Тиҳӣ аз хуши сроӣии дили ҷӯён ,у дили рибои хуши гӯйон , ин номаро ки тиморҳо шасту равонҳо ҷуст , азҳмаҳи нигоришҳои нахусти дурусттар нигоштае , ва дар пораи прндии тнки мояи тоторҳо ба хирманҳо ва харворҳо нофаи чинӣу машки чўчўи анбоштае . Баронам ки агар солӣ ҳар шбонрўзи яке номаи бунёди афканӣ ,у равон аз ҳар андешаи ҷузи пиндори дурусти нигорӣ озод фармое . Нигоришгарии ростин хоҳӣ шуду калаки шевои сурӯдат бар домонаи номау гиребони мардумаки гавҳарҳои хусравоне остин хоҳад ифшоанд .

تهی از خوش سرائی دل جویان، و دل ربایی خوش گویان، این نامه را که تیمارها شست و روان ها جست، ازهمه نگارش های نخست درست تر نگاشته ای، و در پاره پرندی تنک مایه تاتارها به خرمن ها و خروارها نافه چینی و مشک چوچو انباشته ای. برآنم که اگر سالی هر شبانروز یکی نامه بنیاد افکنی، و روان از هر اندیشه جز پندار درست نگاری آزاد فرمایی.نگارشگری راستین خواهی شد و کلک شیوا سرودت بر دامانه نامه و گریبان مردمک گوهرهای خسروانی آستین خواهد افشاند.

Нафрин бар ин хок ки чаҳ шойистагиҳои бузурги моя ,у боистагиҳои хуршеди соя ,ро хоки осои паии санг ва об андозад , ва чун кирмаки шаби афрӯзи бараҳна аз перояи фурӯғ ва тоб гузорад , агар чаҳ ҳунари ҳнрмндкшу дарвешӣ тарошасту хурӯши ангезу равони харош , вале дар ёсоу ойини хоксор бо гавҳари дониш ва дид остонаи нишинӣу ҷигар хӯрдан ҳазор бори беҳтар аз дстўонаҳ гузинӣу шукри мзидн , ёрӣ рӯзгор андӯхту омухт , ба асирӣ шуду гирифториҳои зану фарзанду хешу пайванди вдигри дардҳо ва кардаҳо бндноӣу каманди пои донишварии гашт . Порае писарҳоро агар парастории намоянду роз омӯзгорӣ саройанд даст дар пойгоҳӣ ёранд андохту рахт бар дастгоҳӣ тавонанд густард , ки дар анҷуманҳо забони суди даҳан ҳо набошанд ва аз пӯзханди ёрон . . . Бозичаи занах заданҳо нёинд .

نفرین بر این خاک که چه شایستگی های بزرگ مایه، و بایستگی های خورشید سایه، را خاک آسا پی سنگ و آب اندازد، و چون کرمک شب افروز برهنه از پیرایه فروغ و تاب گذارد، اگر چه هنر هنرمندکش و درویشی تراش است و خروش انگیز و روان خراش، ولی در یاسا و آئین خاکسار با گوهر دانش و دید آستانه نشینی و جگر خوردن هزار بار بهتر از دستوانه گزینی و شکر مزیدن، یاری روزگار اندوخت و آموخت، به اسیری شد و گرفتاری های زن و فرزند و خویش و پیوند ودیگر دردها و کرده ها بندنای و کمند پای دانشوری گشت. پاره ای پسرها را اگر پرستاری نمایند و راز آموزگاری سرایند دست در پایگاهی یارند انداخت و رخت بر دستگاهی توانند گسترد، که در انجمن ها زبان سود دهن ها نباشند و از پوزخند یاران ... بازیچه زنخ زدن ها نیایند.

Зинҳори зодагонро ба худ бозммон ва ҳеҷ якро дар хӯрд пояу моя аз фурӯи физоиши доноӣу бенаӣ бесомон ва соз махоҳ . Розӣ аз боғу дашту роғу кишти ҷндқ рондаанд ва ин хазон зада шох бебаргу борро аз шабистони торикӣу танҳоӣ ба гули гашти он хуррами гулистони хонда . Аз симнони бад-ӣни кому ҳаваси бора дар зин ва стом кашидам ва аз он фархундаи бом бар ёди ин фаррухи тамошо дар чанбари ин дили шикани доми хазидами магари ковуш . . .

زنهار زادگان را به خود بازممان و هیچ یک را در خورد پایه و مایه از فرو فزایش دانایی و بینایی بی سامان و ساز مخواه. رازی از باغ و دشت و راغ و کشت جندق رانده اند و این خزان زده شاخ بی برگ و بار را از شبستان تاریکی و تنهایی به گل گشت آن خرم گلستان خوانده. از سمنان بدین کام و هوس باره در زین و ستام کشیدم و از آن فرخنده بام بر یاد این فرخ تماشا در چنبر این دل شکن دام خزیدم مگر کاوش...