Қурбони муборак ҳузурам шавам : рӯзи шарафёбии пас аз ташрифи худоами аҷали Амҷади акрам вале алнъм , ба маймуни маҳзари наввоби молики рқоби аъзами волои валиаҳди рӯҳии фидоа ; Сайидии алавии гавҳар аз маорифи содоти ахаве ба давлати манзили худоами худованди неъмати мақомати ҷуст , ва аз оёти нишастани осори иқоматии дайри анҷоми пайдо буд . Вуҷӯди олӯдау шуҳуди полудаи худро қобил ҳузураш надидам . Бе иҷозати саркори аҷали воло дар хизмати ҷаноби ҳакими заҳмат ба дӯдаи дарвеши ростини ҳоҷӣ ниёз барадем , маълум шуд наввоби ашрафи Амҷади волои сайфи аддавлаи дирангии дарози домонро ба таҷрӣши фармӯда .

قربان مبارک حضورم شوم: روز شرفیابی پس از تشریف خدام اجل امجد اکرم ولی النعم، به میمون محضر نواب مالک رقاب اعظم والا ولیعهد روحی فداه؛ سیدی علوی گوهر از معارف سادات اخوی به دولت منزل خدام خداوند نعمت مقامت جست، و از آیات نشستن آثار اقامتی دیر انجام پیدا بود. وجود آلوده و شهود پالوده خود را قابل حضورش ندیدم. بی اجازت سرکار اجل والا در خدمت جناب حکیم زحمت به دوده درویش راستین حاجی نیاز بردیم، معلوم شد نواب اشرف امجد والا سیف الدوله درنگی دراز دامان را به تجریش فرموده.

Ҷаноби ҳаким аз дар эҳтиром ва ин хоксор аз сари илтизоми қурби андеши шуҳудаши омадем . Пас аз рӯзии таваққуфи мъзии илайҳро шавқи зиёрати базми масъӯд ки бандагони мухлисро мақом Маҳмӯдаст , оҳанг аёб дод ,у фадавиро баҳамаи майли наввоби шоҳзода ба иллати танҳои монеъ шитоб омад .

جناب حکیم از در احترام و این خاکسار از سر التزام قرب اندیش شهودش آمدیم. پس از روزی توقف معزی الیه را شوق زیارت بزم مسعود که بندگان مخلص را مقام محمود است، آهنگ ایاب داد، و فدوی را بهمه میل نواب شاهزاده به علت تنهایی مانع شتاب آمد.

Завқи ман банда ба истифои ҳузури волои ҳамон шавқи гиёҳ пажмурдаасту тлўоси шохи хазони дида ба боди баҳорон . Вале чун нисбат ба рӯзгори гузаштаи мслўби алохтёрму брмроди наввоби ашрафи волосиФи аддавлаи рўзгзор . Ҳамаи вақтами тнсми бисоти биҳишти инбисоти аҷали акрами ҳазрат муяссар нест . Истидъо аз раҳмати мискини навоз онаст ки ҳар ҳангом аз мҳоми мулкии фироқ ва маҷолӣ доранду поки равонро бар заҳмати ин ҳеҷ вуҷӯд бе ҳаст ва буд тоқат эҳтимолӣ ҳаст , навиди эҳзорӣ дареғ науфтад :

ذوق من بنده به استیفای حضور والا همان شوق گیاه پژمرده است و تلواس شاخ خزان دیده به باد بهاران. ولی چون نسبت به روزگار گذشته مسلوب الاختیارم و برمراد نواب اشرف والاسیف الدوله روزگذار. همه وقتم تنسم بساط بهشت انبساط اجل اکرم حضرت میسر نیست. استدعا از رحمت مسکین نواز آن است که هر هنگام از مهام ملکی فراغ و مجالی دارند و پاک روان را بر زحمت این هیچ وجود بی هست و بود طاقت احتمالی هست، نوید احضاری دریغ نیفتد: