Рӯзи гузаштаи ҳам аз асғои алфози китоби Карими гӯшро пероя ва аз истифои маъонии он Карими китобҳо ҳушро сармоя нараст , ту фориғӣ ва ба афсӯс меравад айём . Имшаби бнўраҳу бунёдӣ ба дастёрии хуии ғизои борау нафаси шиками хораи чида шуда ки дидории ноқис тавон кард вгФтори парешон тавон ронад . Вале марои шомгоҳон бо ин ниҳоди сусти пайу охшиҷи гусастаи раги неруии таии масофату ҳавоси фаҳм маъонӣ нест агар дилҷӯеи хоксоронро гуноҳ наме доне , асри гоҳон ки гавҳари ҳаво сардӣ гирифт бо китобу млобошии биё ва ҳар чаҳ хоҳӣ бихон ва ҳар ҳангом хоҳӣ бирав . Шоми маро дар яке аз он бушқобҳои мисии танги зарфи тнк моя бикаш ва бифирист зиёда бар он лозим нест , маро кофӣаст . Дайгарӣ намехоҳад ҳрраҳи яғмо .

روز گذشته هم از اصغای الفاظ کتاب کریم گوش را پیرایه و از استیفای معانی آن کریم کتاب ها هوش را سرمایه نرست، تو فارغی و به افسوس می رود ایام. امشب بنوره و بنیادی به دستیاری خوی غذا باره و نفس شکم خواره چیده شده که دیداری ناقص توان کرد وگفتار پریشان توان راند. ولی مرا شامگاهان با این نهاد سست پی و آخشیج گسسته رگ نیروی طی مسافت و حواس فهم معانی نیست اگر دلجویی خاکساران را گناه نمی دانی، عصر گاهان که گوهر هوا سردی گرفت با کتاب و ملاباشی بیا و هر چه خواهی بخوان و هر هنگام خواهی برو. شام مرا در یکی از آن بشقاب های مسی تنگ ظرف تنک مایه بکش و بفرست زیاده بر آن لازم نیست، مرا کافی است. دیگری نمی خواهد حرره یغما.