Фарзанди саодатманди мирзои Аҳмади сФоӣӣ , васии шаръӣу амини ҳаёту мамоти ман : яке аз васоёии ман бтў инаст ки бегаму Марями ду духтари ман ончӣ аз дастранҷи хеши андӯхтау ончии ту аз моли ман барои ҳар ду асбобу ҷҳозу рахвату ғайра фароҳам кардае яъне аз моли ман , барои ҳар як то маблағи понздаҳи тӯмони роиҷи хазона ки сӣ тӯмон бошад аз ҷониби ман мозўнӣу мухтор . Ҳосили коргарии худашон ва ин сӣ тӯмони моли худ эшонаст , ҳечяк аз авлоду вурросро дар он ҳақӣ нест . Ту ё ҳар як тахаллуфи намоянди мардӯд ва малъун хоҳанд буд ,у дрҳзўри арвоҳи анбиёу авлиёъ рӯй дар рӯй хоҳам кард .

فرزند سعادتمند میرزا احمد صفائی، وصی شرعی و امین حیات و ممات من: یکی از وصایای من بتو این است که بیگم و مریم دو دختر من آنچه از دسترنج خویش اندوخته و آنچه تو از مال من برای هر دو اسباب و جهاز و رخوت و غیره فراهم کرده ای یعنی از مال من، برای هر یک تا مبلغ پانزده تومان رایج خزانه که سی تومان باشد از جانب من ماذونی و مختار. حاصل کارگری خودشان و این سی تومان مال خود ایشان است، هیچیک از اولاد و وراث را در آن حقی نیست. تو یا هر یک تخلف نمایند مردود و ملعون خواهند بود، و درحضور ارواح انبیا و اولیاء روی در روی خواهم کرد.

Ва дар ҳошияи нома :

و در حاشیه نامه:

Маблағи понздаҳи тӯмони ивази ҷҳоз ки ба ин ду хоҳар додам дар саҳмӣ ки барои хоҳари бузургат мушаххас карда , худ шоҳидам ки понздаҳи тӯмонро афзудӣ то ҳар се мусовӣ бошанд ва ӯ низ мағбун набошад . Ҳрраҳи яғмои бторихи мстўри матни санаи 1260 .

مبلغ پانزده تومان عوض جهاز که به این دو خواهر دادم در سهمی که برای خواهر بزرگت مشخص کرده، خود شاهدم که پانزده تومان را افزودی تا هر سه مساوی باشند و او نیز مغبون نباشد. حرره یغما بتاریخ مسطور متن سنه ۱۲۶۰.