Мавлои мавлои анати алмўлоу анои алъбду ҳилли ирҳми алъбди алои алмўло , ин нома Абулҳасанаст ба сӯии худовандгори мўтмни муфаххари алоркону алотёби мирзои абдулваҳҳоб : шаби гузашта дар воқеа дидам ки соҳати Кошон гулшанасту тамомати он сарву чнорўи беду норван , аҳолии онҷои зишту зебои аъло воднии ҳаряк чун неки бахатон дар соя дарахтон нишаста , суҳбату лоғ дар пайвастаи яке сӯсани осо бо даҳ забон дар такаллумасту дайгарии ғунчаи вор бо сад даҳон дар табассум , ногҳм аз тарафии дида бар Аҳмад ва модараш афтод ки бикс ва ҳайрон орамида бунафшаи мисоли сар ба гиребони тира рӯзӣ кашидаанд . Азонҷо ки зода агар тӯда хокистараст , нури ду чашми падар ва модараст , аз ноираҳ ғайрат афрӯхтам ва бар бе баррагии он бечорагони сӯхтам , қадамии пеши ниҳодаи лаб ба пурсиши кушодам ки оё мӯҷиб чист ки ҷумҳӯри бӯмӣу гузарӣ , раияту лашкарӣ , бегонау хеш , ғанӣу дарвеш , ба фароғат дар канори анҳорду сояи ашҷор , ҷузи шумо ки дар гӯшаи ҳасрати ҳдм саҳҳом офтобед ва аз ноираҳи ҳарорат дар илтиҳоб , магари шуморо саодати бахтӣу роҳ дар соя дарахтӣ нест , фард :

مولای مولای انت المولا و انا العبد و هل یرحم العبد الا المولا، این نامه ابوالحسن است به سوی خداوندگار موتمن مفخر الارکان و الاطیاب میرزا عبدالوهاب: شب گذشته در واقعه دیدم که ساحت کاشان گلشن است و تمامت آن سرو و چنارو بید و نارون، اهالی آنجا زشت و زیبا اعلی وادنی هریک چون نیک بختان در سایه درختان نشسته، صحبت و لاغ در پیوسته یکی سوسن آسا با ده زبان در تکلم است و دیگری غنچه وار با صد دهان در تبسم، ناگهم از طرفی دیده بر احمد و مادرش افتاد که بیکس و حیران آرمیده بنفشه مثال سر به گریبان تیره روزی کشیده اند. ازآنجا که زاده اگر توده خاکستر است، نور دو چشم پدر و مادر است، از نایره غیرت افروختم و بر بی برگی آن بیچارگان سوختم، قدمی پیش نهاده لب به پرسش گشادم که آیا موجب چیست که جمهور بومی و گذری، رعیت و لشکری، بیگانه و خویش، غنی و درویش، به فراغت در کنار انهارد و سایه اشجار، جز شما که در گوشه حسرت هدم سهام آفتابید و از نایره حرارت در التهاب، مگر شما را سعادت بختی و راه در سایه درختی نیست، فرد:

Чун тоирони ошён гум кардау мурғони байза ба морони супурда ба мӯяу афғон ҷавоб доданд ки ин дарахтони сояи илтифот ёронаст ки барсари дӯстдорони чатри густардаи туро ки дар ин соҳат ғмхўорӣ нест , ва моро парасторӣ на чигуна дар шумори неки бахатон ва мураббаъ нишин соя дарахтон бошем ? гуфтам на охири сифориши шуморо ба саркори худовандгори худ мирзо кардааму малзумоти муболиға ба ҷой оварда , фард :

چون طایران آشیان گم کرده و مرغان بیضه به ماران سپرده به مویه و افغان جواب دادند که این درختان سایه التفات یاران است که برسر دوستداران چتر گسترده ترا که در این ساحت غمخواری نیست، و ما را پرستاری نه چگونه در شمار نیک بختان و مربع نشین سایه درختان باشیم؟ گفتم نه آخر سفارش شما را به سرکار خداوندگار خود میرزا کرده ام و ملزومات مبالغه به جای آورده، فرد:

Гуфтанд эшонро манзалати сидра ва тӯбоасту нузҳатгоҳи алтФотши тоқчаҳ аз ҳдоиқи ҷинати алмоўост . Аншоءи аллоҳ дар офтоби гарми қиёмати зилли раҳмат бар сар мо хоҳад андохту сояи шохи марҳаматаши мо бичоргоаҳро соябонхоҳад сохт . Гуфтам балӣ ҳақаст , ин сухан ҳақ нишоед наҳуфт , тӯбо бо ниҳоли раҳматаши хорбнии хск резасту минӯ бо нузҳати фирдавси мувофиқаташи дӯзахии сумуми ангез . Аммо қиёмат мақомӣаст ки анбиё дар ҷӯшанду авлиё ба нолаи вои нафасӣ дар хурӯш , ҷузи раҳмати эзадии додрасӣ ва касе аз дили машғӯлии кори худ мултафити аҳвол касе нест , фард :

گفتند ایشان را منزلت سدره و طوبی است و نزهتگاه التفاتش تاقچه از حدایق جنت الماواست. انشاء الله در آفتاب گرم قیامت ظل رحمت بر سر ما خواهد انداخت و سایه شاخ مرحمتش ما بیچارگاه را سایبان خواهد ساخت. گفتم بلی حق است، این سخن حق نشاید نهفت، طوبی با نهال رحمتش خاربنی خسک ریز است و مینو با نزهت فردوس موافقتش دوزخی سموم انگیز. اما قیامت مقامی است که انبیا در جوشند و اولیا به ناله وای نفسی در خروش، جز رحمت ایزدی دادرسی و کسی از دل مشغولی کار خود ملتفت احوال کسی نیست، فرد:

Маро дар ин нашоҳ аз соғари алтофи эшон умеди тҷръ бо даҳ комаст ва дар ин бӯстон аз давҳаи тавваҷуҳи он саркори таманнои нашри сояи иҳтимом , мисра : ин нақд бигиру даст аз он нася бидор . Гуфтанд агар фии алўоқъ чунинасту қарори кор бар ин , бори дигари сифоришӣ аз мо барони ҳазрати нигоштаи магари дарахти барӯманди алтФотши зилли аноятӣ бар сари мо афрошта бошад , қаламии бардоштам ки шарҳии мабсут дар баёни орм , ҳангом тарошидани қалами захмаи захми қалами тарош ба дастами расида аз шиддати дард бедор гардӣда , кайфиятро дар қалам оварадам , лутфи фармӯдаи таъбири онро баёни Фрмоӣид , қурбонати гирдам , бедори банда зода бош .

مرا در این نشاه از ساغر الطاف ایشان امید تجرع با ده کام است و در این بوستان از دوحه توجه آن سرکار تمنای نشر سایه اهتمام، مصرع: این نقد بگیر و دست از آن نسیه بدار. گفتند اگر فی الواقع چنین است و قرار کار بر این، بار دیگر سفارشی از ما برآن حضرت نگاشته مگر درخت برومند التفاتش ظل عنایتی بر سر ما افراشته باشد، قلمی برداشتم که شرحی مبسوط در بیان آرم، هنگام تراشیدن قلم زخمه زخم قلم تراش به دستم رسیده از شدت درد بیدار گردیده، کیفیت را در قلم آوردم، لطف فرموده تعبیر آن را بیان فرمائید، قربانت گردم، بیدار بنده زاده باش.