Бандау худованду пжмон то хурсанд ҳама донанд , ба дидори орзӯмандам ва якон яконро ба занҷири бандагии дарбанд , чаканам аз ношинохту озор бе навохт сар то пои ҳаросам ва ин обрӯии пиндориро фарохуради тавон пой то сари пос . Ҳар рӯзи нигаҳбон тоза гардаду пошнаи пӯлоди гавҳари он рўӣин дар ки таҳтау мехаши найза ва ханҷараст ,у калиду бандаши ғаддорау шшпр , бар дигари андоза , ман рўстоӣӣ ва кам дилу коҳидаҳи тан ва беҷон . Чун дасти ситез баста монад пои гурези кушодаи хуштар . Агар бо ҳамаи меҳру пайванду паймону савганд бар он дар дайртар роҳ уфтаду камтар аз хости хешу хоҳиш ёрон нишаст фаргоҳи хезад , андешаи сусти Меҳрии нсголнд ва ба чашми сахти рўӣӣу бегона хўӣӣ нанигаранд , бегуноҳам бегуноҳ ва бо ҳама бе гуноҳии пӯзиши андешу рӯсиёҳ . Ҳар ҳангоми раҳеро огаҳӣ хост ки ошноӣӣ посдорасту рўшносии тёқи гузор , агар дар чеҳри соӣӣ ба кӯтоҳӣ гароем бо сад табоҳӣ ба хоки даройам ва бо як ҷаҳони рӯсиёҳӣ аз хоки броим , мисра : ёди зиндон ки дар онҷои чаман ороӣӣ ҳаст .

بنده و خداوند و پژمان تا خرسند همه دانند، به دیدار آرزومندم و یکان یکان را به زنجیر بندگی دربند، چکنم از ناشناخت و آزار بی نواخت سر تا پای هراسم و این آبروی پنداری را فراخورد توان پای تا سر پاس. هر روز نگهبان تازه گردد و پاشنه پولاد گوهر آن روئین در که تخته و میخش نیزه و خنجر است، و کلید و بندش غداره و ششپر، بر دیگر اندازه، من روستائی و کم دل و کاهیده تن و بی جان. چون دست ستیز بسته ماند پای گریز گشاده خوشتر. اگر با همه مهر و پیوند و پیمان و سوگند بر آن در دیرتر راه افتد و کمتر از خواست خویش و خواهش یاران نشست فرگاه خیزد، اندیشه سست مهری نسگالند و به چشم سخت روئی و بیگانه خوئی ننگرند، بی گناهم بی گناه و با همه بی گناهی پوزش اندیش و روسیاه. هر هنگام رهی را آگهی خاست که آشنائی پاسدار است و روشناسی تیاق گزار، اگر در چهر سائی به کوتاهی گرایم با صد تباهی به خاک درآیم و با یک جهان روسیاهی از خاک برآیم، مصرع: یاد زندان که در آنجا چمن آرائی هست.

Ҳамаро бархе тану ҷонаму ситоиши андеши гавҳару равон , ҳар якро дар он дили шабҳо бо поки яздони сози ниёзии раведу забон дар хоҳи гушоишу бахшоишу коҳиши тимор ва фузуд осоишро розии шуморад , маро низ дар миён оред ва ба хост ӯ аз парокандагӣ бар карон хоҳед , аз ҳамаи роҳии хор ва сарафкандаам , ва бар ҳамаи дастии зору фурӯмонда , фард :

همه را برخی تن و جانم و ستایش اندیش گوهر و روان، هر یک را در آن دل شب ها با پاک یزدان ساز نیازی روید و زبان در خواه گشایش و بخشایش و کاهش تیمار و فزود آسایش را رازی شمارد، مرا نیز در میان آرید و به خواست او از پراکندگی بر کران خواهید، از همه راهی خوار و سرافکنده ام، و بر همه دستی زار و فرومانده، فرد:

Бо ин тарси фарохи остину бими Фрохтаҳи остон ба хости бори худои имрӯз ё фардои дӯстонро сар бар дару рух дар пой хоҳам суд , мурғ даст омӯз ба сангӣ аз гӯша бом нахезад , хуи бастаи меҳр ба тпончаҳу дашном аз дӯсти бози ноистд , фард :

با این ترس فراخ آستین و بیم فراخته آستان به خواست بار خدا امروز یا فردا دوستان را سر بر در و رخ در پای خواهم سود، مرغ دست آموز به سنگی از گوشه بام نخیزد، خو بسته مهر به طپانچه و دشنام از دوست باز نایستد، فرد:

Гирифторони озодау истодагони афтодаро аз болои фаргоҳ то поёни даргоҳ бандаам ва ба кеши иктоӣии парастанда , фард :

گرفتاران آزاده و ایستادگان افتاده را از بالای فرگاه تا پایان درگاه بنده ام و به کیش یکتائی پرستنده، فرد: