Бар тарафи боғӣ бо яғмо аз ҷинси ду по фироқӣ доштем ва аз арвоҳи макрами пурсишу суроғӣ . Номи ту бар забон омад ғам бар карон зист ,у ромиш дар миёни тохт , фард :

بر طرف باغی با یغما از جنس دو پا فراغی داشتیم و از ارواح مکرم پرسش و سراغی. نام تو بر زبان آمد غم بر کران زیست، و رامش در میان تاخت، فرد:

Чандон бар мҳомди авсофи сухан ва дар маҳосини ахлоқат анҷуман рафт ки олами фаромӯши гашту ҷузи ёди ту истиғно . . . Забону зибқи гӯш , фард :

چندان بر محامد اوصاف سخن و در محاسن اخلاقت انجمن رفت که عالم فراموش گشت و جز یاد تو استغنا... زبان و زیبق گوش، فرد:

Дареғи омадам бо чунин меҳр ки марост ва чунон гавҳар ки туро , роҳи нигориш баста монаду пои чопори шикаста . Хоссаи ин ҳангом ки ҳар рӯз аз оқои Муҳамади номаи спосдорӣ дар роҳасту қосиди шукргузории брдргоаҳ . Нмидонм бо ӯ чаҳ сулӯк овардае ва чаҳ тақвият ӯро дар шаҳр ва блок кардае ки бад-ӣни шиддати ҳамоса эҳсон месарояду тосаи имтинон май сголд . Камоли рзомндӣу хурсандӣ аз ту дорам , зеро ки афсонаи меҳрат ба Муҳамад чун достони муҳаббати ман Меҳдиро , қиссаи кӯй ва барзанасту дастон ҳар марду зан . Балии Муҳамад аз манасту кор аз ман . Пайдост ҳимояти вай дар умӯру анояти саркори волои вақти зарурат дар ҳақи ваии ҷўдӣ аз он ҳазрату судӣ бар мо хоҳад буд . Ин таклифро ки бе таклифи пос Муҳамадасту ҳифзи мазореъ аз ту хоҳам ва аз ту донам . Албата ҳамон ёрӣ ба поён бару шуҳуди кирдори хушро бар ман гумон , дар ҳақи худ бурҳон кун . Нигориши аҳволу гузориши омолро мутарассидам .

دریغ آمدم با چنین مهر که مراست و چنان گوهر که ترا، راه نگارش بسته ماند و پای چاپار شکسته. خاصه این هنگام که هر روز از آقا محمد نامه سپاسداری در راه است و قاصد شکرگزاری بردرگاه. نمیدانم با او چه سلوک آورده ای و چه تقویت او را در شهر و بلوک کرده ای که بدین شدت حماسه احسان می سراید و تاسه امتنان می سگالد. کمال رضامندی و خرسندی از تو دارم، زیرا که افسانه مهرت به محمد چون داستان محبت من مهدی را، قصه کوی و برزن است و دستان هر مرد و زن. بلی محمد از من است و کار از من. پیداست حمایت وی در امور و عنایت سرکار والا وقت ضرورت در حق وی جودی از آن حضرت و سودی بر ما خواهد بود. این تکلیف را که بی تکلیف پاس محمد است و حفظ مزارع از تو خواهم و از تو دانم. البته همان یاری به پایان بر و شهود کردار خوش را بر من گمان، در حق خود برهان کن. نگارش احوال و گزارش آمال را مترصدم.