Гиромии бародари ман , дерӣаст паймони номаи нигорӣ фаромӯшаст ,у хомаи шевои сухан аз пурсиши рӯзгори даври афтодагони хомӯш . Бо онҳо ки аз роҳи хеш бар мо пешӣ ва бешӣ надоранд ҳар рӯзати пайк ва паёмаст ,у шморхизу роҳи анҷом , баҳри гомии андари нома дар роҳасту номаи расон бар гузаргоҳ . Магари мо ки якбора аз ёди шудему хоки осо дар тохтгоҳи номеҳрбонӣ бар бод . Саргаронӣ то чанд , дили нигаронӣ то кӣ ? бо ин ҳамаи сардӣ ки бо ман кардӣ ,у гармӣ ки бодгарон оварадӣ , ҳамчунонат бадали дӯстдорам ва аз ҷони харидор . Бе умеди як посухи харворҳо нигориш кунам ва агар ҳуши диҳӣ ё пунба дар гӯш наҳй , хирманҳо гузориш .

گرامی برادر من، دیری است پیمان نامه نگاری فراموش است، و خامه شیوا سخن از پرسش روزگار دور افتادگان خاموش. با آنها که از راه خویش بر ما پیشی و بیشی ندارند هر روزت پیک و پیام است، و شمارخیز و راه انجام، بهر گامی اندر نامه در راه است و نامه رسان بر گذرگاه. مگر ما که یکباره از یاد شدیم و خاک آسا در تاختگاه نامهربانی بر باد. سرگرانی تا چند، دل نگرانی تا کی؟ با این همه سردی که با من کردی، و گرمی که بادگران آوردی، همچنانت بدل دوستدارم و از جان خریدار. بی امید یک پاسخ خروارها نگارش کنم و اگر هوش دهی یا پنبه در گوش نهی، خرمن ها گزارش.

Бори худоро ситоиш , оғози моҳ сифраст , дар марзи райу тахтгоҳ кӣ ба кунҷӣ аз ошӯби мардуми осӯда рӯзгорӣ дорам ва бо нигориши чоппии шуморӣ . Кори зиндагонӣ бар ҳанҷор ҳаст ва буд ба комаст ,у равон аз андеша беш ҷўӣӣу пешаи шиками анбории диранги андешу ором . Агар гоҳ гоҳе аз саркори он меҳрбони бародар ки пеши ман бо ду ҷаҳон баробараст , номау паёмии ромиши афзои ҷони дӯстӣ фарҷом ояд , кӯҳи андӯҳами ду ҷаҳон баробараст , номау паёмии ромиши афзои ҷони дӯстӣ фарҷом ояд , кӯҳи андӯҳами коҳу гавҳари шаби чароғам моҳ гардад , кӣ бошад навозиши ёронро хами андари пушту хома дар ангушт оварда чун дигари дӯстон ба нигоришу гузориши ёд ва шодам фармойанд .

بار خدا را ستایش، آغاز ماه صفر است، در مرز ری و تختگاه کی به کنجی از آشوب مردم آسوده روزگاری دارم و با نگارش چاپی شماری. کار زندگانی بر هنجار هست و بود به کام است، و روان از اندیشه بیش جوئی و پیشه شکم انباری درنگ اندیش و آرام.اگر گاه گاهی از سرکار آن مهربان برادر که پیش من با دو جهان برابر است، نامه و پیامی رامش افزای جان دوستی فرجام آید، کوه اندوهم دو جهان برابر است، نامه و پیامی رامش افزای جان دوستی فرجام آید، کوه اندوهم کاه و گوهر شب چراغم ماه گردد، کی باشد نوازش یاران را خم اندر پشت و خامه در انگشت آورده چون دیگر دوستان به نگارش و گزارش یاد و شادم فرمایند.