Қиблаи макрами Муҳамади содиқи бикро барги нишоти омодаи бод ,у базми муродашро фурӯғ аз аёқи бодау вшоқи сода , номаи ҷонпарвар ки ба ширинии тангҳо шукр буд , талхи мазоқамро чошнии бахшой қанд омаду заҳри гўори даҳонам аз хуши мазагиҳои он пайванд шикарханд ёфт . Гилаи тарки нома нигорӣ баҷост , ҳар узри сголми узрӣ бонифоқасту ҳарфии ланги бтоқ . Чун ту ёрии мувофиқу дӯстдории содиқро бо он шароиту ъҳўду меҳрбонӣу савганд , ҳамвора ёд накардан ва ба номаҳои пай дар паии хотир аз дили нигаронии озоди надоштани ғабнӣ бузургасту ҳайфии шигарф . Агар чаҳ таҳрири ъароизро кӯтоҳӣ кардам , вале ба ҷони азизат обӣ нахурдам магари онкии сӯрати дидорат дар ҷом падедор бошад , ва хобӣ накардам ало ки шахси хаёлат дар назар , зикрат бар забон буду меҳрат дар равон , фард :

قبله مکرم محمد صادق بیک را برگ نشاط آماده باد، و بزم مرادش را فروغ از ایاق باده و وشاق ساده، نامه جان پرور که به شیرینی تنگ ها شکر بود، تلخ مذاقم را چاشنی بخشای قند آمد و زهر گوار دهانم از خوش مزگی های آن پیوند شکرخند یافت. گله ترک نامه نگاری بجاست، هر عذر سگالم عذری بانفاق است و حرفی لنگ بطاق. چون تو یاری موافق و دوستداری صادق را با آن شرایط و عهود و مهربانی و سوگند، همواره یاد نکردن و به نامه های پی در پی خاطر از دل نگرانی آزاد نداشتن غبنی بزرگ است و حیفی شگرف.اگر چه تحریر عرایض را کوتاهی کردم، ولی به جان عزیزت آبی نخوردم مگر آنکه صورت دیدارت در جام پدیدار باشد، و خوابی نکردم الا که شخص خیالت در نظر، ذکرت بر زبان بود و مهرت در روان، فرد:

Чанде аз ин пеши соз ъризтӣ кардаму ниёз зроътӣ пардохтам , ҳамоно раседу меҳрбони хотират аз ҳоли раҳе огаҳӣ ёфт . Пиндоштае дар ӣнҷои ёри меҳри парварда Эй дорам ва азтар доманӣ нам кардае , ғмхўорми ҷузи дили ғам парвар нест ва нам кардаам алои мижгон ашк полуду дидатар , фард :

چندی از این پیش ساز عریضتی کردم و نیاز ضراعتی پرداختم، همانا رسید و مهربان خاطرت از حال رهی آگهی یافت. پنداشته ای در اینجا یار مهر پرورده ای دارم و از تر دامنی نم کرده ای، غمخوارم جز دل غم پرور نیست و نم کرده ام الا مژگان اشک پالود و دیده تر، فرد:

Ҳар касеро бахтӣ додаанд ва ҳар мурғиро ошёнӣ бар дарахтии ниҳода , ҳар гавҳариро сФоӣӣ омӯхтаанд ва ҳар пайкариро қбоӣии дӯхта , фард :

هر کسی را بختی داده اند و هر مرغی را آشیانی بر درختی نهاده، هر گوهری را صفائی آموخته اند و هر پیکری را قبائی دوخته، فرد:

Хушоу хурмои бахту ҳоли ту ки бо ҳама бепӯлӣ ҳар шаби мавлои дорӣ ва ҳар рӯзи гандум дар дувалӣ , . . . Пайваста бо даҳони маи пора Эйасту обидинати осӯда дар гаҳворае , ҷоят дар маконеасту устодат дар дуконӣ , нонет дар анбонӣаст вдстт дар тунбоне , кандаи ?ут дар тунӣаст ,у гандаи ?ут дар ӯнӣ , мурдаи ?ут дар гӯрӣасту сихат дар танурӣ , дастат дар камарӣасту рмҳт дар сипарӣ , роҳат дар ҳарамӣасту шохат бар шикамӣ , хояи ?ут дар муштӣасту хобгоҳат бар пуштӣ , регат дар музей Эйасту обат дар кӯзае , деват дар шишаасту шерят бар бешае , палангат бар қулла Эйасту наҳангат дар диҷлае , кейкат дар шалворӣасту мехати дрдиўорӣ , куҳнаи ?ут дар машъалӣасту оташат дар минқалӣ , ошат дар диягӣасту дуғат дар хикӣ ; ин давлат аз куҷои ҳамаи касро муяссараст ?

خوشا و خرما بخت و حال تو که با همه بی پولی هر شب مولی داری و هر روز گندم در دولی،...پیوسته با دهان مه پاره ای است و عابدینت آسوده در گهواره ای، جایت در مکانی است و استادت در دکانی، نانت در انبانی است ودستت در تنبانی، کنده ات در تونی است، و گنده ات در اونی، مرده ات در گوری است و سیخت در تنوری، دستت در کمری است و رمحت در سپری، راهت در حرمی است و شاخت بر شکمی، خایه ات در مشتی است و خوابگاهت بر پشتی،ریگت در موزه ای است و آبت در کوزه ای، دیوت در شیشه است و شیریت بر بیشه ای، پلنگت بر قله ای است و نهنگت در دجله ای، کیکت در شلواری است و میخت دردیواری، کهنه ات در مشعلی است و آتشت در منقلی، آشت در دیگی است و دوغت در خیکی؛ این دولت از کجا همه کس را میسر است؟

Мирзои чли кас вақте омад ки банда чун ташт ӯ аз бом афтода будам ,у хастау шикаста чун устоди оби рехтаи сар бар болини ниҳода , ҳоле набӯд ва агар ҳам май буд иқдомӣ намефармуд , касе ки масту мадҳуш бо гунбади симини шаб дар всоқи ҳарифӣ чун ту санги зҳори рӯдаи шёр ҷой кунад , ва бо арзи масӯну домани поки рахт берун кашад , дар ҳар анҷуман аз салоҳаши рози тавон сурӯд ва бар доманаш ба покии намоз тавон кард . Нмидонми ин рӯзҳо дар чаҳ корӣ ва бар чаҳ ҳоли фатҳ ва гушоишӣ шуд ё ҳамчунон корҳо бастааст , амн ва осоишӣ расед , ё дилҳо ба дастури пешини хастау назми корҳо гусаста , аз Фотӣ ба тандурустӣ хабарӣ омад , ё длнгронӣ . Банноӣ язд ҳаст ё дар рай ба иқомати гузарон , худо гувоҳаст ҷузи назми кору фароғати рӯзгори сари кору дигари ёрони хусӯси фалони хаёли вдъоӣӣу мурод ва тмноӣӣ надорам . Худоят аз шотии андӯҳ канор дорад , ва ба зӯдӣ аз васли Фотӣ бархӯрдор фармоед . Ҳамаи рӯзаи мухлиси худро ба гузориши ҳоли шод ва аз руҷӯъ ҳар гӯнаи хизмати сарафрози фармой .

میرزای چل کس وقتی آمد که بنده چون طشت او از بام افتاده بودم، و خسته و شکسته چون استاد آب ریخته سر بر بالین نهاده، حالی نبود و اگر هم می بود اقدامی نمی فرمود، کسی که مست و مدهوش با گنبد سیمین شب در وثاق حریفی چون تو سنگ زهار روده شیار جای کند، و با عرض مصون و دامن پاک رخت بیرون کشد، در هر انجمن از صلاحش راز توان سرود و بر دامنش به پاکی نماز توان کرد. نمیدانم این روزها در چه کاری و بر چه حال فتح و گشایشی شد یا همچنان کارها بسته است، امن و آسایشی رسید، یا دل ها به دستور پیشین خسته و نظم کارها گسسته، از فاطی به تندرستی خبری آمد، یا دلنگرانی. بنای یزد هست یا در ری به اقامت گذران، خدا گواه است جز نظم کار و فراغت روزگار سر کار و دیگر یاران خصوص فلان خیال ودعائی و مراد و تمنائی ندارم. خدایت از شاطی اندوه کنار دارد، و به زودی از وصل فاطی برخوردار فرماید. همه روزه مخلص خود را به گزارش حال شاد و از رجوع هر گونه خدمت سرافراز فرمای.