Расӯли хубу мрослаҳи марғӯби маҳбӯби восил , чандон лабу дида бар баёзи ону саводи ин судам ки он чун рӯй бахти ман сиёҳ ва ин чун дидаи мулозимон сифед шуд , дрбоби қабоу чакани рахт ба хона хайёт кашида ҷомаи матолибат бар андохтам бар қомати қабулаши қсиромд , зеро ки дар мутолибаи аҷрати дасту бағали кушода ба зроъи дарози нафасӣу миқрози тунди забонии нпимўдаҳ газ мекард ва газ накарда медарид , чандон дарид ва дӯхт ки пероҳани сабрами қабои гашт . Дидам чунончии сари сӯзанӣ ар холиқи куҳна ӯро ҳўори ангоштаи хайётаи мисоли борӣк шудаи сӯрох ба сӯрохаши кашам , модоми зуҳӯр ҳатто ҷамали фии сами алхёт , сари мо бекулоҳ хоҳад буд , лоҷарами кейки манозират аз шалвораш баровардаму пунбаи вораши пӯшидаи дасташ аз шол кӯтоҳ кардам , пӯлаш додам ва гирифтам ва ба расӯли супурдам ва рафтам саги Юсуфи изори тариқи Мисри висолро чун сяти ҳасани Зулайхои паии сипари омада , қитъа :

رسول خوب و مراسله مرغوب محبوب واصل، چندان لب و دیده بر بیاض آن و سواد این سودم که آن چون روی بخت من سیاه و این چون دیده ملازمان سفید شد، درباب قبا و چکن رخت به خانه خیاط کشیده جامه مطالبت بر انداختم بر قامت قبولش قصیرآمد، زیرا که در مطالبه اجرت دست و بغل گشاده به ذراع دراز نفسی و مقراض تند زبانی نپیموده گز می کرد و گز نکرده می درید، چندان درید و دوخت که پیراهن صبرم قبا گشت. دیدم چنانچه سر سوزنی ار خالق کهنه او را حوار انگاشته خیاطه مثال باریک شده سوراخ به سوراخش کشم، مادام ظهور حتی جمل فی سم الخیاط، سر ما بی کلاه خواهد بود، لاجرم کیک مناظرت از شلوارش برآوردم و پنبه وارش پوشیده دستش از شال کوتاه کردم، پولش دادم و گرفتم و به رسول سپردم و رفتم سگ یوسف عذار طریق مصر وصال را چون صیت حسن زلیخا پی سپر آمده، قطعه: