Балои гардони хок поят шавам , аввали субҳи дида шаб нахуфта ба дидори ҳумоюни хитобат ки ғайрати ҷамшед буду рашки афсари хуршед , зиёрат ҳосил шуд . Бадали зиндаи гаштам ва ба ҷони банда . Чеҳра ба хоки судаму торак бар афлок , мисра : аз бахти худ ба шукрам ва аз рӯзгори ҳам . Тсдқи чашми ошнои нигоҳати гирдам , фармудӣ чаҳ дидӣ ва рафтӣ ва аз овози даст чаро дайгариро фиристодӣ , фард :

بلا گردان خاک پایت شوم، اول صبح دیده شب نخفته به دیدار همایون خطابت که غیرت جمشید بود و رشک افسر خورشید، زیارت حاصل شد. بدل زنده گشتم و به جان بنده. چهره به خاک سودم و تارک بر افلاک، مصرع: از بخت خود به شکرم و از روزگار هم. تصدق چشم آشنا نگاهت گردم، فرمودی چه دیدی و رفتی و از آواز دست چرا دیگری را فرستادی، فرد:

Қурбонати чашми ошнои нигоҳат дар як назар чизҳо намӯд , ки муддати сӣ сол аз ҳазор наргис . . . Фиреб надида будам ,у лутфомез овозӣ аз он гулӯии софӣу лабони нозук ба гӯш омад , ки муддати улумр аз ҳеҷ равзан ва парда нашунида . Тири мижгони кушодӣу марҳам табассум фиристодӣ , ба нигоҳии дили рабӯдӣ ва ба гуфторӣ ҷон фузудӣ , киштӣу зиндаи сохтӣ бастӣ ва банда кардӣ , фард :

قربانت چشم آشنا نگاهت در یک نظر چیزها نمود، که مدت سی سال از هزار نرگس... فریب ندیده بودم، و لطف آمیز آوازی از آن گلوی صافی و لبان نازک به گوش آمد، که مدت العمر از هیچ روزن و پرده نشنیده. تیر مژگان گشادی و مرهم تبسم فرستادی، به نگاهی دل ربودی و به گفتاری جان فزودی، کشتی و زنده ساختی بستی و بنده کردی، فرد:

Даврат бигардам қурбони сар то поят биравам магари ғайр аз ончӣ дидам чиз дигар ҳаст агар ҳам бошад магари ин фақири ҳақири мискинро насиб ва ксибӣ хоҳад буд . Илоҳии қурбони ин ҳамаи банда навозӣ шавам аз чун ту вуҷӯдии ин мояи раҳмати вуҷӯд аҷаб нест , ман дар хури гдоӣӣу қобилияти худ тамаъи бастаму худоами худовандӣ ба андозаи ҳиммати имкони худ илтифот мефармоед , фард :

دورت بگردم قربان سر تا پایت بروم مگر غیر از آنچه دیدم چیز دیگر هست اگر هم باشد مگر این فقیر حقیر مسکین را نصیب و کسیبی خواهد بود. الهی قربان این همه بنده نوازی شوم از چون تو وجودی این مایه رحمت وجود عجب نیست، من در خور گدائی و قابلیت خود طمع بستم و خدام خداوندی به اندازه همت امکان خود التفات می فرماید، فرد:

Инки азоўози дасти пой пеш наниҳодаму дайгариро фиристодам , аввал аз тарси ҷинси ду по буд ки аз пасу пеши саф бастаанд ва дар камӣн дил додагон мискин нишаста . Дуюм ба ҷони азизати пос адаб кардам , мабодои ибром ва бе шармии ман боиси малоли он дили нозуку хотир ҳумоюн бошад , тсдқи ҷонати қурбони тану равонат , фармудӣ . . . Мстсқӣ аз он ташна тараст ки ба ҷому паймона сероб ояд , балки аз сабу ё хам шодот гардад , фард :

اینکه ازآواز دست پای پیش ننهادم و دیگری را فرستادم، اول از ترس جنس دو پا بود که از پس و پیش صف بسته اند و در کمین دل دادگان مسکین نشسته. دویم به جان عزیزت پاس ادب کردم، مبادا ابرام و بی شرمی من باعث ملال آن دل نازک و خاطر همایون باشد، تصدق جانت قربان تن و روانت، فرمودی... مستسقی از آن تشنه تر است که به جام و پیمانه سیراب آید، بلکه از سبو یا خم شادات گردد، فرد:

Ҳар чаҳ бештари беҳтар ва ҳар чаҳ муфассалтар хуштар , акнӯн ки қурбаи илои аллоҳи рои мубораки қарори гирифта ки ин хоксорро аз хоки мазаллат ба авҷи иззати расонӣ ва аз тарбияти ҳасану ишқ одам кунӣ , фурӯ магузор , ва ҳар чаҳ аз марҳамату хоксорони навозии донеи бакор бар . Ман то имрӯзи одами тамоми айёр надидаам ва ба дили навозӣ мисли ту нарасида , фард :

هر چه بیشتر بهتر و هر چه مفصل تر خوشتر، اکنون که قربه الی الله رای مبارک قرار گرفته که این خاکسار را از خاک مذلت به اوج عزت رسانی و از تربیت حسن و عشق آدم کنی، فرو مگذار، و هر چه از مرحمت و خاکساران نوازی دانی بکار بر. من تا امروز آدم تمام عیار ندیده ام و به دل نوازی مثل تو نرسیده، فرد:

Тсдқти гирдами фармӯдае ниёзи худро изҳор кун , мисра : дар ҳазрати Карими тақозо чаҳ ҳоҷатаст ? наҳуфта майдонӣ ва нагуфта май хуоне . Мисра : ман чгўими як рагам ҳушёр нест . Ҳол ки рои муборак қарор гирифт чашм , мегӯям ва май сӯзам , хитоби сонӣ ки саропои меҳрбонӣ буд низ зиёрат шуд . Қурбонат фаромӯш накардам , мисра : чаҳ ба хотири гузаронам ки ту аз ёд рӯй . Дар кори ариза нигорӣ будам , мисра : аз ёди ту ғофил натавон буд замонӣ . Хок бар сиррӣ ки ҷузи саркори ту хаёлӣ дошта бошад . Балии ҷои муборакаш беш аз он холӣаст ки ба гуфтан рост ояд ё ба навиштани дурусти намояд , аз забони шумо ва худ ба лисон ҳол мегӯям , фард :

تصدقت گردم فرموده ای نیاز خود را اظهار کن، مصرع: در حضرت کریم تقاضا چه حاجت است؟ نهفته میدانی و نگفته می خوانی. مصرع: من چگویم یک رگم هشیار نیست. حال که رای مبارک قرار گرفت چشم، می گویم و می سوزم، خطاب ثانی که سراپا مهربانی بود نیز زیارت شد. قربانت فراموش نکردم، مصرع: چه به خاطر گذرانم که تو از یاد روی. در کار عریضه نگاری بودم، مصرع: از یاد تو غافل نتوان بود زمانی. خاک بر سری که جز سرکار تو خیالی داشته باشد. بلی جای مبارکش بیش از آن خالی است که به گفتن راست آید یا به نوشتن درست نماید، از زبان شما و خود به لسان حال می گویم، فرد:

Анқариб шикор аз фитроки овехта боз хоҳад фармуд , қурбони сайёдӣ ки дар фикри шикор худ бошад . ӣнқадар ҳаст ки шикори яке оҳӯӣ ваҳшӣасту шикори дайгарии саги инсӣ , ҳар вақти арӯс эҳзорам кунад шарафёби хок остон хоҳам шуд . Ба по рафтам ба сар меоем , инак то имрӯз аз саркори мавло чаҳ насиб бошад .

عنقریب شکار از فتراک آویخته باز خواهد فرمود، قربان صیادی که در فکر شکار خود باشد. اینقدر هست که شکار یکی آهوی وحشی است و شکار دیگری سگ انسی، هر وقت عروس احضارم کند شرفیاب خاک آستان خواهم شد. به پا رفتم به سر می آیم، اینک تا امروز از سرکار مولا چه نصیب باشد.