То қолаби афсурдау вуҷӯди ним мурдаам аз соҳати шуҳуди саркории давр , пешгоҳи маҳфили худовандӣ маҳҷӯр афтод , муъоинаи моҳии маҳрӯм аз Фуротаму мурда бенасиб аз давлати ҳаёт . Ин ҳикоят дар силсилаи тариқати орифон маърӯфаст ки чун ҳодии сбл , ҷаноби хатми русул , нури ҳдиқаҳи бениш ,у иллати ғоӣии офариниш , шафиъи сифеду сиёҳ , ҳабиби ҳазрати аллоҳ , Сайиди Аброр , Аҳмади мухтор , ҷаноби ақдаси бории ъзўҷлро ҳабибу Увайси қарниро низ ба муқтазои саодати фитрат аз меҳри он ҳазрати насиб буд . Ғайрати ишқи азалии асоси афканд ки модари Увайсро фарти Меҳрӣ ки бо фарзанди падеди омада буд , чандон рухсат намедод ки он ҷуръаи гумори хмхонаҳи сафо ,у шери масти паймонаи воло дар маҳфили мунири мшокли ҳазрати ҷомӣ ва аз давлати тқбили базми шуҳуди базми орои бисоти қоби қавсин аўоднӣ комӣ гирад .

تا قالب افسرده و وجود نیم مرده ام از ساحت شهود سرکاری دور، پیشگاه محفل خداوندی مهجور افتاد، معاینه ماهی محروم از فراتم و مرده بی نصیب از دولت حیات. این حکایت در سلسله طریقت عارفان معروف است که چون هادی سبل، جناب ختم رسل، نور حدیقه بینش، و علت غائی آفرینش، شفیع سفید و سیاه، حبیب حضرت الله، سید ابرار، احمد مختار، جناب اقدس باری عزوجل را حبیب و اویس قرنی را نیز به مقتضای سعادت فطرت از مهر آن حضرت نصیب بود. غیرت عشق ازلی اساس افکند که مادر اویس را فرط مهری که با فرزند پدید آمده بود، چندان رخصت نمی داد که آن جرعه گمار خمخانه صفا، و شیر مست پیمانه والا در محفل منیر مشاکل حضرت جامی و از دولت تقبیل بزم شهود بزم آرای بساط قاب قوسین اوادنی کامی گیرد.

Баъд аз замонии дербоз ки ба рухсати модар , анҷумани висолро ҳалқа бар дар зад , ба иллати адами ҳузури он ҷаноб аз файзи висоли комёби намояд . Бинобари поси мисоқи марҳалаи шумори савт оёт гардӣда то қиёмати ҳасрати дидораш дар дилу хори хорсўқш дар хотири меҳр моил монад :

بعد از زمانی دیرباز که به رخصت مادر، انجمن وصال را حلقه بر در زد، به علت عدم حضور آن جناب از فیض وصال کامیاب نماید. بنابر پاس میثاق مرحله شمار صوت آیات گردیده تا قیامت حسرت دیدارش در دل و خار خارسوقش در خاطر مهر مایل ماند:

Агар чаҳ ман бандаро саодати зот Увайс нест , вале чун дар мақоми иродати саркори нисбат ба ҳамгинони Увайси сонӣам ,у саркор низ дар ҷусти чунон дӯсти Аҳмади сонӣ , ғайрати малзумоти нафрин аз сар гирифт ки ба мурӯр аз шоху солми гули нокомӣ дамӣдан гирифту рабиъи нишотро навбати хазон расӣдан намедонам ба хотир шариф ҳаст ки чанде пеши шикоят аз гирифторӣ кардам ва аз нафаси нафису анфоси файзи асоси истеъдоди растгорӣ ҷавоб омад ки соликонро Хизри роҳӣ бояду рўндгони тариқи мӯҳтасибро қоидии огоҳ . Балӣ аз эҳроми каъбау ботини файзи бўотни он қофилаи солори каъбаи муроди хормғилони таълиқотро дар пои шастаи эҳроми каъбаи таҷреди бастам , дринҷо ки адами ҳамроҳии рафиқони сафари дидаи умеди боз аз қафо монаду нўсФри шаҳри банди якка ва танҳо . Борӣ кунун ки мухлисро қобилият ҳамроҳӣ набӯд , аз дуо фаромӯш накунед .

اگر چه من بنده را سعادت ذات اویس نیست، ولی چون در مقام ارادت سرکار نسبت به همگنان اویس ثانیم، و سرکار نیز در جست چنان دوست احمد ثانی، غیرت ملزومات نفرین از سر گرفت که به مرور از شاخ و صالم گل ناکامی دمیدن گرفت و ربیع نشاط را نوبت خزان رسیدن نمی دانم به خاطر شریف هست که چندی پیش شکایت از گرفتاری کردم و از نفس نفیس و انفاس فیض اساس استعداد رستگاری جواب آمد که سالکان را خضر راهی باید و روندگان طریق محتسب را قایدی آگاه. بلی از احرام کعبه و باطن فیض بواطن آن قافله سالار کعبه مراد خارمغیلان تعلیقات را در پای شسته احرام کعبه تجرید بستم، درینجا که عدم همراهی رفیقان سفر دیده امید باز از قفا ماند و نوسفر شهر بند یکه و تنها. باری کنون که مخلص را قابلیت همراهی نبود، از دعا فراموش نکنید.