Аз ъҳдикаҳи фароашони қазоу қадар , ба офтобаи заррини меҳр ,у лоҷувардии ташти сипеҳр , даст парвардагон хон мўонстро аз нъмои ҷонпарвар мўослт шастаанд ,у мушоҳиданигор дафтархонаи азалии аҷзои яавмияи мутинаъимони смоти суҳбатро маслиҳат дар хӯни ҷигару пораи дил ки қӯти ғолиби миҳмонони суфра ҳурмонаст ҷуста , рашаҳоти сиришки ҳайратами офтобаи мисол аз лӯлаи мижгон резонаст , ва аз ташт кӯбиданҳои синаи тангами ошноу бегонаи гурезон .

از عهدیکه فراشان قضا و قدر، به آفتابه زرین مهر، و لاجوردی طشت سپهر، دست پروردگان خوان موانست را از نعمای جان پرور مواصلت شسته اند، و مشاهده نگار دفترخانه ازلی اجزای یومیه متنعمان سماط صحبت را مصلحت در خون جگر و پاره دل که قوت غالب میهمانان سفره حرمان است جسته، رشحات سرشک حیرتم آفتابه مثال از لوله مژگان ریزان است، و از طشت کوبیدن های سینه تنگم آشنا و بیگانه گریزان.

Ман ва аз доӣраҳи хати ту умеди халос

من و از دائره خط تو امید خلاص

Чун накӯ менагарм қиссаи мӯр ва лаганаст .

چون نکو می نگرم قصه مور و لگن است.

Болҷмлаҳ чун бунёни иртиботи арвоҳ муҳкамаст , аз халали арқони адами ихтилоти ашбоҳам клолӣ нест . Аз онҷо ки қурбати рӯҳонии узрхоҳи фурқат ҷисмонӣаст . Аз ҳурмон сӯрӣ зарурем малолӣ на ; ончунон дар дили ман рафта ки ҷон дар баданӣ . Кош ҳар чаҳ зӯдтари сари панҷаи тақдири ниқоби гушои ҷамоли ҷамилу ҳис бе бадӣли шоҳиди васли омада то арӯси мулоқотро аътноқи муяссару маҳбӯбаи суҳбати холӣ аз ағёр дар маҳфили хосу ҷумлаи ихтисоси зеби дӯш ва бар ояд . Холӣ набӯдани аризаро ба тадоруки як дасти офтобаи лаган ки тозаи тасарруф ва ба заъми аҳолии ин сомон аз синф такаллуфаст , заҳмати афзои хотири масъӯди омадаи аншоءи аллоҳ ба забти он ишора ва ҳамвора ба судӯри таълиқаи ҷоту руҷӯъи хадамоти захми дили ҷароҳати расидагон , захмаи ҳиҷронро чора хоҳед фармуд .

بالجمله چون بنیان ارتباط ارواح محکم است، از خلل ارکان عدم اختلاط اشباحم کلالی نیست. از آنجا که قربت روحانی عذرخواه فرقت جسمانی است. از حرمان صوری ضروریم ملالی نه؛ آنچنان در دل من رفته که جان در بدنی. کاش هر چه زودتر سر پنجه تقدیر نقاب گشای جمال جمیل و حس بی بدیل شاهد وصل آمده تا عروس ملاقات را اعتناق میسر و محبوبه صحبت خالی از اغیار در محفل خاص و جمله اختصاص زیب دوش و بر آید. خالی نبودن عریضه را به تدارک یک دست آفتابه لگن که تازه تصرف و به زعم اهالی این سامان از صنف تکلف است، زحمت افزای خاطر مسعود آمده انشاء الله به ضبط آن اشاره و همواره به صدور تعلیقه جات و رجوع خدمات زخم دل جراحت رسیدگان، زخمه هجران را چاره خواهید فرمود.