Аз ту даврам вае ман ин зиндагӣ
از تو دورم و ای من این زندگی
Нест алои мояи шармандагӣ
نیست الا مایه شرمندگی
Қурбонат шавам , то ҳоли ду мартабаи қурб андеш гашта , нуқсони саодати бахту фиқдони ҳузури ашрафи моя маҳрӯмӣ шуд , фард :
قربانت شوم، تا حال دو مرتبه قرب اندیش گشته، نقصان سعادت بخت و فقدان حضور اشرف مایه محرومی شد، فرد:
Ҳар шабу рӯзӣ ки бету меравад аз умр
هر شب و روزی که بی تو می رود از عمر
Ҳар нафасӣ меравад ҳазор ғаромат
هر نفسی میرود هزار غرامت
Бории майли амсоли мо ба мулоқоти волои ҳамон қиссаи ташна ба Фуротасту ҳикояти Искандар ба оби ҳаёт , инак мунтазир ишоратем , агар маҷолӣ ҳаст давлати дстбўси ҳосилу алои рафъ заҳмат карда сар хеш гирем . Боқии фидоят .
باری میل امثال ما به ملاقات والا همان قصه تشنه به فرات است و حکایت اسکندر به آب حیات، اینک منتظر اشارتیم، اگر مجالی هست دولت دستبوس حاصل و الا رفع زحمت کرده سر خویش گیریم. باقی فدایت.