гарон дораду ҳуш аз пазируфтан бар карон . Бории кома беш яксад ва сӣ номаи навиштаҳои порсии пайкарро бар нигоштаасту анбози нигоришҳои пешин дошта , агар шуморо аз ин гиёҳ беобу ранги ноз ва нанагӣ нест ва ба дастури дерини дилу дасти дониши дӯстро ба нигоштан ва доштан андоз ва оҳангӣ ҳаст , аз эшон бихоҳанд марои дилу дастӣ ки чизеи тавонам нигошт нест . Фарзандии иброҳӣми ҳам аз хондану навиштан ҳангомӣ надорад агар на ин буд худ бе сипоси тарошӣу хоҳиши подошӣ бандагӣ мекардам . Зиндагӣ ки на дар роҳ дӯстонаст марг аз он хуштар , дуруду ситойишии пок аз олоиши титолу ороиштар фурӯшӣ ба саркори гиромии сарвари меҳрбони мискини баста ба меҳрбонӣ шумоасту нағзу зебои гуфтан бар гардани кордонии шумо .

بارها پیدا و پنهان ساز لابه ها داده ام و از سیم سره و زر سارا نیازها فرستاده مگر آن روزنامه رسوائی را بازستانم و بر آتش سوخته خود را در زیست و مرگ از نفرین و دشنام هر پخته و خام باز رهانم. همه گوش از شنفتن گران دارد و هوش از پذیرفتن بر کران. باری کما بیش یکصد و سی نامه نوشته های پارسی پیکر را بر نگاشته است و انباز نگارش های پیشین داشته، اگر شما را از این گیاه بی آب و رنگ ناز و ننگی نیست و به دستور دیرین دل و دست دانش دوست را به نگاشتن و داشتن انداز و آهنگی هست، از ایشان بخواهند مرا دل و دستی که چیزی توانم نگاشت نیست . فرزندی ابراهیم هم از خواندن و نوشتن هنگامی ندارد اگر نه این بود خود بی سپاس تراشی و خواهش پاداشی بندگی می کردم. زندگی که نه در راه دوستان است مرگ از آن خوشتر، درود و ستایشی پاک از آلایش تیتال و آرایش تر فروشی به سرکار گرامی سرور مهربان مسکین بسته به مهربانی شما است و نغز و زیبا گفتن بر گردن کاردانی شما.