Дарду коҳиши тан ,у газанди хорӣ ,у ранҷ бепарасторӣ , чандон зинҳор бахшад ки дамии бадрӯди бистар ва болаш кунам ,у шаби хуш бо фарёд ва нолш гӯям . Аз ҷашни ҷамшед то акнӯн ки оғоз рӯзааст ,у порсо то сояи парастро банд бар косау нигин бар кӯза шуд омад , ин тлўос ба яке чашм зад осӯда ва оромам нагузорад ,у равони шикастаи тавон ба пои андешау пўии пиндори ҷузи роҳи дидори саркор ,у фаргоҳи умедгоҳии ҳоҷии нспорд , ҳамчунон аз ҷӯш ва кӯш нахоҳам оромед магар ба хости поки яздону суди худои хўониҳои ҳоҷӣу афзоиши меҳри дӯсти гул аз хаси банди хор рҳоӣӣ ёбад ,у ганҷ аз чанбари мори ҷдоӣӣ .

درد و کاهش تن، و گزند خواری، و رنج بی پرستاری، چندان زینهار بخشد که دمی بدرود بستر و بالش کنم، و شب خوش با فریاد و نالش گویم. از جشن جمشید تا اکنون که آغاز روزه است، و پارسا تا سایه پرست را بند بر کاسه و نگین بر کوزه شد آمد، این تلواس به یکی چشم زد آسوده و آرامم نگذارد، و روان شکسته توان به پای اندیشه و پوی پندار جز راه دیدار سرکار، و فرگاه امیدگاهی حاجی نسپارد، همچنان از جوش و کوش نخواهم آرامید مگر به خواست پاک یزدان و سود خدای خوانیهای حاجی و افزایش مهر دوست گل از خس بند خار رهائی یابد، و گنج از چنبر مار جدائی.

Пеш аз инҳо дастону хатар , офаринишҳои порсӣ пардохтро менигоштанд ва ба ёдгор мегузоштанд . Корўбори ин физоиш гирифту домони он ба гардун хостану суди тан костани олоиш . Дигарон намедонанд ва агар донанд наметавонанд бад-ӣни дасти овези яксад нома ё афзӯни латаи дорўФрўшон бозор гашта , ва пас андоз равзани даравишони шикофи анбои сӯрохи девор . Агар чаҳ ростиро чарандӣ ки ман дарҳами бофами ҷуз ин наярзад ва агар худ коғаз зар бошад дил бар табоҳӣ он наларзад , вале дидау доне ки дар тахтгоҳ кӣу шаҳри бндҷӣу дигари шаҳрҳо харидор фаровонасту нигоришгаронро беш аз ончӣ бояд мояи созу сомон .

پیش از اینها دستان و خطر، آفرینش های پارسی پرداخت را می نگاشتند و به یادگار می گذاشتند. کاروبار این فزایش گرفت و دامان آن به گردون خواستن و سود تن کاستن آلایش. دیگران نمی دانند و اگر دانند نمی توانند بدین دست آویز یکصد نامه یا افزون لته داروفروشان بازار گشته، و پس انداز روزن درویشان شکاف انبای سوراخ دیوار. اگر چه راستی را چرندی که من درهم بافم جز این نیرزد و اگر خود کاغذ زر باشد دل بر تباهی آن نلرزد، ولی دیده و دانی که در تختگاه کی و شهر بندجی و دیگر شهرها خریدار فراوان است و نگارشگران را بیش از آنچه باید مایه ساز و سامان.

Пас аз хондан агар яке аз бастагони брнгорнд ва дар кунҷӣ гузоранд , рӯзии навомӯзонро дастёри нигорандагӣу поимрд гзорндгӣ хоҳад шуд . Корӣ ки хорӣ аз дил кашаду борӣ аз гул , брсроӣ . Дониста ва тавониста агар рои табоҳӣу роҳи кӯтоҳии гирам , лол дар оем ба гул , кӯри броими зхок . Бандаи хоксори яғмо .

پس از خواندن اگر یکی از بستگان برنگارند و در کنجی گذارند، روزی نوآموزان را دستیار نگارندگی و پایمرد گزارندگی خواهد شد. کاری که خاری از دل کشد و باری از گل، برسرای. دانسته و توانسته اگر رای تباهی و راه کوتاهی گیرم، لال در آیم به گل، کور برآیم زخاک. بنده خاکسار یغما.