Коми дилу ороми ҷонам ; ду номаи неки тарози меҳри фарози бахшоиши анҷоми осоиши оғоз ки сари риштаи хушнӯдӣу навишта хурсандӣаст , ин чанд рӯза аз фаргоҳи худовандӣ туро расед инак фиристодам бустону бргшоӣ бар хону корбнд . Бад-ӣни пояи хушнӯдии роди худованд ки мояи хурсандии пок яздонасту намӯнаи растгорӣу омрзгории ду кайҳон , арҷмандӣ кун ва бар ҳамагони сарбаландии ҷӯй . Фрклоаҳи созу чатри пирӯзӣ ба хуршеду моҳи соӣ . Ки ин бузург навохт шигарфи ситоиши сутурги бахшоиш , ва додӣ хуш аз бор худост . Баҳр чаҳ роҳат намӯдаанд дар шӯ ва бидонча пояти гушӯдаи сар на , мардона дар роҳи зиндагӣ пӯё бошу фарзона дар чораи парокандагии ҷўёзӣ .

کام دل و آرام جانم؛ دو نامه نیک طراز مهر فراز بخشایش انجام آسایش آغاز که سر رشته خشنودی و نوشته خرسندی است، این چند روزه از فرگاه خداوندی ترا رسید اینک فرستادم بستان و برگشای بر خوان و کاربند. بدین پایه خشنودی راد خداوند که مایه خرسندی پاک یزدان است و نمونه رستگاری و آمرزگاری دو کیهان، ارجمندی کن و بر همگان سربلندی جوی. فرکلاه ساز و چتر پیروزی به خورشید و ماه سای. که این بزرگ نواخت شگرف ستایش سترگ بخشایش، و دادی خوش از بار خداست. بهر چه راهت نموده اند در شو و بدانچه پایت گشوده سر نه، مردانه در راه زندگی پویا باش و فرزانه در چاره پراکندگی جویازی.

Дар ҳар равишу роҳи хоҳи андаки хоҳ бисёр , суст то устувор ; ошкороу ниҳон ; бо фурӯғи дидау чароғи дӯдаи сФоӣии канкошу сголши пайванд , ва бедастурӣ ва донист ваии андешау пешаи ҳечгуна болашу молашу оштӣу чолиши мФрмои корӣ ки бар онат фармон анҷом бахшад , бе саводии бўку магару пӯзиш акнӯну икдми дигари ороиши поёну пероиши сомони ангез . Моҳ обонаст ва ҳар ки бинии андешаи хурмоу бору сарви кори хешро чори асба ба гармаи шитобон , пайдост ҳамроҳи саркори сФоӣии рахт бидонҷо хоҳии афканду тахт хоҳӣ заду сахти хоҳии ситод , то бори дарахтон бурӣда гардад ва ба анбор кашида ва ниҳод орамида .

در هر روش و راه خواه اندک خواه بسیار، سست تا استوار؛ آشکارا و نهان؛ با فروغ دیده و چراغ دوده صفائی کنکاش و سگالش پیوند، و بی دستوری و دانست وی اندیشه و پیشه هیچگونه بالش و مالش و آشتی و چالش مفرمای کاری که بر آنت فرمان انجام بخشد، بی سوادی بوک و مگر و پوزش اکنون و یکدم دیگر آرایش پایان و پیرایش سامان انگیز. ماه آبان است و هر که بینی اندیشه خرما و بار و سرو کار خویش را چار اسبه به گرمه شتابان، پیداست همراه سرکار صفائی رخت بدانجا خواهی افکند و تخت خواهی زد و سخت خواهی ستاد، تا بار درختان بریده گردد و به انبار کشیده و نهاد آرمیده.

Дубори хурмои навбари райу симнонро ба корасту пайвастаи саркори худовандӣ ба сифориши гузориши Фарҳоди номанигор . Борҳо нигоштаам вонҷомро бар дӯши маин бародар арҷманд гузошта пазиришро хор гирифт ва моро дарахти орзӯу умеди ҳама бар ҷои хуши чирку хдшкни хск ва хор дамид . Ростӣ агар пурвои анҷому савдоӣ фарҷомаш нест худ ҳам ба роҳнмўнӣу дастурии ваии миёни дарбанду бозу бар гушой . Ҷаъба аз аироҷи фароҳами соз ва аз боғстони гармау мҳрҷон ҳар ҷои хурмои хўро ва боиста бинӣу сазоу шоистаи шиносӣ , навбари хуби хуши чин , хуши чирку кирмонӣу дигари ҷаврҳо ки писандидаи гузидагони писандида хор уфтад , покиза ва даст гузин дар ҷаъбаҳо бронбоӣу дубори шутурӣ ки ҳаряк ба санги камтар аз панҷоҳ ман табризӣ набошад , ба зӯдии равонаи соз ки маро дар симнони дида бар роҳу саркори оқоро ба раии андари чашм бар гузаргоҳаст .

دوبار خرمای نوبر ری و سمنان را به کار است و پیوسته سرکار خداوندی به سفارش گزارش فرهاد نامه نگار. بارها نگاشته ام وانجام را بر دوش مهین برادر ارجمند گذاشته پذیرش را خوار گرفت و ما را درخت آرزو و امید همه بر جای خوش چرک و خدشکن خسک و خار دمید. راستی اگر پروای انجام و سودای فرجامش نیست خود هم به راهنمونی و دستوری وی میان دربند و بازو بر گشای. جعبه از ایراج فراهم ساز و از باغستان گرمه و مهرجان هر جا خرمای خورا و بایسته بینی و سزا و شایسته شناسی، نوبر خوب خوش چین، خوش چرک و کرمانی و دیگر جورها که پسندیده گزیدگان پسندیده خوار افتد، پاکیزه و دست گزین در جعبه ها برانبای و دوبار شتری که هریک به سنگ کمتر از پنجاه من تبریزی نباشد، به زودی روانه ساز که مرا در سمنان دیده بر راه و سرکار آقا را به ری اندر چشم بر گذرگاه است.

Доӣӣ наомаду ҷонам аз роҳи поӣии дмсози синаи гашт . Ду моҳаст ӯро хостаам ва ҳазор номау пайки пай дар паии ороста . Агар намеояду ранҷи дили нигаронӣ аз равонам намезадойад , борӣ огоҳам созед ки Фрсўди чшмдошти нпоим , ва дар навмидӣ осӯдагӣ ёбам .

دائی نیامد و جانم از راه پائی دمساز سینه گشت. دو ماه است او را خواسته ام و هزار نامه و پیک پی در پی آراسته. اگر نمی آید و رنج دل نگرانی از روانم نمی زداید، باری آگاهم سازید که فرسود چشمداشت نپایم، و در نومیدی آسودگی یابم.

Фурӯғи дидаи дастони имшаб ба рай пай сипораст ва дарёфт базми хуҷастаи сомони саркори худовандиро чоросбаҳи лагоми гузор , агар хурмо бирасад пеш аз онкӣ сармо бирасад , эшон аз раии басӣҷи орои бунгоҳ ва ман аз симнон низ барги андеши пўиаҳ ва роҳ хоҳам гашт . Агар дидори падар ва мо ду бародарро ҷўёӣӣ ва бар роҳи длнгронӣу ҷода чшмдошт нишастау пӯё , ба ин камина табоҳӣ нахоҳӣ кард ва кӯтоҳӣ нахоҳӣ фармуд .

فروغ دیده دستان امشب به ری پی سپار است و دریافت بزم خجسته سامان سرکار خداوندی را چاراسبه لگام گذار، اگر خرما برسد پیش از آنکه سرما برسد، ایشان از ری بسیج آرای بنگاه و من از سمنان نیز برگ اندیش پویه و راه خواهم گشت.اگر دیدار پدر و ما دو برادر را جویائی و بر راه دلنگرانی و جاده چشمداشت نشسته و پویا، به این کمینه تباهی نخواهی کرد و کوتاهی نخواهی فرمود.

Туфанги ниёзии саркори хатарро бо худ хоҳам оварад , агар акнӯн ҳам бихоҳӣ пеш аз расед хеш бо ту хоҳам фиристод . Ба хости худои бастии симин ба ҳангоми гушоиш бар он хоҳам орост ,у дастии хуштар аз ин ки ҳаст низ ба дигари пероя ва ороиш хоҳам зад ки писанди рой ва ҳушат бошаду зеби дасту дӯшат . Саркори худовандиро баҳр чаҳ дастрас уфтад аз ту дареғӣ несту маро низ агар ҳамаи ҷони гиромӣ бо чун ту дилбанди бародар ки ба ҷавонӣу кордонӣу орому озарму дили сӯзӣ ва ҷон фурӯзӣ бо ду ҷаҳон баробараст , ҳайфу фусӯс ва дар ин гуфт газофу дурӯғӣ на . Дар тимор ва навохт ояндау равандаи озоду банда , фароҳаму пароканда бидонча даст диҳад ба шукуфтаи рўӣии хўшбоши зан ва ин порчаи нони ҷӯинро ки дода бор худост баҳр ки дар ояд бо гумораши хўшхўӣии гувориши бахш , фард :

تفنگ نیازی سرکار خطر را با خود خواهم آورد، اگر اکنون هم بخواهی پیش از رسید خویش با تو خواهم فرستاد. به خواست خدای بستی سیمین به هنگام گشایش بر آن خواهم آراست، و دستی خوشتر از این که هست نیز به دیگر پیرایه و آرایش خواهم زد که پسند رای و هوشت باشد و زیب دست و دوشت. سرکار خداوندی را بهر چه دسترس افتد از تو دریغی نیست و مرا نیز اگر همه جان گرامی با چون تو دلبند برادر که به جوانی و کاردانی و آرام و آزرم و دل سوزی و جان فروزی با دو جهان برابر است، حیف و فسوس و در این گفت گزاف و دروغی نه. در تیمار و نواخت آینده و رونده آزاد و بنده، فراهم و پراکنده بدانچه دست دهد به شکفته روئی خوشباش زن و این پارچه نان جوین را که داده بار خداست بهر که در آید با گمارش خوشخوئی گوارش بخش،فرد:

Дар корҳо ҳеҷ ниёзат ба андарз тоза нест , борҳои худовандат гузориш фармуд ва ман низ нигориш додам , ҳон эй ҷавон ки пери шӯии панд гӯш кун .

در کارها هیچ نیازت به اندرز تازه نیست، بارها خداوندت گزارش فرمود و من نیز نگارش دادم، هان ای جوان که پیر شوی پند گوش کن.