Асмъил ба гавҳари ростӣу пурвази расатони савганд , ки ин дасти нигошти гавҳари анбоштро посухӣ дар хур наёрам пардохт . Поки яздонро ситоиш ки зодаи озодае чунон ту , ёдгор аз ман ҷонишин монад . Зиҳии кору кому баландӣу ном ки ин дарака худо гушӯд , баста нашуд ,у номӣ ки ба афтод бахти ҷонкоҳи душману дилхоҳи дӯстро ба дастёрии ин мушти хоки осмони овозау офтоби андозаи хости шикаста . Ту бимон ки дасти соҳибу собии бномизд дар остини дорӣ ,у рахти пўрсиноу пери гиреҳгон бар остон .

اسمعیل به گوهر راستی و پروز راستان سوگند، که این دست نگاشت گوهر انباشت را پاسخی در خور نیارم پرداخت. پاک یزدان را ستایش که زاده آزاده ای چونان تو، یادگار از من جانشین ماند. زهی کار و کام و بلندی و نام که این درکه خدا گشود، بسته نشد، و نامی که به افتاد بخت جانکاه دشمن و دلخواه دوست را به دستیاری این مشت خاک آسمان آوازه و آفتاب اندازه خواست شکسته. تو بمان که دست صاحب و صابی بنامیزد در آستین داری، و رخت پورسینا و پیر گرگان بر آستان.

Худо гувоҳаст неруии саворӣу бозуии роҳ сипорӣ надорам , агар дониста ва тавониста хештанро аз дидори туу меҳмонии муршиду чеҳраи бӯси ҳодӣу Маҳмӯд бебаҳра ва бахш дорам , мардии сахт рӯйу суст рой хоҳам буд , ва кам мағзӣ жож гуфту муфти лой . Ин нигоришро бе андозаи зебоу шевои пардохтаеу пораи прндии чиниро ба як туркистони машки сирау анбари Сорои анбоштае , ҷузи фарҳанг чин гуфт тозӣ надорад , дам шерасту дами шамшер , бо ваии ҷой дстбозӣ нест . Бози брнгор ва гузорандаро сипор ки дидау дилро бод Яманасту буии пероҳан .

خدا گواه است نیروی سواری و بازوی راه سپاری ندارم، اگر دانسته و توانسته خویشتن را از دیدار تو و مهمانی مرشد و چهره بوس هادی و محمود بی بهره و بخش دارم، مردی سخت روی و سست رای خواهم بود، و کم مغزی ژاژ گفت و مفت لای. این نگارش را بی اندازه زیبا و شیوا پرداخته ای و پاره پرندی چینی را به یک ترکستان مشک سره و عنبر سارا انباشته ای، جز فرهنگ چین گفت تازی ندارد، دم شیر است و دم شمشیر، با وی جای دستبازی نیست. باز برنگار و گذارنده را سپار که دیده و دل را باد یمن است و بوی پیراهن.

Тӯтҳои Қазвӣн « хунҷ » ва « додкин » маро агар туоне бо тёқ дорӣ сипор , шояд имсоли ин ҷони гурехтау равони гусехтаро аз . . . Ва соткин бидон осӯдау ороми созам ,у пойгоҳи вайро ҷойгоҳи гумораши бодау ҷоми бахшам .

توت های قزوین «خنج» و «دادکین» مرا اگر توانی با تیاق داری سپار، شاید امسال این جان گریخته و روان گسیخته را از ... و ساتکین بدان آسوده و آرام سازم، و پایگاه وی را جایگاه گمارش باده و جام بخشم.

Рамазон ба дастӣ ки дастурӣ аз давлати руста буд , бе поймардии дастони тарошии роҳи фаргоҳи ҳунарӣ сар кард . . . Пас аз он ду се рӯзаи молаши паку пўзаҳи ҳама . . . Моро даст дар остини барад , ва аз ҳар ҷои бадтари гусехтаи гони косау кӯза , чикмаи мирҳоҷу музеии мейри Мадинаи бсохт . Агар беранҷ гуфту гузору пурсиши гӯшау канор , ҳаста « хдшкн » , « қсб » « зораш » , « тухми Бам » « хорк » , « хуши чирк » , « худрӯй » фароҳами туоне , муштаи ворӣ то пушта сорӣ бифирист ки дарвешро аз шикаста , яғморо аз хаста , бозаргонро аз руста , теғро аз даста , маро аз ҳастаи сардӣ ва сирӣ нест .

رمضان به دستی که دستوری از دولت رسته بود، بی پایمردی دستان تراشی راه فرگاه هنری سر کرد... پس از آن دو سه روزه مالش پک و پوزه همه... ما را دست در آستین برد، و از هر جا بدتر گسیخته گان کاسه و کوزه، چکمه میرحاج و موزه میر مدینه بساخت. اگر بی رنج گفت و گذار و پرسش گوشه و کنار، هسته «خدشکن»، «قسب» «زارش»، «تخم بم» «خارک»، «خوش چرک»، «خودروی» فراهم توانی، مشته واری تا پشته ساری بفرست که درویش را از شکسته، یغما را از خسته، بازرگان را از رسته، تیغ را از دسته، مرا از هسته سردی و سیری نیست.