ё мурӣди ман ломридлаҳ , шарҳи дарди огӣни сўзнок ки машъар бар қиссаи беморӣу ғусса бе касе ва бепарасторӣ буд расед . Ба худои қисми дилам бар аҳволати сӯхту танам аз малолати кост , серум ба гардиш афтод ,у олам дар назарам сиёҳ шуд , фард :

یا مرید من لامریدله، شرح درد آگین سوزناک که مشعر بر قصه بیماری و غصه بی کسی و بی پرستاری بود رسید. به خدا قسم دلم بر احوالت سوخت و تنم از ملالت کاست، سرم به گردش افتاد، و عالم در نظرم سیاه شد، فرد:

Он тани фарсӯдаи дарди дареғ , он рухи олӯдаи гирди афсӯс , мисра : танат ба нози табибон ниёзманд мабод . Он ҷисми заъифро тоб беморӣ нест ва он ҷони наҳифро тавон беғмгсорӣ на . Агар ман худ ҳозир будам беғмхўор ва парастор намемонадӣ ва ба тӯли марази гирифтор наме гаштӣ . Балии мурӣдро муршид бояду беморро ба саъии тимори андеш сиҳҳат афзоед . Мроҳми ранҷи рӯҳонии бавоситаи ҳурмони ҳузури наввоби ашрафи воло бисёраст . Малолату ранҷи саркори сарбори ғамҳоу мазиди ?илам ҳо шуд . Аншоءи аллоҳ токунӯн аз хастагии рустагии хостаҳу равонро бо саломати пайвастагии афтода . Бақияи дардҳо ба фари қурбат дармон хоҳад ёфт . Ва хотир бар мадориҷ армон фирӯзманд хоҳад шуд . Хушо ҳоли шумо ки наввоби ашрафро мултазам ҳузуреду мктсби сарвар . Маро аз шумо дар ҳеҷ ҳол фаромӯшӣ нест шуморо ҳам аз моу тазаккури шавқу ҳурмони мо хомӯшӣ мабод .

آن تن فرسوده درد دریغ، آن رخ آلوده گرد افسوس، مصرع: تنت به ناز طبیبان نیازمند مباد. آن جسم ضعیف را تاب بیماری نیست و آن جان نحیف را توان بی غمگساری نه.اگر من خود حاضر بودم بی غمخوار و پرستار نمی ماندی و به طول مرض گرفتار نمی گشتی. بلی مرید را مرشد باید و بیمار را به سعی تیمار اندیش صحت افزاید. مراهم رنج روحانی بواسطه حرمان حضور نواب اشرف والا بسیار است. ملالت و رنج سرکار سربار غم ها و مزید الم ها شد. انشاء الله تاکنون از خستگی رستگی خاسته و روان را با سلامت پیوستگی افتاده. بقیه دردها به فر قربت درمان خواهد یافت. و خاطر بر مدارج ارمان فیروزمند خواهد شد. خوشا حال شما که نواب اشرف را ملتزم حضورید و مکتسب سرور. مرا از شما در هیچ حال فراموشی نیست شما را هم از ما و تذکر شوق و حرمان ما خاموشی مباد.