Зодаи озоди асмъили ҳунарро чанбари гардуни ҳалқаи ангуштарии бод , Фрўдинаҳи фаргоҳи иззат , бартари пойгоҳи дстўонаҳи кайвону муштарӣ , тавилаи Фзаҳ . . . Ва танг медонист , ба астару асбу гову улоғу бузу мяшу дўоби давандагони бегона ,у хеш бар нахоҳад тофт . Хонаи ҳсибро . . . Бароти пушти бора , то ҳаддӣ ки дар таълиқоти шаръӣа маҳдӯдааст , моликона тасарруф кун , ва бо ҳар пойу пару паҳлуу болоу ойину андом ки ҷон ва дил ҷӯяд , ва аз об ва гул хоҳанд , бнўраҳ дар чин ,у бунёди броФроз . Агар бҳорбнди осои бноӣии хезад ,у Фрохои паҳна аз гавдоли шореъ то мҳозоти хокдони хонаи кучаки боғча сроӣӣ шавад , аз дигари меъмориҳо зеботараст .

زاده آزاد اسمعیل هنر را چنبر گردون حلقه انگشتری باد، فرودینه فرگاه عزت، برتر پایگاه دستوانه کیوان و مشتری، طویله فضه... و تنگ می دانست، به استر و اسب و گاو و الاغ و بز و میش و دواب دوندگان بیگانه، و خویش بر نخواهد تافت. خانه حسیب را... برات پشت باره، تا حدی که در تعلیقات شرعیه محدوده است، مالکانه تصرف کن، و با هر پای و پر و پهلو و بالا و آئین و اندام که جان و دل جوید، و از آب و گل خواهند، بنوره در چین، و بنیاد برافراز. اگر بهاربند آسا بنائی خیزد، و فراخای پهنه از گودال شارع تا محاذات خاکدان خانه کوچک باغچه سرائی شود، از دیگر معماری ها زیباتر است.

Чори шохаи гнднои хуршеда аз боғгоҳи дашту дмн ,у сабзаи зори девор ба девор чидан бо дастаҳоу бастаҳо лолау гулу сӯрӣу сунбули минӯи баробарӣ ё рад кард , балки бартарӣ тавонад ҷуст . Молики болостҳқоқи тўӣӣ ҳар чаҳ андешии баҳри андому фар , фармон турост . Алии алъҷолаҳ тасарруфасту чора дар боист кардан . Оянда ки ҳастӣ физояндаи боду бахти поянда , ҳар чаҳ хоҳӣ тавон кард . Ҳаждаҳуми рабиъи ассонии санаи 1275 ҳрраҳи Абулҳасани яғмо . Фарзанди саодатманди Аҳмади сФоӣии ин навиштаро бидон ду нигини настаълиқу тғроӣии хоксор , мўшҳи соз , худ низ ба хомау хотами хеш музайян кун . Ҳрраҳи яғмо .

چار شاخه گندنای خورشیده از باغگاه دشت و دمن، و سبزه زار دیوار به دیوار چیدن با دسته ها و بسته ها لاله و گل و سوری و سنبل مینو برابری یا رد کرد، بلکه برتری تواند جست. مالک بالاستحقاق توئی هر چه اندیشی بهر اندام و فر، فرمان تراست. علی العجاله تصرف است و چاره در بایست کردن. آینده که هستی فزاینده باد و بخت پاینده، هر چه خواهی توان کرد. هجدهم ربیع الثانی سنه ۱۲۷۵ حرره ابوالحسن یغما. فرزند سعادتمند احمد صفائی این نوشته را بدان دو نگین نستعلیق و طغرائی خاکسار، موشح ساز، خود نیز به خامه و خاتم خویش مزین کن. حرره یغما.