Аҳмад , ончии бародари меҳрбонами оқои алии ҳоҷии ҳусайн дар созу сомони боғи болои вонгаҳи сохт ва пардохт ҷӯй миён хоҳад бидиҳ , ва навишта расед бустон , таваҳҳум дар анҷоми ин кори дастёри авбош ки бедиранг оғоз кунад ва ба анҷоми баради он моя ки ин боғ сероб гардад об аз нав бояд харид , се ҷӯй ва як ҷӯй надонам . Бояд то расед ман ки ба хости худои ду се моҳ афзӯн нахоҳад буд , пой то срокндаҳ дамид ва он хоки сиёҳ аз анбӯҳи ниҳолҳои болидаи сарсабзу оқои алӣ рӯсафед бошад .

احمد، آنچه برادر مهربانم آقا علی حاجی حسین در ساز و سامان باغ بالا وانگه ساخت و پرداخت جوی میان خواهد بده، و نوشته رسید بستان، توهم در انجام این کار دستیار اوباش که بی درنگ آغاز کند و به انجام برد آن مایه که این باغ سیراب گردد آب از نو باید خرید، سه جوی و یک جوی ندانم. باید تا رسید من که به خواست خدا دو سه ماه افزون نخواهد بود، پای تا سرآکنده دمید و آن خاک سیاه از انبوه نهال های بالیده سرسبز و آقا علی روسفید باشد.

Зуд аз анҷоми ин кори огаҳии бахш ки дида дар роҳасту ангушти шумори андеши ҳафтаи вмоаҳ , шаш дарахти пистаи чаҳор дар чаҳор гӯша ва ду дар миёни ин канор агар сабз кунӣ то нахоҳӣ хушнӯдӣ хоҳам дошт . Азин гузаштаи ҷузи дарахти хурмо дар ин боғи шохӣ бе бар ва ҳар баргаш ба ҷои ҳафтод сар хар хоҳад буд . Фаромӯшӣ хомасту нофармонии хунак , агар кӯтоҳии хезад аз ҳар ду дар ҳам хоҳам шуд , дуюми моҳи рӯза дар рай нигориш ёфт санаи 1262 .

زود از انجام این کار آگهی بخش که دیده در راه است و انگشت شمار اندیش هفته وماه، شش درخت پسته چهار در چهار گوشه و دو در میان این کنار اگر سبز کنی تا نخواهی خشنودی خواهم داشت. ازین گذشته جز درخت خرما در این باغ شاخی بی بر و هر برگش به جای هفتاد سر خر خواهد بود. فراموشی خام است و نافرمانی خنک، اگر کوتاهی خیزد از هر دو در هم خواهم شد، دویم ماه روزه در ری نگارش یافت سنه ۱۲۶۲.