Доду диҳишро ба кеши ман бандаи шаш нишонаст : пеш аз хост додан , беш аз хост додан , бе хоҳиши сипос додан , бе орзӯии подош додан , бе андешаи хушнӯдии бори худо додан , бо шармсорӣу пӯзиши гузорӣ додан .

داد و دهش را به کیش من بنده شش نشان است: پیش از خواست دادن، بیش از خواست دادن، بی خواهش سپاس دادن، بی آرزوی پاداش دادن، بی اندیشه خشنودی بار خدا دادن، با شرمساری و پوزش گزاری دادن.

Ҷузи бад-ӣни равиш додан ва бар ин маниши истодан , агар ҳама дар роҳ худо бошад , пела варӣаст ва ба ойини бозорёни харидори озор , гарони фурӯшӣу арзони харӣ . Чунонкии дидау донеи дороёни симу зар ,у худовандони гову хари пас аз онкӣ бо гавҳари сиёҳи косау ниҳоди хушки нохуни неруҳо озмоинд ва аз рӯй овардану пушт кардани сурхҳо ва зардҳо оянд , ду пӯли сиёҳи ҷузи бдрёФти чори ҳури сипед дар остин наниҳанд ва ба даст хоҳанд агар чаҳ дастори сабзаш бар сар ндиҳанд , ҳеҷ шармии озарми хора ки ба пӯлии ду носараи бад-ӣни расвоӣ аз бори худоӣу поки паямбар то сеу тлўос ҷокшӣ дошта бошад , пайдост ки дар чаҳ шуморасту зрбндаҳу хари гадои кадоми бозор , мисра : зин ҳар ду ном монад чу симурғу кимиё .

جز بدین روش دادن و بر این منش ایستادن، اگر همه در راه خدا باشد، پیله وری است و به آئین بازاریان خریدار آزار، گران فروشی و ارزان خری. چنانکه دیده و دانی دارایان سیم و زر، و خداوندان گاو و خر پس از آنکه با گوهر سیاه کاسه و نهاد خشک ناخن نیروها آزمایند و از روی آوردن و پشت کردن سرخ ها و زردها آیند، دو پول سیاه جز بدریافت چار حور سپید در آستین ننهند و به دست خواهند اگر چه دستار سبزش بر سر ندهند، هیچ شرمی آزرم خواره که به پولی دو ناسره بدین رسوایی از بار خدای و پاک پیمبر تا سه و تلواس جاکشی داشته باشد، پیداست که در چه شمار است و زربنده و خر گدای کدام بازار، مصرع: زین هر دو نام ماند چو سیمرغ و کیمیا.

Поки яздонро ситоишу сипос ки бо ранҷи дрбдрӣ . . . Аз оварда пистон то парвардаи бустон ба яғмои сардор рафтан ,у кӣсаи пардохтау меҳрбонии бузургони кишвару сутургони лашкару чокари навозиҳои шҳзодгону бастагиҳои озодагону дасти сухансанҷӣ сӣ ва ҳашт сол аз паии он зарду сипед ки сарсабзии кайҳону сурхи рўӣии он хона бадваст , дасти хоҳиши пеши мардони бахшиш ё коса сиёҳӣ нарафт ва коса ҳаст ва будам ба ороиш хон ё олоиши коми кӣса бар камари дору дороӣ кулоҳӣ надӯхт .

پاک یزدان را ستایش و سپاس که با رنج دربدری... از آورده پستان تا پرورده بستان به یغمای سردار رفتن، و کیسه پرداخته و مهربانی بزرگان کشور و سترگان لشکر و چاکر نوازی های شهزادگان و بستگی های آزادگان و دست سخن سنجی سی و هشت سال از پی آن زرد و سپید که سرسبزی کیهان و سرخ روئی آن خانه بدوست، دست خواهش پیش مردان بخشش یا کاسه سیاهی نرفت و کاسه هست و بودم به آرایش خوان یا آلایش کام کیسه بر کمر دار و دارای کلاهی ندوخت.

Агар донам бахшанда Эрон кадомаст ё тиҳии дасти нохуни хушки ин вайронро чаҳ номи лол ба хоки даройаму кӯр аз хоки броим . Магари шаҳриёри хуршеди тахт , ҷамшеди бахт , Нӯшервон дод сулаймони ниҳод , коўси кулоҳи Фаридуни ахтар , парвизи сипоҳи Сикандари кишвар , дарвеши подшоҳи маниш , подшоҳи дарвеши равиш , офтоби шаҳриёрон , афсари кулоҳи дорони Муҳамади шоҳ ки поки рӯонаш чун бахти ҷавони физояндаи боду ҷовидони ҷаҳонаш чун тахти каёни поянда , нахоста аз дасти дарёсораш резиш ҳо дидам , ва бе музди ситоиш ба фар дод бесипосаш ба бахшишу бахшоишҳо расидам , қитъа :

اگر دانم بخشنده ایران کدام است یا تهی دست ناخن خشک این ویران را چه نام لال به خاک درآیم و کور از خاک برآیم. مگر شهریار خورشید تخت، جمشید بخت، نوشیروان داد سلیمان نهاد، کاوس کلاه فریدون اختر، پرویز سپاه سکندر کشور، درویش پادشاه منش، پادشاه درویش روش، آفتاب شهریاران، افسر کلاه داران محمد شاه که پاک روانش چون بخت جوان فزاینده باد و جاویدان جهانش چون تخت کیان پاینده، نخواسته از دست دریا سارش ریزش ها دیدم، و بی مزد ستایش به فر داد بی سپاسش به بخشش و بخشایش ها رسیدم، قطعه:

Ва ҳамчунин бандагони баланди остони кайвони пояи хуршеди соя , доноӣ хирадҳои нагуфта , шносои розҳои наҳуфта , паноҳи тахту кишвар , пушти тибу лашкар . . .

و همچنین بندگان بلند آستان کیوان پایه خورشید سایه، دانای خردهای نگفته، شناسای رازهای نهفته، پناه تخت و کشور، پشت تیب و لشکر...