Асмъил ; зуҳри бисту панҷум рамазонаст . Дар масҷиди шоҳ бо махдумии оқои Абулҳасан аз ҳусайни ободу кори қнобу раҷъат ӯ достонаст , панҷуми шавол аз рай ба хости худо аз роҳи Ироқи азм андешаст . Борӣ дар банди ғиобу ҳузури дӯсти Муҳамад ба зот мабош . Оқои Абулҳасанро чунон пиндор ҳозираст . Агар аўстодӣ ҳозир ҳаст ба вусӯли навишта бар гумор , ки машғӯл нав кандан бошад на лорўбӣ , ва чунончӣ нест ҳатман устоди мухторро қатъу фасли мақотеъаи ақл писанд карда ба кори дор то ҳар ҷо меравад , ва ихроҷот мешавад бикун . Эҳмол ҷоиз нест ҳар қадар харҷ шавад сарфа бо тест . Рӯзмуздӣ ғалатаст .

اسمعیل؛ ظهر بیست و پنجم رمضان است. در مسجد شاه با مخدومی آقا ابوالحسن از حسین آباد و کار قناب و رجعت او داستان است، پنجم شوال از ری به خواست خدا از راه عراق عزم اندیش است. باری در بند غیاب و حضور دوست محمد به ذات مباش. آقا ابوالحسن را چنان پندار حاضر است. اگر اوستادی حاضر هست به وصول نوشته بر گمار، که مشغول نو کندن باشد نه لاروبی، و چنانچه نیست حتما استاد مختار را قطع و فصل مقاطعه عقل پسند کرده به کار دار تا هر جا می رود، و اخراجات می شود بکن. اهمال جایز نیست هر قدر خرج شود صرفه با تست. روزمزدی غلط است.

Гуё хонаи оқои Абулҳасан нақдан ҷнсо ба шумо муҳтоҷ шаванд . Одам ба аҳвол пресс онҳо бифирист , ва бигӯ ҳар чаҳ зарур бошад аз шумо бихоҳанд . Як тӯмон то понздаҳи ҳазор динор ба эшон бидиҳ ва қабз бигир . Расад харҷи қаноти оқои Абулҳасанро худ бидиҳу ҳисоби нигоҳдор . Аз дўстмҳмдро занаш ки аз дар . . . Бар кулоҳу риши он зани риши дор шараф дорад хоҳад дод . Ҳрраҳи алъбди яғмо

گویا خانه آقا ابوالحسن نقدا جنسا به شما محتاج شوند. آدم به احوال پرس آنها بفرست، و بگو هر چه ضرور باشد از شما بخواهند. یک تومان تا پانزده هزار دینار به ایشان بده و قبض بگیر. رسد خرج قنات آقا ابوالحسن را خود بده و حساب نگاهدار. از دوستمحمد را زنش که از در... بر کلاه و ریش آن زن ریش دار شرف دارد خواهد داد. حرره العبد یغما