Камтарии Абулҳасани яғмо арза медорад ки фари раҳмати ёрони доираи арвоҳами фориғ аз шрморони бойираи ашбоҳ , рахти вусӯл дар манзили афканд ,у фалаки нузул ба соҳил кашид , аз бахти худ ба шукрам ва аз рӯзгори ҳам . Ҳанузам аз таҳмилоти таъоруф маҷолӣ науфтодау таклифоти такаллуфи иқдомӣ ба кори банда зода надода то айёрӣ аз дахлу харҷаши гираму меъёрӣ бар иқтисоду харҷаши бандам , вале знти сахти арқони вайу миннати сусти бунёни мансӯбон давраш гувоҳанд ки дар ҷузви махориҷи тФтир ҳо кардааст ва бо нақди мадохили тавфирҳо барда , ҷалби фавойид дар салби зўоиди дидау таътили мўоидро таҳсил ъавоид ёфта . Қарзяш на ки гузордан фарз бошад ё талабӣ ки ахзаши муҳтоҷи арз . Бар як сӯии балади тӯии боғстони кӯеи гирифта ,у давр аз фарзандони одам ҷоеу ҷӯӣ .

کمتری ابوالحسن یغما عرضه می‌دارد که فر رحمت یاران دایره ارواحم فارغ از شرماران بایره اشباح، رخت وصول در منزل افکند، و فلک نزول به ساحل کشید، از بخت خود به شکرم و از روزگار هم. هنوزم از تحمیلات تعارف مجالی نیفتاده و تکلیفات تکلف اقدامی به کار بنده‌زاده نداده تا عیاری از دخل و خرجش گیرم و معیاری بر اقتصاد و خرجش بندم، ولی ضنت سخت ارکان وی و منت سست بنیان منسوبان دورش گواهند که در جزو مخارج تفتیر‌ها کرده است و با نقد مداخل توفیر‌ها برده، جلب فواید در سلب زواید دیده و تعطیل مواید را تحصیل عواید یافته. قرضیش نه که گزاردن فرض باشد یا طلبی که اخذش محتاج عرض. بر یک سوی بلد توی باغستان کویی گرفته، و دور از فرزندان آدم جایی و جویی.

Ҳафтау моҳи онҷо кас напуед бали моҳу солӣ магас напарад . Муштии моаш ва арзон дораду ноне то рафъи хирмани фарши кошонаро пилосӣ ҳасту сурби ёрони хонаро карбосӣ , аҳолии марзро низ аз ъўолӣ то адонӣ бар ваҷҳи тафаққуд эътиное меравад ва аз поси тўдд имтиноъӣ нест , байт :

هفته و ماه آنجا کس نپوید بل ماه و سالی مگس نپرد. مشتی ماش و ارزان دارد و نانی تا رفع خرمن فرش کاشانه را پلاسی هست و سرب یاران خانه را کرباسی، اهالی مرز را نیز از عوالی تا ادانی بر وجه تفقد اعتنایی می‌رود و از پاس تودد امتناعی نیست، بیت:

Тарки талошӣ ба мноът мақдӯрасту барги маошӣ ба қаноат месур , зиндагии базли давандагӣ то кӣу сармояи худои сарфи бандагӣ то чанд ? чун нави ниёзони ирфони бозати инсон комил нагӯям ва ба буии онкии чархи маишат бар меҳвари ком доир уфтад қутб замон нахонам . Ҳар ки хоҳӣ бош ва ҳар чаҳ хоҳии гӯ , мураббии ҳасан заннасту дигари чизҳо макру фан . Ту бе шабаҳати хориҷ аз боӣраҳи фарзандони одамӣ ва аз рӯй яқини марди доираи арвоҳи макрам . Вақтаст ки тақвиятро гузарӣ кунӣ ва ба айни тарбияти назарӣ . Ба хешами пайвастагии фармой ва аз хешами рустагии бахш . Новирди сардории бозпрдоз ва оварад хоксорӣ ба соз . Аз мастурӣ завқ чашону фари нестӣ ъз ҳастӣ даҳ .

ترک تلاشی به مناعت مقدور است و برگ معاشی به قناعت میسور، زندگی بذل دوندگی تا کی و سرمایه خدایی صرف بندگی تا چند؟ چون نو‌نیازان عرفان بازت انسان کامل نگویم و به بوی آنکه چرخ معیشت بر محور کام دایر افتد قطب زمان نخوانم. هر که خواهی باش و هر چه خواهی گو، مربی حسن ظن است و دیگر چیزها مکر و فن. تو بی‌شبهت خارج از بائره فرزندان آدمی و از روی یقین مرد دایره ارواح مکرم. وقت است که تقویت را گذری کنی و به عین تربیت نظری. به خویشم پیوستگی فرمای و از خویشم رستگی بخش. ناورد سرداری بازپرداز و آورد خاکساری به ساز. از مستوری ذوق چشان و فر نیستی عز هستی ده.

Туро ба эмоми ҳусайн ба ҳар саёқат ки донеу лаёқат ки туоне ин хоксори ноқиси айёрро фаромӯш макуну хома аз шарҳи саломату тарҳи хизмат хомӯш махоҳ . Табақоти арвоҳи макрамро аз беҳтари қабӣла то меҳтари тавила бандаам ,у хаёли як якро ки маънӣ висоласту васлӣ бе заволи парастанда . Ба тафсили арзи ниёзӣ аз ман бар саройу узри ҷудогонаи китоб иқомат кун , хоссаи фалонро ки малики ҷонаш мамлукасту ҷовдонаши роҳи иродати маскук .

ترا به امام حسین به‌هر سیاقت که دانی و لیاقت که توانی این خاکسار ناقص‌عیار را فراموش مکن و خامه از شرح سلامت و طرح خدمت خاموش مخواه. طبقات ارواح مکرم را از بهتر قبیله تا مهتر طویله بنده‌ام، و خیال یک‌یک را که معنی وصال است و وصلی بی‌زوال پرستنده. به تفصیل عرض نیازی از من بر سرای و عذر جداگانه کتاب اقامت کن، خاصه فلان را که ملک جانش مملوک است و جاودانش راه ارادت مسکوک.