Овардаанд дар Бухорои писарӣ буду падараш аз бастагони фазли писари бикр ки пери роҳу равандае огоҳ буд . Он писар дар моҳи рӯза аз духтарӣ дӯшизагӣ пардохт . Дод офарини барин табоҳӣ огоҳӣ ёфта писарро банд кард ва ба зиндон фиристод . Падар аз дар дархости доман пер гирифт ки аз фарзандам назд марзбони бахшоишу рҳоӣии хоҳ . Пер посух оварад ки монанди ин корҳо , ва онгаҳ дар моҳи рӯзаи гуноҳӣ бузургаст марои пой рафтану даст дар хоҳ нест . Он марди хомау рахнаи фарои пеши пери барад ва гуфт барои ман бахшоиши номае назд коргузор дӯзах навис , то дар он ҷаҳон аз осеби оташу газанд гурз ниёзорад ва наранҷоанд . Пер фармуд : навиштаи ман назд ваии сангӣу дархостро об ва рангӣ нест . Мард гуфт эй пери роҳу дастгири огоҳ , ҳаргоҳи омезиши ман бо ту ба кайҳони андар судӣ набахшаду мояи растгории он ҷон низ нагардад , худ аз дардоаду ростии бози фармой : суди омезишу пайванди ман бо ту чаҳ хоҳад буд ? пери пас аз дирангии гарон санг фармуд : рост гуфтӣ сипоси бастагӣ ва як рангии ту дар хӯрд онаст ки бекӯтоҳӣу пӯзиши роҳи анҷоми комати пўим .

آورده اند در بخارا پسری بود و پدرش از بستگان فضل پسر بکر که پیر راه و رونده ای آگاه بود. آن پسر در ماه روزه از دختری دوشیزگی پرداخت. داد آفرین برین تباهی آگاهی یافته پسر را بند کرد و به زندان فرستاد.پدر از در درخواست دامن پیر گرفت که از فرزندم نزد مرزبان بخشایش و رهائی خواه. پیر پاسخ آورد که مانند این کارها، و آنگه در ماه روزه گناهی بزرگ است مرا پای رفتن و دست در خواه نیست. آن مرد خامه و رخنه فرا پیش پیر برد و گفت برای من بخشایش نامه ای نزد کارگزار دوزخ نویس، تا در آن جهان از آسیب آتش و گزند گرز نیازارد و نرنجاند. پیر فرمود: نوشته من نزد وی سنگی و درخواست را آب و رنگی نیست. مرد گفت ای پیر راه و دستگیر آگاه، هرگاه آمیزش من با تو به کیهان اندر سودی نبخشد و مایه رستگاری آن جان نیز نگردد، خود از درداد و راستی باز فرمای: سود آمیزش و پیوند من با تو چه خواهد بود؟ پیر پس از درنگی گران سنگ فرمود: راست گفتی سپاس بستگی و یک رنگی تو در خورد آن است که بی کوتاهی و پوزش راه انجام کامت پویم.

Пас барнишаст ва ба хона марзбон шуду ончии гузашта буд ва аз падари писари шунӯда бе каму кост бар сурӯд . Марзбон бар шкФт ва бисёр бихандед ва фармон дод то писарро раҳо карданд .

پس برنشست و به خانه مرزبان شد و آنچه گذشته بود و از پدر پسر شنوده بی کم و کاست بر سرود. مرزبان بر شکفت و بسیار بخندید و فرمان داد تا پسر را رها کردند.