Фидои хуҷаста вуҷӯдат шавам , мукаррари қурби андеши ҳумоюни шуҳуди воло шудаам , ва ба ҳасрати бозгашта . Имрӯзи ҳам ба дастури айёми гузаштаи тақарруби ҷустам . Ҳмқтории мирзо иброҳӣм гуфт он поки вуҷӯд ки бадв зиндаам ва аз дербозаш бар даргоҳи худовандии банда , мткср алмзоҷасту басӣҷи андеши дармону алоҷ . Ҳангоми дуоӣ сиҳҳатаст , на иддаои суҳбат , зояд алоўсоФм аз ин қиссаи пари ғусса тимор расту парокандагии зод , инак дар хости шифоу саломати шахси волоро срўФи ангези масҷиди вуқуфи орои миҳробам . Ҷузи дъогўӣӣ аз ин пери хастау асири шикаста чаҳ хезад . Коши хорӣ ки дар роҳ волост маро дар чашми хулд , то гуруҳеи срорӣу хадаму анбӯҳии ҳавошӣу ҳашам ба фари саломати зоти фаррухи осӯда монанди , фард :

فدای خجسته وجودت شوم، مکرر قرب اندیش همایون شهود والا شده ام، و به حسرت بازگشته. امروز هم به دستور ایام گذشته تقرب جستم. همقطاری میرزا ابراهیم گفت آن پاک وجود که بدو زنده ام و از دیربازش بر درگاه خداوندی بنده، متکسر المزاج است و بسیج اندیش درمان و علاج. هنگام دعای صحت است، نه ادعای صحبت، زاید الاوصافم از این قصه پر غصه تیمار رست و پراکندگی زاد، اینک در خواست شفا و سلامت شخص والا را صروف انگیز مسجد وقوف آرای محرابم. جز دعاگوئی از این پیر خسته و اسیر شکسته چه خیزد. کاش خاری که در راه والاست مرا در چشم خلد، تا گروهی سراری و خدم و انبوهی حواشی و حشم به فر سلامت ذات فرخ آسوده مانند، فرد: