Қурбони муборак ҳузурат шавам , ду тғрои дастхати ҳумоюн ки сонии борномаҳи осмонӣ буд зиёрат шуд , нашраи бозуии мафохирату кулоҳи гӯшаи мубоҳоти сохтам . Сипоси саломату саодати зоти волоро чеҳри ниёзами замин суд афтод , дуоӣ давлат гуфтаму физоиши ҷоҳу маконату фирӯзӣу нусрати ашрафро аз худои тлбидм . Дар кори махдумии мирзои Абулқосими фармоишии рафта буд . Ҳикояти холӣ аз тарҳи газофу шарҳи хилоф инаст , рӯзии ду пас аз тавваҷуҳ воло бидон соҳат ӯро ҳам басӣҷи андеши ақтФоу илтизом рикоб дидам ва ҳам аз тоби табу оташи дили кӯби озмои печу тоб , андаки андаки анбози бистар ва болаш афтод ,у дмсози фарёду нолш .

قربان مبارک حضورت شوم، دو طغرا دستخط همایون که ثانی بارنامه آسمانی بود زیارت شد، نشره بازوی مفاخرت و کلاه گوشه مباهات ساختم. سپاس سلامت و سعادت ذات والا را چهر نیازم زمین سود افتاد، دعای دولت گفتم و فزایش جاه و مکانت و فیروزی و نصرت اشرف را از خدا طلبیدم. در کار مخدومی میرزا ابوالقاسم فرمایشی رفته بود.حکایت خالی از طرح گزاف و شرح خلاف این است، روزی دو پس از توجه والا بدان ساحت او را هم بسیج اندیش اقتفا و التزام رکاب دیدم و هم از تاب تب و آتش دل کوب آزمای پیچ و تاب، اندک اندک انباز بستر و بالش افتاد، و دمساز فریاد و نالش.

Маълум шуд ба ранҷи шиканҷи овези он дарди машҳур ки аз ҷони наздикони даври бод гирифтораст . Бо фарти канораи ҷўӣӣу гурез ва аз ҳамаи каси парвоу парҳез , рахт аз коху кӯии шаҳр бо шоху ҷӯии шимурони барад . Камобеш моҳии ду ба дастурии дрдшносон ба чинӣ ва монанди он дармони сохт , дардро анҷом костан шуду мардро оғози хостн , дрбои ҷунбишу сози сафар бар кард ,у омодаи хокбўси фаргоҳи фалак даргоҳ гардид , ҳамоно дар муъолиҷати нақсонеи рафта буд , осори захми сахттар аз бори нахустин падед афтод , дар кому даҳон низ сироят намӯд . Расми мудовои тозаи сохт ва аз нави ду моҳ ё биштрк бистарӣ зист , бо фиқдон макунату носури тоби аўбори савдои истифои ҳузури ҳамеи пухт . Ман бандаро борҳо низ ки аз куҳани чокарони он саркору пайвастаи всилти созу ҳиялати бози саҷдаи остонаму бовай низ деринаи ёр , ба парастории хеши всилти созу ҳиялати бози саҷдаи остонаму бовай низ деринаи ёр , ба парастории хешу анбозии роҳ аз дигар ёрон ихтиёр оварад чун тадбироти мо бар тақдироти бори худои собиқ буд , ғлботи ранҷ ва наҳй атиббоу шӯрбахтии ман ҳамчунон ҳоили гашт ,у чеҳраҳои ибодат аз замини бӯси остони иродат маҳрӯм омад . Бории ранҷи дуюм низ рахти бардошт ва ба ҷаддии шойиъи корондиш тақарруб шуд , мазоёии олӯдагии мқосоти талабкори махориҷи муқарари фиқдони тнхўоаҳи дафъи алўқти ъолиҷоаҳи мирзои гургин хон ва ҳар рӯзаи навиди асбу астрдодну муждаи симу зар фиристодану дигари рӯзи ҳамаро дар пои бурдан ва якеро вафо накардан , пухтаҳои ҳавасро хомӣ расту кӯшишҳои талабро нотамомӣ ва бе саранҷомии зод .

معلوم شد به رنج شکنج آویز آن درد مشهور که از جان نزدیکان دور باد گرفتار است. با فرط کناره جوئی و گریز و از همه کس پروا و پرهیز، رخت از کاخ و کوی شهر با شاخ و جوی شمران برد. کمابیش ماهی دو به دستوری دردشناسان به چینی و مانند آن درمان ساخت، درد را انجام کاستن شد و مرد را آغاز خاستن، دربای جنبش و ساز سفر بر کرد، و آماده خاکبوس فرگاه فلک درگاه گردید، همانا در معالجت نقصانی رفته بود، آثار زخم سخت تر از بار نخستین پدید افتاد، در کام و دهان نیز سرایت نمود. رسم مداوا تازه ساخت و از نو دو ماه یا بیشترک بستری زیست، با فقدان مکنت و ناسور تاب اوبار سودای استیفای حضور همی پخت. من بنده را بارها نیز که از کهن چاکران آن سرکار و پیوسته وسیلت ساز و حیلت باز سجده آستانم و باوی نیز دیرینه یار، به پرستاری خویش وسیلت ساز و حیلت باز سجده آستانم و باوی نیز دیرینه یار، به پرستاری خویش و انبازی راه از دگر یاران اختیار آورد چون تدبیرات ما بر تقدیرات بار خدا سابق بود، غلبات رنج و نهی اطبا و شوربختی من همچنان حایل گشت، و چهره های عبادت از زمین بوس آستان ارادت محروم آمد. باری رنج دویم نیز رخت برداشت و به جدی شایع کاراندیش تقرب شد، مزایای آلودگی مقاسات طلبکار مخارج مقرر فقدان تنخواه دفع الوقت عالیجاه میرزا گرگین خان و هر روزه نوید اسب و استردادن و مژده سیم و زر فرستادن و دیگر روز همه را در پای بردن و یکی را وفا نکردن، پخته های هوس را خامی رست و کوشش های طلب را ناتمامی و بی سرانجامی زاد.

То акнӯн ки нимаи ҷамодӣ алсоноӣаст азин тохироти изтирорӣу тақсирот беихтиёрӣ ба ҷони расида бе аъонти хони мазбӯру нусрати дигари ёрону фарти олӯдагӣу нуқсони дрбои сафару шарт бепӯлӣу мркўби кирояу аёл бесозу сомони вдрди бақиятаи ранҷурӣу зҳўли ҷону тан ба шумӯли анояту астиъоби ъўорФи худоами аҷали асъади Ардашерии рўҳноФдоаҳ ки пуштӣ ҳаётасту киштии наҷоти тавассули ҷуста , чоросбаҳ ва даҳ мурдаи қурби сози фаргоҳи ҳумоюну бораҷавии даргоҳи вологшт , ба сафои тасаввуфи авлиёу саломати исломи анбиёи савганд , ки нуктау ҳарфии амлоқи забони бозӣу иғроқи замонасозиро дар ин нигоришу гузориши бори мъомлту роҳ мадохилат нест .

تا اکنون که نیمه جمادی الثانای است ازین تاخیرات اضطراری و تقصیرات بی اختیاری به جان رسیده بی اعانت خان مزبور و نصرت دیگر یاران و فرط آلودگی و نقصان دربای سفر و شرط بی پولی و مرکوب کرایه و عیال بی ساز و سامان ودرد بقیت رنجوری و ذهول جان و تن به شمول عنایت و استیعاب عوارف خدام اجل اسعد اردشیری روحنافداه که پشتی حیات است و کشتی نجات توسل جسته، چاراسبه و ده مرده قرب ساز فرگاه همایون و بارجوی درگاه والاگشت، به صفای تصوف اولیا و سلامت اسلام انبیا سوگند، که نکته و حرفی املاق زبان بازی و اغراق زمانه سازی را در این نگارش و گزارش بار معاملت و راه مداخلت نیست.

Ҳар ки донистаи пушт бар он ҳазрат ки рӯй давлат борӣаст роҳ пуеду ҷуз бар он остон ки қибла ростинасту каъбаи расатон бор ҷӯяд , алии алъмўми хоссаи мирзои Абулқосиму раҳеи олӯдаи сад ҳазор иллати хоҳем буд , ва ба истеҳқоқи риши сифеди ҳафтод ва ду миллат , равшани равони ашрафи волои сидқи ин маъниро гувоҳаст , ва агар худоӣ нахоста зиллатӣ аз мо дар вуҷӯд ояд ҳамон сФҳи хатои пӯшу афви гунаҳи бахши ҳазрати узрхоҳ , фард :

هر که دانسته پشت بر آن حضرت که روی دولت باری است راه پوید و جز بر آن آستان که قبله راستین است و کعبه راستان بار جوید، علی العموم خاصه میرزا ابوالقاسم و رهی آلوده صد هزار علت خواهیم بود، و به استحقاق ریش سفید هفتاد و دو ملت، روشن روان اشرف والا صدق این معنی را گواه است، و اگر خدای نخواسته ذلتی از ما در وجود آید همان صفح خطا پوش و عفو گنه بخش حضرت عذرخواه، فرد:

Судӯри дастхати мубораку эҳзори фаргоҳи волои фарқу шахси раҳеро тоҷ давлатасту миъроҷи саодат . Камтарини бандаи хоксори яғмо .

صدور دستخط مبارک و احضار فرگاه والا فرق و شخص رهی را تاج دولت است و معراج سعادت. کمترین بنده خاکسار یغما.