Фидои муборак ҳузурат шавам , ҳомил зриът мегуяд : маҳди улёи стркбрии волидаи моҷдаҳи сипеҳри баринро маин моҳи нўҷҳони куҳанро баин шоҳи нави валиаҳди рӯҳии фидоа , волидаи муҳтарамаи марҳӯмаи худро ҳиҷоз сипору ҳаҷи гузорӣ ҳаме ҷӯяд . Млобоқри падари ҳомил , мардии покдоман , неки эътиқод , бо парҳез , зоҳири салоҳ , худотарс , фақир , ҳеҷ алоқа , чунончии ин нияти содиқу азми андеши ин азимат ҳастанд , муллои мазбӯрро дар тақдими хизмати мазкӯр , аҳляту истеҳқоқӣ тамомаст . Дар понздаҳи тӯмон низ қонеъ ва сипосдораст .

فدای مبارک حضورت شوم، حامل ذریعت می گوید: مهد علیا سترکبری والده ماجده سپهر برین را مهین ماه نوجهان کهن را بهین شاه نو ولیعهد روحی فداه، والده محترمه مرحومه خود را حجاز سپار و حج گزاری همی جوید. ملاباقر پدر حامل، مردی پاکدامن، نیک اعتقاد، با پرهیز، ظاهر صلاح، خداترس، فقیر، هیچ علاقه، چنانچه این نیت صادق و عزم اندیش این عزیمت هستند، ملای مزبور را در تقدیم خدمت مذکور، اهلیت و استحقاقی تمام است. در پانزده تومان نیز قانع و سپاسدار است.

Устоди Амҷади акрам « муҳаррам » ҳам ба ҳукм дид ва шуниду бархӯрд ва расед вайро ба иҳотау астиъоб аз ҳамаи хуштар шиносад . Чунончии фари тавассути поки сҷиту покизаи рӯят , худоами аҷали асъдокрми воло , анҷоми ин хизматро бар ӯ мақтӯъ дорад , ҳаҷии мшкўр гзордаҳ хоҳад шуд . Ва ҳазрати ашрафи Амҷадро низ аз дастгирии ин пери хастаи савобӣ мўФўр хоҳад раст . Пас аз итмоми ариза маълум шуд Макка нест . . . Кушта нинавост . Агар муқаддар бошад нашри тавваҷуҳи воло муяссархоҳад сохт .

استاد امجد اکرم«محرم» هم به حکم دید و شنید و برخورد و رسید وی را به احاطه و استیعاب از همه خوشتر شناسد. چنانچه فر توسط پاک سجیت و پاکیزه رویت، خدام اجل اسعداکرم والا، انجام این خدمت را بر او مقطوع دارد، حجی مشکور گزارده خواهد شد. و حضرت اشرف امجد را نیز از دستگیری این پیر خسته ثوابی موفور خواهد رست. پس از اتمام عریضه معلوم شد مکه نیست... کشته نینواست. اگر مقدر باشد نشر توجه والا میسر خواهد ساخت.

Бории рамазон дар пешаст ,у диранги таҷрӣшро шитоби раҷъати шаҳр аз пай . Агарам ба ҳукми эҳзории бории дигар дар маҳзари воло ки шарм манзар улёст , бор вусӯл науфтад , ҳасратии крби созу ранҷии тараби сӯз дар дил хоҳад монад :

باری رمضان در پیش است، و درنگ تجریش را شتاب رجعت شهر از پی. اگرم به حکم احضاری باری دیگر در محضر والا که شرم منظر علیاست، بار وصول نیفتد، حسرتی کرب ساز و رنجی طرب سوز در دل خواهد ماند:

Ҳрраҳи алъбди яғмо

حرره العبد یغما