Ин чаҳ сафар буду кадоми гузар , ки шаҳри сафина беНӯҳ афтод ,у халқи ғолиб берӯҳ , раии осмонӣ бехуршед шуд ,у арки айвонӣ беҷамшед , хонаи мшкўӣ беширинасту кӯии боғӣ белолау насрин , дидаҳо давр аз офтоби ҷамолати абрии ҳама боронаст ,у гӯнаҳо аз хароши нохуну таровуши хӯни равзаи лолаи корон , қитъа :

این چه سفر بود و کدام گذر، که شهر سفینه بی نوح افتاد، و خلق غالب بی روح، ری آسمانی بی خورشید شد، و ارک ایوانی بی جمشید، خانه مشکوی بی شیرین است و کوی باغی بی لاله و نسرین، دیده ها دور از آفتاب جمالت ابری همه باران است، و گونه ها از خراش ناخن و تراوش خون روضه لاله کاران، قطعه:

На рӯз аз шаб донам на шифо аз таб , шумори дидау дили ҳама бо ашк ва оҳасту гузори оҳу ашками ҳама бар моҳӣу моҳ . Вале аз ин чаҳ суд ва аз он чаҳ хоҳад гушӯд , фард :

نه روز از شب دانم نه شفا از تب، شمار دیده و دل همه با اشک و آه است و گذار آه و اشکم همه بر ماهی و ماه. ولی از این چه سود و از آن چه خواهد گشود، فرد:

Ақл дар шараф шидоӣӣасту нафаси муҳайёии рсўоӣӣ , лаб аз ханда баста монаду рухсор ба хӯни шаста , дида аз ҳар дидорӣ фароҳам доштаам , ва рӯй ба девор мотам гузошта , фард :

عقل در شرف شیدائی است و نفس مهیای رسوائی، لب از خنده بسته ماند و رخسار به خون شسته، دیده از هر دیداری فراهم داشته ام، و روی به دیوار ماتم گذاشته، فرد:

Хоки он кӯҳи вдштм ки ба тақрйву тамкинат дар он ҷилва ва ҷавлонасту хори он водӣу саҳро ки гулгуни ширини хироматро дар ӯ ва бар ӯ арсау майдон , фард :

خاک آن کوه ودشتم که به تقریب و تمکینت در آن جلوه و جولان است و خار آن وادی و صحرا که گلگون شیرین خرامت را در او و بر او عرصه و میدان،فرد:

Савори аҳволи пиёда чаҳ донаду ситодаи тамиз ранҷ фитод кӣ тавонад , хушо рӯзи ҳамроҳон ки мулозими диранг ва шитобанду нусрати осои мувозиби Аннан ва рикоб надонам аҳди мбоинтро ҳад биёбон чисту рӯзгори мФорқтро пояу поёни кадом , фард :

سوار احوال پیاده چه داند و ستاده تمیز رنج فتاد کی تواند، خوشا روز همراهان که ملازم درنگ و شتابند و نصرت آسا مواظب عنان و رکاب ندانم عهد مباینت را حد بیابان چیست و روزگار مفارقت را پایه و پایان کدام، فرد:

Дар ин кунҷи ранҷу кулбаи шиканҷи чизикаҳи дил аз тиморҳои нагуфта боз ҷӯяд ,у ҷони маҳҷӯр аз асрори наҳуфтаи бадв роз гуяд , имлои он симин бенонасту иншои он ширини баён то даст аз тавассули он покдоман ҷудосту соид аз аъшоқи он латифи гардани раҳо , он нигоришҳои рангини гузоришро ки ба тангҳо шукраст ва ба сангҳо гуҳар , аз маҳҷӯри мустаманд дареғ надоранду змти ародтмндонро низ брҷўъ ҳар гӯнаи фармоиши мамлуки меҳру марҳӯни миннати созанд , дидаи ҷонро ҷавоҳири серумаи умеди саводи он хуҷаста муродасту хотири мискинро аз ҳамаи олами тўосли таълиқоти алайҳи аҷали ҳаргунаи марому муроди дили муҷовирро умедасту чашм бар дар интизори сифед , мисра : бадаст бош ки Лутфӣ ба ҷой хештанаст ,у илтифотии бузург дар ҳақ ман хоҳад буд .

در این کنج رنج و کلبه شکنج چیزیکه دل از تیمارهای نگفته باز جوید، و جان مهجور از اسرار نهفته بدو راز گوید، املای آن سیمین بنان است و انشای آن شیرین بیان تا دست از توسل آن پاکدامن جداست و ساعد از اعشاق آن لطیف گردن رها، آن نگارش های رنگین گزارش را که به تنگ ها شکر است و به سنگ ها گهر، از مهجور مستمند دریغ ندارند و ذمت ارادتمندان را نیز برجوع هر گونه فرمایش مملوک مهر و مرهون منت سازند، دیده جان را جواهر سرمه امید سواد آن خجسته مراد است و خاطر مسکین را از همه عالم تواصل تعلیقات علیه اجل هرگونه مرام و مراد دل مجاور را امید است و چشم بر در انتظار سفید، مصرع: بدست باش که لطفی به جای خویشتن است، و التفاتی بزرگ در حق من خواهد بود.